Damon's Blog

Spotty

2007-08-01T19:41:00.000+02:00

Of we wat later konden eten. Vader ging eerst nog naar de dierenarts met Scotty, onze hond. Waarom dan? Ze had twee rare knobbeltjes op haar pootje. En volgens een collega van mijn vader was het zo ook bij zijn hond begonnen. Zijn hond had namelijk kanker gekregen...

Ik wandelde naar buiten om de knobbeltjes zelf te inspecteren. Ik wreef over haar linkerpootje. Niets. Haar rechterpootje... slik... daar zat het. Ik duwde de haartjes wat weg en aanschouwde een erg vreemde knobbel. Het leek op een bloemkool, met allemaal bobbeltjes op die knobbel. Een soort framboosje.

Toen ik weer binnen kwam verzekerde ik mijn moeder "Ach ik maak me geen zorgen. Die collega van mijn vader is al zo'n paniekzaaier." No worries dus...

Geloof je het zelf?

Ik wilde mijn gedachten verzetten op de pc, maar bevond mezelf na een mum van tijd al op google, zoekend naar knobbels bij honden. Ik vond weinig bevredigends en zocht dus maar in het Engels. Zo stuitte ik op de volgende site, die perfect verwoordde wat ik dacht en hoe ik me voelde:

There are very few surprises that will startle you more than discovering a lump or bump on your dog. As your hand wanders over your canine pal in affectionate scratching or petting, your fingers just may chance upon a lump that “was not there before”. Guaranteed… it will scare the biscuits out of you. With that nagging “C” word drifting about the back of your mind, your first fear is that your dog might have cancer. Setting in motion your search for an answer as to what this lump is you make a quick trip to the veterinarian for an exam.

Terwijl ik een eindje ging lopen (ja, ik loop tegenwoordig; voor de Hollanders: rennen) bracht mijn vader Scotty naar de dierenarts. Ik was eerder thuis en wachtte samen met mijn moeder op de terugkomst en op het nieuws. De auto kwam de oprit opgereden. "Als hij serieus kijkt, zit het niet goed." vertelde ik mijn moeder. Pa stapte uit... en hij keek serieus. Hij opende het portier aan de andere kant en ik verwachtte dat de hond er uit zou springen en naar binnen zou lopen. Niets was minder waar... mijn vader moest voorover buigen om Scotty op te tillen. Doodstil bleven mijn moeder en ik door het raam staren. Doodstil was ook Scotty. Ze lag slap en bewegingsloos in de armen van mijn vader... met zo'n lampenkapgeval rond haar nek.
Slik... We snelden naar buiten om het nieuws te horen van mijn vader.

Het bleek gewoon een soort ouderdomsverschijnsel te zijn en totaal niet kwaadaardig! Niets om je zorgen over te maken. Ze had de knobbels meteen chirurgisch verwijderd, waardoor het pootje wat geschoren is en de wonden dichtgenaaid en flink ontsmet. Daarvoor had Scotty een verdoving gekregen en daarom lag ze zo stil. Om te vermijden dat ze aan de wonden zou bijten of het ontsmettingsmiddel zou oplikken, moest ze die lampenkap dragen. Ze lijkt nu meer een spotlamp dan een hond. Spotty!

Gelukkig dus! Weer goed vanaf gekomen!

Blind Date

2007-07-31T19:04:00.000+02:00

Enkele weken geleden had ik een blind date. Mijn allereerste ooit! Spannend!
Een vriend van een vriendin van de zus van een collega. Jaja, het gaat ver terug. Aanvankelijk wou ik nog nee zeggen, ik durfde niet. Maar toen dacht ik waarom ook niet, wees niet zo'n mietje.

En dus stond ik op een zaterdag bij de ingang van de bioscoop te wachten. Een kwartier voor aanvang van de film hadden we afgesproken en ik arriveerde natuurlijk veel te vroeg, waardoor ik tijd genoeg had om zenuwachtig te worden. Elke persoon die naar me toe wandelde kon wel dé blind date zijn. Maar alle personen waren met twee of meer, dus eigenlijk kon niemand van hen het zijn.
Plots kwam hij dan toch aandraven. Blauwe ogen, wat donkerder haar, zelfde lichaamsbouw als ik. Terwijl we richting kassa wandelden besloten we dat we Ocean's 13 zouden gaan zien. In de rij maakten we kennis. Hij bleek leraar te zijn, o.a. in economie en geschiedenis. Ook tijdens de reclame praatten we nog volop verder.
Vervolgens werd de film vertoond. Aangename film, niet geweldig, niet geweldig slecht. Het einde van de film brak aan en de eerste naam van de aftiteling verscheen nog maar op het scherm toen hij zijn jas nam en recht stond, al zeggende dat het een leuke film was. Het was zelfs nog donker! Maar ik stond dus ook maar op. Op mijn vraag besloten we nog iets te drinken. Hij betaalde. Ik betaal de volgende ronde dan wel, dacht ik nog. Maar toen de glazen eenmaal leeg waren, moest hij niets meer hebben. Hij moest namelijk de volgende dag vroeg op. "Oei, en dat op een zondag?" zei ik nog. Ja, voor het werk.

We wandelden richting parking en eenmaal bij mijn auto gearriveerd wou ik mijn hand uitsteken ter afscheid. Geen gekus voor mij, zo ben ik niet. Maar hij was blijkbaar geen van beiden. Hij wandelde gewoon door, keek half om en stak achtelings zijn hand in de lucht, al mompelend "Dag he." Geen tot ziens. De hint was duidelijk.

Pas toen ik in mijn auto zat begon het te dagen hoe duidelijk de hint was. Hij moest morgen vroeg op voor zijn werk? Welke leraar moet op een zondag in het midden van de zomervakantie vroeg op voor zijn werk?

Anyway, om 22:30 uur was ik alweer thuis op mijn zaterdagavond. Niet bijster geslaagd dus. Maar dat is niet erg. Ik zag er al geen ruime toekomst in.

Fotocursus .

2007-07-30T20:07:00.000+02:00

Ik heb een punt gezet achter mijn fotolessen. Waarom? Ik leerde naar mijn mening weinig bij. Mijn medestudenten waren diezelfde mening toegedaan... over zichzelf dan, niet dat ze vonden dat ik niks bijleerde...
Bovendien zouden we vanaf volgend "schooljaar" met de twee groepen samen zitten. Dat betekent dat de groep zal verdubbelen. En we hadden met ons kleine groepje al te weinig materiaal in de donkere kamer.

Daarbij komt nog dat de lessen niet meer op maandag- en dinsdagavond zijn, maar op donderdagavond... en zaterdagochtend! En alsof dat nog niet genoeg was om af te haken, werd ook besloten om het inschrijvingsgeld te verdubbelen!

Bye bye!

Toch heb ik wel een paar leuke dingen gedaan en geleerd. Vooral op maandagavond dan.
Een voorbeeld? Foto's retoucheren met Photoshop. Zoals deze oude foto van mijn teerbeminde vader.

Verder heeft één van mijn foto's op de schooltentoonstelling gehangen en twee andere op een expositie (wat klinkt dat duur) in een atelier en alles. Wel leuk!
Dit waren overigens die bewuste foto's. De eerste foto was voor het thema 'grafisch' de andere twee voor 'licht'.

En dan wil ik als laatste één van mijn examenfoto's laten zien voor het kleur-tegen-kleur contrast.

Ik zal bovendien nog eens een poging doen om meer te posten! :)

Içmeler mei 2007

2007-06-24T15:16:00.000+02:00

Dinsdag 15 mei
We hadden een late vlucht naar Bodrum.
Vertrektijd: 21:00 uur
Aankomst: 01:40 uur
Het regende pijpenstelen bij aankomst op Eindhoven Airport. Eenmaal bij de incheck balie keek het meisje naar onze tickets, typte wat op een klavier en nam vervolgens haar telefoon ter hand. Oh jee… Ellen en ik wisselden al een veelzeggende blik. Kunnen we nu nooit eens gewoon normaal op reis vertrekken?
Wat we dachten bleek waar te zijn. Het meisje achter de balie sprak in de telefoon:”Ik heb hier nog eens twee mensen die niet op de lijst staan.”
*slik* We wisselden nog eens een blik.
Het meisje vervolgde “Ja, van Golden Tours weer.”
Blijkbaar kreeg ze toch het groene licht om ons toe te laten. Gelukkig maar!

Woensdag 16 mei
We landden 35 minuten vroeger dan voorzien. Om 01:05 uur dus. We zaten als eersten in het busje dat ons naar de transportband bracht waar onze koffers aan zouden komen. En die van ons bleken ook nog eens als eerste te arriveren! Meteen stonden we dus buiten, zoekend naar iets van Golden Tours.

Een jong mannetje, amper 17 ofzo, stond daar met een bordje van Golden Tours tussen nog een stuk of tien andere mannen met bordjes. De jongeman sprak geen woord Nederlands. Toen we lieten zien dat we in Hotel Juniper zaten, wees hij naar een busje. Op weg daarheen passeerden we ene Achmed, die onze host bleek te zijn. Hij was niet van Golden Tours. Er was eigenlijk niemand van Golden Tours, maar we moesten mee in die bus. Onze bagage werd in het kofferruim geplaatst en Ellen rookte nog snel een sigaret voordat we de twee-uur-en-nog-wat durende busrit naar Marmaris zouden aanvangen.
Plots verkondigde een andere reiziger:”Ja dat is wel balen dat we nog anderhalf uur moeten wachten, he?” Wat? Anderhalf uur wachten? Hoezo dat dan? Het bleek dat we op de bus zaten samen met reizigers die op een andere vlucht zouden zitten. Die vlucht zou vijf minuten later uit Amsterdam landen, maar was vertraagd, waardoor we midden in de nacht anderhalf uur moesten wachten.
Er stonden taxi’s genoeg en Ellen vroeg de prijs. Twee andere koppels wilden ook meerijden, wat dus zou betekenen dat we de prijs van de taxi met zes konden delen. Maar toen host Achmed dit te horen kreeg, werden we door hem verboden een taxi te nemen. We waren onder zijn verantwoordelijkheid en mochten dus niet weg. Er werd geen tweede bus ingelegd en de oplossing met de taxi die we zelf aanbrachten en zelf wilden betalen mocht dus ook al niet. We moesten hoe dan ook anderhalf uur wachten. Het eettentje aan de luchthaven dat 24 uur open was, heeft die nacht gouden zaken gedaan. We hebben er ook met een aardig koppel kennis gemaakt die nota bene in Eindhoven vaak op de camping zitten waar ook Ellen’s familie soms zit.
Het anderhalf uur werden twee uren. Eindelijk was de vlucht uit Amsterdam gearriveerd. Een mega-aantal van wel VIER mensen stapten op de bus en we konden eindelijk vertrekken. Moesten we dus twee uur wachten op VIER mensen? Kon daar dan geen aparte taxi of whatever voor ingelegd worden? *zucht*

Op de bus zat ook een oudere vrouw die amper te been was. Zij werd tijdens een tussenstop afgezet omdat ze elders heengebracht werd. De arme vrouw klauterde uit de bus met haar looprekje in het midden van de nacht. Ik merkte dat ze haar paspoort op haar stoeltje had laten liggen en gaf het snel door aan de persoon die haar uit de bus hielp. De vrouw mompelde nog iets van dat ze niet wist waar ze was of waar ze heen ging. Ik vraag me serieus af of ze nog wel leeft. Zo’n oude vrouw alleen, met een looprekje in Turkije die de eerste vier uur in dit land al haar paspoort op de bus vergeet. Misschien moest ze eigenlijk naar het strand van Scheveningen of naar het Keukenhof? Aangezien ze toch geen idee had van waar ze ergens zat…

Om 7 uur ’s morgens bereikten we eindelijk uitgeput ons hotel. De receptionist was erg vrolijk aan het doen, maar wij waren te uitgeput van een hele nacht reizen. Hij gaf ons de sleutel. 212 stond erop. Ja, waar is dat? De receptionist (die later Fatih bleek te heten) wees naar buiten en lachte hardop. Vast op de tweede verdieping, dacht ik en ik ging naar de lift. Ellen stapte eerst in en vervolgens drukte ik op de 2. KLABANG!!!!!!!!! Twee deurtjes schoven met een hels lawaai dicht. We schrokken ons vijf hartaanvallen achter elkaar en barstten toen in lachen uit. De lift arriveerde op de tweede verdieping en de twee deurtjes schoven weer met een hoop herrie open. Ik nam mijn koffer en stak mijn hand uit om de liftdeur te openen, maar plots KLABANG vielen de deurtjes weer dicht. Mijn hand lag er bijna af en ik deinsde achteruit, waardoor ik tegen Ellen botste, die daardoor over haar koffer op de grond viel. Bleek dat iemand boven ons ook net de lift geroepen had om van de derde verdieping naar beneden te gaan. Ik stond lachend en bijna pissend in mijn broek in de lift en Ellen lag op over haar koffer waar ze net over gestruikeld was toen plots de deurtjes weer openscheurden en een halfnaakte oude, grijze man de deur opentrok. Het was een Engelsman en hij zag overduidelijk dat we nog helemaal ondersteboven waren van de lift. Hij maakte nog een of andere opmerking dat het inderdaad een enge lift was en je goed moest oppassen. We strompelden snel de lift uit en lieten de man naar beneden gaan. Daar stonden we dan op de derde verdieping. We besloten om maar de trap naar verdieping 2 te nemen.
Zie hier een (donkere slechte kwaliteit) video van de enge lift:

Eindelijk waren we op de kamer. We gooiden de koffers in een hoek en verlieten het hotel om een fles water te kopen, want we hadden al lang niets meer gedronken. Daarna storten we neer op ons bed en vielen in slaap… het was pas 15:00 uur toen we weer wakker waren.

We kregen bij de receptie elk een armbandje dat aantoonde dat wij all-inclusive geboekt hadden. Het was een soort rieten gevlochten armbandje, dat vastgemaakt werd met een plastieken sluiting, dat er nog drie centimeter uit bleef steken. In een winkel waar Ellen sigaretten ging kopen, vroegen we ook of hij dat stukje er af kon knippen. De man begreep het verkeerd en knipte meteen heel het armbandje van Ellen stuk. Hij zag aan onze reacties al snel dat dat niet de bedoeling kon zijn en deed het bij mij wel juist. Ellen’s bandje had ik dan maar zo goed en zo kwaad als ik kon aan elkaar geknoopt.

’s Avonds stond er vis op het menu. Great. Ik haat vis. Maar deze viel nog wel te verteren gelukkig. In enkele snellen blikken had ik al vastgesteld dat er qua hunkigheid weinig te beleven viel bij het personeel in het hotel. Maar schuin tegenover ons hotel was Restaurant Pyramid. We wandelden er voorbij en ik merkte een prachtbarman op en staarde hem schaamteloos aan terwijl ik voorbijliep. Hij had het blijkbaar opgemerkt en toen hij plots naar me zwaaide, kreeg ik al mijn schaamte terug. Ik zwaaide snel terug en keek vlug de andere kant op.

We dronken nog even iets aan de bar en daar werkten Mehmet en Michael. Michael was zijn nickname. De echte naam was Metin, maar die nickname had hij omdat hij elke zondag bij verschillende bars optrad als Michael Jackson. We besloten meteen dat we dat eens moesten bekijken.

Donderdag 17 mei
We waren er op tijd uit om te ontbijten. Het was een buffet bestaande uit scrambled eggs, bonen in tomatensaus, brood, een hoop beleg, twee verschillende soorten cornflakes, yoghurt met al dan niet krenten erin en als drank was er koffie, thee, kersensap of sinaasappelsap.
We namen de dolmus (een busje dat je voor 1,75 lira per persoon vervoerd) naar Marmaris en zochten daar het café Jan De Wit op, waar Ellen het jaar daarvoor enkele keren was geweest.
In het dolmusje leerden we al snel het woord ‘dikkat’. Telkens de deuren opengingen weerklonk er een vrouwenstem die zei “Dikkat!”. Het betekent zoveel als ‘Pas op!’ Het grappige woordje werd tijdens de rest van de vakantie natuurlijk te pas en te onpas gebrukt.
We dronken wat bij Jan de Wit en kletsten een beetje met ene Tony die Ellen ook nog van toen kende. Daarna wandelden we verder door het haventje en kuierden door bar street, waar op deze tijd van de dag niets te beleven viel.

Later die dag boekten we een boottocht voor de volgende dag. 20 euro voor twee personen, inclusief BBQ, dat kon er wel vanaf.
Ellen was op zoek naar een paar nieuwe schoenen. Nu is het gebruikelijk in Turkije dat je pingelt, want je betaalt anders veel te veel. Toen ze het perfecte paar gevonden had, kwam dus de onderhandeling over de prijs. Ze kostten 40 lira. Ellen probeerde 30. Nee, dat kon hij echt niet maken. 35 dan. Nee, doe toch maar 30. De man bleef echter volhardend op 35 lira doordraven. Uiteindelijk besloot Ellen dan maar om te betalen. Maar ach wee, er zat nog maar 31,5 lira in de portemonnee! Ik verstopte de briefjes van 10 en 20 lira stiekem in mijn zak, want natuurlijk hadden we wel meer dan 31,5 lira. We waren nog maar net in Turkije! Maar dat moest die man niet weten. Ok, 31,5 lira was ook wel goed dan. Verkocht! 8,5 lira uitgespaard.
Later kochten we ook twee waterkoelers, voor als we een jeeptocht zouden doen. Een man bracht net tientallen landkaarten bij de winkel af. Ellen grapte of die gratis waren. De man aarzelde eerst, maar gaf uiteindelijk de kaart gratis mee. Later bleek dat we de waterkoelers veel te duur hadden betaald (en ze waren nog lelijk roze ook!) maar goed, we hadden er wel die kaart bij.

Die avond dronken we nog 4 raki bij de bar. Michael vroeg ons uit over de boottocht die we geboekt hadden. En toen hij hoorde dat we ook een jeep wilden huren, verzekerde hij ons dat hij dit voor een goed prijsje kon regelen voor ons. Hij zou de prijs van de jeep navragen. Even later had hij dat inderdaad gedaan, maar het was al 10 lira duurder dan wat wij zelf al elders gezien hadden!
Mehmet bekende die avond ook dat hij Russian girls erg leuk vindt. Allicht, die dragen altijd weinig verhullende kledij. Elke hetero vent valt daarvoor. Andersom weten ze ook dat Ellen en ik geen koppeltje zijn. Dat ik ipne (Turks voor homo) ben, maar toch denken ze dat Ellen en ik vanalles in bed uitspoken. Nou, sorry Ellen, maar nee dankje. En andersom is het ook zo, I know. Geen idee dus of ze eigenlijk geloven dat ik ipne ben of niet… We’ll see.

We zijn wel nog meer namen te weten gekomen van de rest van het personeel. De receptionist die dus Fatih bleek te heten. Een andere, kale receptionist die Turgut heet. Een nieuwe receptionist die er stage loopt heet Ozan. Verder werkt er overdag ook een heel lief schattig manneke in de poolbar. Echt een soort puppy die je meteen zou willen adopteren. Hij heet Serçan en zijn tweelingbroer werkt in het hotel aan de overkant. Hotel Siesta, dat van dezelfde eigenaar is en waar wij de lunch en het diner moeten nuttigen. De tweelingbroer heet Tarçan. Je spreekt het in ieder geval uit als Tarzan.
Zelf hebben we ook Turkse namen gekregen. Ellen is Ayse en ik heet Tarik.

We maakten het niet laat, want de volgende dag zouden we om 9:15 opgehaald worden voor de boottocht.

Vrijdag 18 mei
Die nacht hadden we amper geslapen. Het duurde sowieso al eeuwen voor ik in slaap viel (door de raki??) en later bleek Ellen ook nog eens te snurken. Maar ach, dat heb ik blijkbaar ook gedaan, we zijn allemaal maar mensen, I guess.
Na het ontbijt wachtten we buiten op het busje dat ons zou oppikken voor de boottocht. Toen het arriveerde, zat er nog maar één duo in. Maar er moesten er nog meer bij. We reden heel Içmeler rond om her en der bij hotels en appartementen te stoppen. En plots reden we wel héél bekende weg. Het zal toch niet waar zijn dat we…. En jawel hoor, het busje stopte pal voor Club Daystar! Alles wat we daar meegemaakt hadden schoot als een flits voorbij. (Heb je dat allemaal gemist? Hier kan je het nog nalezen, van onder naar boven is het in de juiste volgorde: http://damonbrooks.blogspot.com/2005_06_01_archive.html)
Er stapte een marginaal gezin met twee kinderen op. Oh geweldig, dat zat dus ook op onze boot…
We stopten ook bij het poepsjieke hotel Marti La Perla. Hier zitten de mensen met wat meer geld. En dat bleek al meteen! Terwijl iedereen al mooi bij de uitgang van het hotel stond te wachten, viel er bij Marti La Perla niemand te bespeuren. De chauffeur van het busje stapte uit en ging navragen. Na enkele minuten wachten kwam de vrouw dan eindelijk opdagen. Ze kon er vast niet aan doen, want bij ons was het busje eigenlijk ook al 10 minuten te vroeg. Maar toch… zo’n rijkeluismensen denken dat ze zich alles kunnen permitteren! Aangezien bijna iedereen die we ontmoeten automatisch een nickname kreeg, was de naam van deze dame al snel bepaald: Marti La Perla, of gewoon Marti.
Onze buschauffeur bleek ook een van de drie bootslui te zijn. Hij deed bijna alles. De mensen ophalen en afzetten. Bestellingen opnemen en drinken halen en brengen. De borden met eten aan iedereen uitdelen. De andere man zal de bot bestuurd hebben en de vrouw gekookt en vest gebreid… ofzo. Stiekem vond ik het manneke dat ons gehaald had en voor ons drinken zorgde enzo wel een beetje leuk… maar ik lijk dat probleem wel vaker te hebben met Turken in Turkije. (Turken in België daarentegen…)
Er zat maar tien man op heel de boot. Lekker veel plaats dus! We kozen de uiterste hoek uit en legden onze strandlakens neer. Marti bleek geen strandlaken bij te hebben. Ook geen fototoestel of een boekje of wat dan ook. Enkel zonnebrandcrème. Net op de dag dat het bewolkt was. Nee, het was dus geen lekker weer. Ik heb dan ook niet in de zee gezwommen en Ellen al helemaal niet. De boot zou op een aantal verschillende plaatsjes stoppen, maar naar het einde toe begon het zelfs te regenen en ging iedereen benedendeks zitten, met het strandlaken omgewikkeld van de kou. Marti had echter geen strandlaken, zoals gezegd. Ze werd spierwit en kreeg blauwe lippen. Ze leek erg onderkoeld. Besloten werd om de laatste stop maar over te slaan en gewoon naar huis te gaan.

Die avond hadden we elk 8 raki op, maar het was dan ook gezellig. Michael vertelde ons dat hij met ons wel eens op stap wou gaan. Naar bar street in Marmaris ofzo. Ja, gezellig!
Nou is er één probleem met raki: hij tikt snel aan, maar je merkt dit niet. Bovendien doe je allerlei domme dingen en het ergste van al is: je WEET dat je ze doet, je kan het gewoon niet stoppen. Dit resulteerde er dus in dat we iedereen die voorbijkwam (en dan vooral de knappere soort) aanspraken met günaydin! Dat betekent goedemorgen… en dat riepen we dus… om 1 uur ’s nachts. Tot ongenoegen van Mehmet en Michael achter de bar. Maar daar zei ik dan af en toe özür dilerim tegen. Turks voor sorry.
Maar we waren ook goede hasslers (hasslers vind je in elk zaakje in Turkije. Zo heten die mannen die je op straat aanspreken om je in hun winkel of restaurant te lokken.) Toen er twee dames met een kind voorbijkwam overhaalden wij hen namelijk om een glaasje te drinken aan de bar. Wij regelden dus mooi inkomsten voor het hotel! Ze heetten Debby, Vicky en het klein meisje was Louise.
Ik was niet de enige die het een beetje vlaggen had. Eenmaal op de kamer had Ellen het lumineuze idee om de telefoon te nemen en het nummer van de receptie te draaien. Ik flitste nog net het licht uit, zodat ze de nummers niet meer kon zien. Helaas was de receptie slechts één getal en had ze het snel gevonden. Ik kreeg de hoorn tegen m’n oor gedrukt. Ik kreeg haar niet weggeduwd, maar zocht in het donker wel naar het telefoontoestel en meende al snel het knopje gevonden te hebben waarmee je de telefoon inlegt. Geen zorgen dus. Ik drukte meermaals dat knopje in, terwijl Ellen stond te giechelen. Om maar mee te spelen zei ik vervolgens heel stoer in de hoorn “Hello, you want jiggy-jiggy with me?” en vervolgens kreeg ik een halve hartstilstand toen ik aan de andere kant hoorde “Hello… Robbie?”
Ik was op slag wakker én nuchter en flitste het licht aan! Oh my god, hij heeft dat gehoord!! Ik keek op welke knop ik dan al die gedrukt had… in het groot stond er REDIALL opgedrukt…

Zaterdag 19 mei
We hadden lang geslapen en dus het ontbijt gemist. We dronken dus een cappuccino aan de bar en aten vervolgens scrambled eggs on toast bij Pyramid. Uiteraard ging ik strategisch zitten… op de plaats waar ik de bar in de gaten kon houden. Want daar stond die ene die eerder al eens gezwaaid had. Shit hij kijkt…. En hij zwaait weer… *bloos* Even later meende ik overigens te horen dat ze hem Mehmet noemden. Meteen dacht ik terug aan een uitspraak die ik vorig jaar deed “Alle Mehmets zijn voor mij!”. Bij onze eigen barman had ik daar nog niet aan gedacht, maar nu zou ik het niet erg vinden om die uitspraak na te leven…
We gingen ons nadien een half uurtje vervelen in het internetcafé, waarna we een glaasje fris aan de bar dronken en vervolgens suf, duf en moe maar weer in bed kropen. Kutraki! Trouwens, de barmannen hadden opgeschreven dat we elk 10 raki hadden gedronken! Yeah right! Helaas konden we niks bewijzen en betaalden we de rekening maar…
’s Avonds bleek er een hoop gedoe op het naburige plein te zijn. Er trad een of ander bandje op en we passeerden het toen we naar hotel Navy wandelden. In dit hotel verbleven Ellen en Bram 2 weken. En zelf had ik er vorig jaar ook een nachtje doorgebracht.
Het waaien van gisteren was vandaag nog erger geworden. Af en toe waren er serieuze rukwinden en bij Navy waren al enkele stoelen omgewaaid. Enkel Erkan en Hilda waren er te bespeuren. Ellen kent hen beter. Ik heb tijdens de vakantie van Ellen en Bram wel met die Erkan aan de lijn gehangen, maar zij hebben er twee weken mee doorgebracht. Hilda kende ik vooral van verhalen. Zij brengt elk jaar zes maanden in hotel Navy in Içmeler door. Heerlijk! Ze had het niet echt voorzien op die wilde storm en kroop dus na een tijdje vroeg haar bed in… Nouja vroeg… volgens mij was het al na middernacht en als ik het me goed herinner is Hilda ouder dan 70. Overigens kwam er ook een enorm knappe jongen bijstaan. Nieuw personeel ofzo. Shit waarom zaten we nou niet in Navy?! Oh ja, die hebben geen all-inclusive.
Eenmaal bij het hotel bestelden we elk nog een raki, het blijft lekker spul. Maar omdat het zo koud was, gingen we binnen bij de tv zitten. Daar zat ook Fatih, de nachtreceptionist van dienst. Plots begon hij te gniffelen en zei hij dat ik hem vorige nacht gebeld had. Shit da’s waar ook! Maar ik wist zogenaamd van niks! “Me? Noooo!” Jawel, ik had drie keer gebeld (oeps, door die Rediall dus) en de derde keer had ik iets gezegd van jiggy-jiggy en Ellen zou op de achtergrond ‘Oh my god’ gegild hebben. Ik zette mijn beste pokerface op en vertelde hem dat dat absoluut niet kon. Zoiets zou ik toch echt nooit doen hoor! Uiteindelijk werd de schuld maar op de raki geschoven en zo kwam ik er nog enigszins oké vanaf.
Inci (of Ingni of whatever… op internet vond ik dat Inci een Turkse naam is, dus hou ik het daar maar op) kwam ook binnengewandeld. Hij had een beetje een raar kapsel… zwart, maar de nekharen waren geblondeerd. Maar op zich leek het wel iemand waar je veel lol mee kon hebben.
Eenmaal op de kamer wilde Ellen perse nog eens naar de receptie bellen. Voor de grap bestelde ze op z’n Turks twee raki. Tot onze grote verbazing werd enkele minuten later op de deur geklopt… De tv werd uitgezet en alles was stil. Ik deed maar open en daar stond Mehmet met twee glaasjes raki. Hij wou er al even snel weg zijn als ik. Arme jongen, het was maar een grap en nu was hij toch helemaal naar boven gekomen. Nouja, van de andere kant… de all-in tijd was al voorbij, dus we zouden deze moeten betalen. Dan zal het vast niet te veel gevraagd geweest zijn. Eerder die dag had Ellen overigens met de gsm van Mehmet naar haar mobiel gebeld. Nu hadden we zijn nummer dus. Ik stuurde hem snel een bedank-sms’je. Iets van Tesekürler for raki, askim. Seni seviyorum!

Zondag 20 mei
Ik was om 9 uur op en ging snel ontbijten. Later had Ellen het plan om een uhm… “vriendin” op te zoeken. Die zou in Sun Blue werken, dus even in het internetcafé opgezocht waar dat ergens moest liggen. Nadat we er eerst voorbij gewandeld waren, vroegen we de weg in een winkel. Daar en daar. Oh… waar we net dus waren. Ze was er inderdaad. Ik ken haar zelf amper, maar Ellen heeft er wel herinneringen aan, al zijn die niet al te happy. Bij het afscheid zeiden we dat we nog wel eens langs zouden komen. Maar dat is eigenlijk niet meer gebeurd…
Die middag wandelden we via de promenade langs het strand van Içmeler naar Marmaris. Het was best mooi en erg actief voor ons doen. Halverwege hadden we dorst en werden we dik afgezet. Tien lira betalen voor twee blikjes Ice Tea!
In Marmaris aangekomen, namen we de dolmus terug. De eerste reed ons straal voorbij… Ook de tweede deed alsof ie ons niet zag staan, nou ja! Driemaal blijkt inderdaad scheepsrecht te zijn, want eindelijk konden we een busje instappen. We kwamen wat op adem aan de bar van ons hotel. Ik vroeg eens aan Mehmet of hij toevallig berichten ontvangen had, denkende aan het sms’je dat ik de vorige avond had gestuurd. Oh ja, dat bericht, ja heb ik gezien. That’s it? Wat een lauwe reactie!
We wilden nog een jeep huren en liepen enkele plaatsjes langs om te informeren naar prijzen. We belandden uiteindelijk bij Waterfall, het tentje waar twee jaar eerder George werkte die ons met vanalles geholpen had. Met een leugentje om bestwil over prijzen die we elders gehoord hadden, konden we daar een jeep huren voor 60 lira. Bij de anderen kostte het 75 of 80! Dinsdag zou onze jeeptocht plaatsvinden!
Naast Waterfall Tours was er een tentje dat allerlei kruiden en thee en Turkish Delght verkocht. Ellen kon niet weerstaan aan de zoetigheid en kocht een doosje. Maar goed ook, want het smaakte mij ook goed. De jongeman in de zaak schotelde ons nog verschillende soorten thee voor die we konden proeven. Apple tea, lemon tea, sex tea (ginseng en gember, blijkbaar wekte het lust op ij de man en kreeg de vrouw er energie van. We zullen wel zien.) Verder kregen we nog een hoop uitleg over thee en kruiden. Ik vond het wel gezellig, maar na een tijdje was het toch wel genoeg en gingen we terug naar het hotel.
Het was namelijk zondag en Michael had ons eerder al eens gezegd dat hij dan als Michael Jackson optreedt. We vroegen nog eens of het bij Majestic aan het kanaal was of bij Majestic Boys in het centrum. Jaja bij het kanaal. Dus wij naar Majestic. En we zagen Michael Jackson, die er erg wit uitzag, terwijl onze Michael toch stukken donkerder was. Maar ja, met schmink kan je al veel doen. Hij had een pruik en een hoed op en het was donker met flitsende discolichten, maar we meenden Michael er toch in te herkennen.
Het manneke van Dalyan dat ook al enkele jaren bij Majestic optreedt, was aanzienlijk verdikt en had kortere haren. We herkenden hem het eerste moment zelfs niet toen hij vroeg wat we wilden drinken.
Naast ons aan tafel zat nog een Nederlands stel. Zij zaten in hotel L’Etoile. Wederom kennen we geen naam en was de nickname Truus al snel gegeven aan de vrouw. Zij sprak ons geregeld aan. Bijvoorbeeld tijdens het grappige Full Monty optreden toen ze zich omdraaide en op sarcastische toon naar Ellen gilde “Word jij hier ook zo opgewonden van?!” Ze leken een ontzettend leuk stel te zijn. Misschien moeten we er maar eens mee afspreken om nog eens samen ergens heen te gaan? We werden echter ergens anders geplaatst omdat het een beetje begon te regenen. Maar toen Truus even later naar het toilet ging, kwam Ellen haar achterna om het eens te vragen. Truus leek echter al veel Efes op te hebben, want ze herkende Ellen niet eens meer!

Toen we later weer bij de bar aankwamen zat er plots een hoop volk. Altijd als wij weg zijn, zit er volk bij ons aan de bar! Is het een teken ofzo? Ik zei nog tegen Michael dat hij er nu weer stukken donkerder afzet en vroeg of hij de make-up had weggewassen. Jaja, alles was weer weg. Een Nederlands stel aan de bar vroeg waar we het over hadden. Nou over Michael die een Michael Jackson show gegeven had natuurlijk. En toen kregen we een zin te horen die heel ons denkbeeld over Michael deed omslagen. “Michael heeft heel de avond hier in de bar gewerkt.” Het was te denken! Hij probeerde ons al een jeep en een boottocht aan te smeren… en nu blijkt heel dat Michael Jackson verhaal ook gelogen te zijn. Wat waren we ook naïef… nouja, lesje geleerd: Michael valt niet te vertrouwen. Hij was vast degene die vorige keer die twee extra raki op onze rekening had gezet…
Later, toen ik naar het toilet was, vroeg hij overigens ook nog aan Ellen dat ze gerust met Mehmet een strandwandeling kon gaan doen als ze wou. Terwijl Mehmet er zelf bij zat, nouja, doe ff normaal.

Maandag 21 mei
Laat wakker… de lunch werd ons ontbijt. Het werd vervolgens een kort stukje verveeldag. We brachten nog eens een bezoek aan het internetcafé, waar ik 3 lira betaalde, omdat ik er heilig van overtuigd was dat het anderhalve lira per persoon per half uur was. De man aarzelde en zei toen ok. Pas toen ik buiten stond, besefte ik dat het 2 lira per persoon per half uur was! Oops. Nouja van 1 lira zal ie ook niet doodgaan.
Daarna hingen we wat rond en in het zwembad van het hotel. Zo heb ik nog een aantal nieuwe namen geleerd van het overige personeel. Ene Harkan, waar we amper contact mee gehad hebben, omdat hij voornamelijk in het hotel tegenover werkte. Mariom of Mariam ofzo… het enigste meisje dat in het restaurant werkte. Meestal zijn vrouwen er alleen goed als poetsvrouw, dus ik vond het heel wat dat zij wél in het restaurant mocht werken. En dan ene die er naar mijn mening meer Bulgaars dan Turks uitzag en waarvan ik absoluut niet weet hoe je z’n naam schrijft. Erdzu ofzo.
’s Avonds bleven we niet aan de bar hangen, maar gingen we naar binnen bij Fatih zitten, wat erg gezellig werd. En volgens mij hebben we niet eens veel gedronken. We konden het dan ook niet erg laat maken, want de volgende dag zou de jeeptocht plaatsvinden!

Dinsdag 22 mei
De jeep zou aan het hotel afgeleverd worden. In afwachting bestelden we een cappuccino bij de bar. Serçan had er echter geen meer. En de jeep was al een kwartier te laat. Terwijl Ellen bij de receptie ging informeren, regelde Serçan bij broer Tarçan 2 zakjes oploscappuccino. Ik zei toch dat ie zo lief en koetsjie koe was?! Maar goed… de jeep stond bij Waterfall Tours, want ze hadden toch gezegd dat we hem daar moesten ophalen? Euhm… nee, jullie hadden gezegd dat ie hier afgeleverd zou worden. Vooruit, ze zouden ons komen halen. En inderdaad, enkele minuten later stopte er een jeep met chauffeur, die ongeduldig wachtte. We hadden nog niks van onze cappuccino kunnen drinken die Serçan zo lief had geregeld, maar we moesten per se mee. M’n schouders ophalend bracht ik nog eens m’n beste Turks naar boen en zei tegen Serçan özür dilerim…
Nou… de jeep. Zet eens voor de lol de top van je duim tegen de top van je wijsvinger op één hand en maak zo’n cirkeltje, you know het teken voor OK als je duikt. Zie je dat gat dat nu tussen je duim en wijsvinger ontstaat? Zo groot waren de gaten in de bodem van de jeep die we gehuurd hadden… Eentje bij de pedalen en twee bij de passagierskant. Een erg oud ding dus. De kilometerteller bleef overigens ook steeds op 0 staan, hoe hard we ook reden. En de tank was bijna leeg, zoals gewoonlijk, dus eerst maar eens tanken. Daarvoor moest weer door het drukke Marmaris gereden worden, maar dat viel deze keer gelukkig mee, het was nog vroeg en er was weinig volk!
We volgden de wegwijzers naar Bozburun. Hier en daar werd natuurlijk weer aan de wegen gewerkt, maar gelukkig dit keer niet zo veel als 2 jaar geleden. We reden over enge weggetjes waar amper twee auto’s naast elkaar konden rijden. Links van je keek je de berg omhoog, rechts van de weg was een diepe afgrond. Ellen maande me constant aan om meer naar links te rijden omdat ik te dicht bij de afgrond zat (terwijl ik er drie meter vandaan reed), maar ik was dan weer als de dood voor tegenliggers die plots om de hoek zouden komen als ik midden in de weg zou rijden. Ellen stond dus doodsangsten uit als ik reed en andersom durfde ik ook amper te kijken als zij reed. In zo’n situaties heb je toch liever gewoon zelf het stuur in handen. Op een gegeven moment heeft Ellen zelfs haar ogen gewoon dichtgehouden op een erg eng stuk. Ik zag voor me op welke weg ik terecht zou komen. Voordien zag ik dat niet echt, want dan reed ik er gewoon op, maar nu kon ik de verte de diepe afgrond langs de weg zien. Oh God… Stilzwijgend reed ik over de weg en toen het allemaal voorbij was barstten we van zenuwen keihard in lachen uit.

Nou Bozburun, het stond al van ver aangegeven dus het moest wel een grote plats zijn! Hos Geldiniz zagen we ineens. Welkom in Bozburun. Oh we zijn er! Een minuut later waren we er alweer uit… Teruggedraaid dus en ergens een zijstraat genomen. We hadden intussen flink honger en we moesten en zouden in Bozburun eten. Gelukkig vonden we uiteindelijk een tentje. Daar bestelde Ellen vis en ik kip. Of er salade bij moest? Ja doe maar, een boord met alleen een stuk kip is ook maar weinig. Nou dat hadden we geweten! Drie borden met allerlei salades, een korf brood en een bord met kip (vis voor Ellen) met daarop ook nog eens frietjes en salade. Uiteraard kregen we dit niet allemaal op (en bovendien waren die rode bieten niet te vreten!). En toen kwam de rekening… Die drie borden salade waren er elk apart ook bij gerekend. Het was wel te denken! After all, dit is Turkije. 40 lira werd het alles samen. We hadden maar betaald zonder veel morren en vingen onze jeeptocht weer aan. Zo reden we Sögüt door en bezochten we daarna de Selale watervallen. Niet erg indrukwekkend eigenlijk, maar goed, we hebben ze toch gezien. Oh en een historisch oude molen ofzo. Een man wees ons de weg en plots stonden we in een oud hok met inderdaad een of andere machine. Dat zal die molen wel geweest zijn veronderstel ik?

We stopten ook nog in het gezellige centrumpje van het dorpje Bayir. Een groot toeristisch winkeltje stond daar. De man sprak ons meteen aan, want er kwamen nooit toeristen van onze soort daar. Meestal waren het Turkse toeristen die daar kwamen. Hij bood ons gratis appelthee aan, wreef onze handen in met frisse citroen olie, gaf ons stukjes Turks snoep en we kregen elk een armbandje. Natuurlijk kan je hier eigenlijk niet meer onderuit. Er werden veel heksen verkocht in de winkel en dat was natuurlijk goed voor Ellen, die heksen spaart. Maar eentje was kapot. Dus kreeg ze er twee voor de prijs van één! Zo hadden we dus vanalles gekregen voor slechts 10 lira. Dat maakte het dure etentje eerder die dag weer wat goed.

We overleefden de jeeptocht en arriveerden veilig bij ons hotel. Michael vroeg of hij ook eens met de jeep mocht rijden. Dacht het niet. Hij is niet verzekerd of niks, als er iets gebeurd mogen wij het uitleggen en betalen. Bovendien weten we intussen al dat hij niet te vertrouwen is.
’s Avonds reden we nog naar Marmaris om wat inkopen te doen in de loeigrote supermarkt Tanzas. Toen we terug wilden, was het al aardig donker geworden en aangezien Ellen niet goed ziet in het donker, nam ik best het stuur over. Maar nu liep er wel een hoop volk in Marmaris rond. Iedereen toetert er naar elkaar en dat had Ellen op de heenweg ook gedaan, maar zelf durfde ik dit niet. Of was ik er te laat mee. Ik heb die reactie niet meteen, ik schrik me eerst half lam en als iedereen dan weg is en alles opgelost is, denk ik plots ‘oh ja ik had moeten toeteren’. Maar goed, ook deze tocht overleefden we. Dat verdiende wel een raki of 2 aan de bar, waar Michael ons nu weer een of andere klok probeerde aan te smeren. Je kon je foto laten maken en die werd dan ergens op gedrukt en daar werd een klok van gemaakt. Aartslelijk! Het ding kostte 12 lira, nou nee dankje.

Woensdag 23 mei
Wederom lunch als ontbijt. En op woensdag is het markt in Içmeler, dus wij daarheen. En ik heb er vijf T-shirts gekocht voor… 15 lira. Da’s denk ik 12 euro ofzo. Verder werd je natuurlijk op elk kraampje lastig gevallen om iets te kopen. Kwestie van een antwoord terug te hebben. Toen een man naar me riep dat alles heel cheap was in zijn kraampje, antwoordde ik dan ook terug:”Cheaper than my girlfriend?” Hij wist niet wat hij daarop moest zeggen en wij konden hem makkelijk afschudden.
Daarna was het weer zwembadtijd. ’s Avonds speelde Liverpool tegen Milaan. Zelf geef ik niks om voetbal, maar Ellen wel, dus plantten we ons bij de bar voor de tv neer. Een Engels gezin was er ook bij en de grootmoeder was helemaal voor Liverpool. Toen Milaan scoorde en haar kleinkinderen daarvoor juichten, ontplofte omalief dan ook met een keihard “Oh bugger off!!!” Stiekem hoopte ik eigenlijk dat Milaan zou winnen en yes, het gebeurde nog ook.
Michael was blijkbaar vergeten dat hij de avond ervoor het klokje probeerde te slijten aan ons. Want nu deed hij het opnieuw. En het kostte maar 20 lira! Goh… 8 lira meer als gisteren dus?
We besloten om na de voetbalwedstrijd naar Eastenders te gaan, een disco in Içmeler. De tent was bijna leeg toen we er aankwamen. Maar er kwam wel meteen een leuke Eastenderswerker naar ons toe, die meteen zijn arm om me heen deed en blijkbaar een hoop over Tilburg wist te vertellen. Zoals ik al eerder heb gezegd: ik blijk echt een zwak te hebben voor die Turken. Vast het donkere tintje en de zwarte haren ofzo. Anyway, deze was weer heel leuk en ik vond het totaal niet erg dat hij zo touchy was.

Ik moest echter al snel naar het toilet. Hatelijk. Ik kan quasi nooit in zo’n openbare toiletten. Gelukkig was er een hokje vrij en leek er niemand in de buurt. Maar toen ik klaar was en uit het hokje stapte stonden er niet één, niet twee, maar DRIE medewerkers van Eastenders hun handen te wassen. Ze waren aan het grappen ofzo en de ene wou net de andere “aanvallen” toen ik voorbij kwam. Hij had mij niet gezien en zo kwam ik dus tussen de twee terecht… :/ Weer typisch voor mij hoor. Ik glimlachte en maakte dat ik daar snel weg was.
De tent was intussen al aardig volgelopen. Het touchy kereltje kwam vervolgens vragen waarom we niet gingen dansen. Maybe later stamelde ik. Maar toen vertelde Ellen me wat ik eigenlijk had moeten zeggen. Ik dronk m’n Efes op en nam me voor om dit te zeggen als hij het nog eens kwam vragen. En ja hoor, een kwartiertje later stond ie er weer. Waarom we niet gingen dansen. Ik keek hem aan en zei “Only with you!” Oh nee nee, hij was niet gay. Nou, niet zeuren dan als je niet mee wil dansen!
Twee jaar eerder werden we door het personeel ook naar deze disco genomen… met de gevolgen vandien (nouja eigenlijk vielen de gevolgen wel mee, omdat we goed nuchter waren gelukkig). En nu zagen we heel veel Turkse personeelsleden van allerlei hotels en restaurants met Engelse meisjes dansen.

Yup, die eindigen vast ook nog wel ergens in een greppel later deze avond! Wat liepen er trouwens sowieso veel marginale Engelsen rond. Tienerjongens die denken oh zo stoer te zijn, maar nog nooit van het woord styling gehoord hadden en dus in een trainingsvest uit de maat op de dansvloer stonden te springen.
Zie een filmpje van de Engelse jongens:

En de Engelse meisjes kon je meestal aan de omvang al herkennen. En ok, daar kunnen ze misschien ook niet aan doen, maar doe dan geen ultrakorte minirok aan die drie maten te klein is enzo.
Na Eastenders trokken we naar Discotheek Pleasure, vlak bij ons hotel, dat die avond geopend was. Het was er drie keer niks en we stonden letterlijk binnen 20 seconden weer buiten. Dan maar naar het hotel. Het was inmiddels 3 uur en de bar bleek al gesloten te zijn. Maar innen in de lobby zaten Mehmet, Fatih en Alp (barman van het hotel aan de overkant). Het was supergezellig en we hadden heel wat afgelachen. Vooral toen Ellen er in slaagde de tv te ontregelen en we wel moésten praten allemaal. Die drie kregen het over een oorlog in Iran enzo… erg boeiend onderwerp om 3 uur ’s nachts en na twee flesjes Efes.
Mehmet had zijn arm op de rand van de bank achter Ellen’s hoofd gelegd. Alsof hij zich zo heel onschuldig uitgerekt had en dan die arm daar neergelegd had. Ik deed stiekem hetzelfde bij Fatih. Enkel Ellen merkte dit op, waardoor we beiden in een deuk lagen, terwijl de anderen over Iran bleven doorzeuren.
Die Alp was me overigens vantevoren nooit opgevallen… ik weet dat het zo erg klinkt, ik weet het… maar ook hij was wel leuk. *bloos en schaam* Hij maakte een foto van me met zijn mobiel, waarop ik natuurlijk een foto van hem nam. En dat was genoeg voor een gek gesprek natuurlijk. Mehmet begon al helemaal van “You like Alp?” giechel giechel. En hoewel ik Alp inderdaad wel leuk vond, besloot ik om het er extra dik op te leggen en mee te spelen. Jaja Alp was geweldig. Yakisikli enzo! Na een tijdje ging het zelfs zo ver dat ie te huur was. 200 lira voor een uur. Nou nee, toch maar niet… 25 euro voor een striptease was het toen weer. Allemaal grote bluf natuurlijk, dus ik stond plots op om zogezegd geld te halen. Alp lachte nerveus en zei dat ie wel 29 jaar was. Dus? Ik ben er 26, da’s toch niks? Oh maar toen was ie plots 37. “So? For me no problem!” Wederom moest hij lachen. Mehmet fluisterde in Ellen’s oor dat Alp mij ook leuk vond, maar daar geloof ik eigenlijk geen zak van.
Picture time! Of Ellen een foto van mij en Alp wou maken. Alp maakte plaats naast hem op de bank en ik ging zitten. En net toen er op het knopje gedrukt werd, legde ik slinks mijn hoofd op zijn schouder.

Hilariteit alom natuurlijk. Mehmush hoorde ons waarschijnlijk lachen aan de overkant van het hotel en kwam ook een kijkje nemen. Groepsfoto! Ellen daagde me uit om languit op iedereens benen te gaan liggen. Ik drukte al mijn schaamte weg en nam de uitdaging aan!

De deur stond open en het waaide binnen. Ellen kreeg het koud en kreeg Alp’s vest. Dang, waarom heb ik mijn vestje nou net wél bij! Anyway, even later gingen Alp en Mehmet slapen. “Ok, I come with you!” riep ik nog en ik liep Alp achterna. Hij moest wederom zenuwachtig lachen, maar kreeg snel door dat ik hem natuurlijk niet écht achterna ging.
We gingen zelf dan ook maar slapen. Het was immers al 5 uur! Ellen had Alp’s vestje nog aan. En of ik het zelf was of de Efes… maar ik moest denken aan wat ik op tv gezien en in boeken gelezen heb… en aangezien Ellen eerder een knuffelbeest gekocht had om iets vast te houden bij het slapen gaan… besloot ik (waarom typ ik dit eigenlijk neer….) om Alp’s vestje te knuffelen bij het slapen gaan. Wat erg… een half uur later schoof ik z’n vest toch maar opzij want ik besefte dat ik erg aanstellerig was. Ik deed m’n best om niet weer het verliefde tienerkalfje uit te hangen.

Donderdag 24 mei
Om 12 uur werden we wakker. We besloten om maar eens echt ontbijt te eten ipv weer lunch als ontbijt te nuttigen. Uiteraard keek leuke barman van Pyramid me weer helemaal na toen we er voorbij wandelden en uiteindelijk kwamen we bij restaurant Florida terecht. Ook hier waren ze touchy, maar deze man was al ergens in de vijftig ofzo volgens mij. In ieder geval was dit al minder aangenaam… Ja ik ben oppervlakkig. We bestelden scrambled eggs & bacon on toast. En we kregen geen bacon, zucht. Snel snel bereidden ze die nog voor ons toen we er naar vroegen. Gelukkig klopte de rekening wel!
Nog duf van de Efes gingen we nadien weer aan het zwembad liggen. Tanir, nog een van de personeelsleden, kwam ineens naast me staan. Of ik een paar zinnetjes in het Nederlands wou vertalen. Al vanaf de eerste zin werd me duidelijk wat zijn bedoelingen deze zomer zouden zijn. “Je bent mooi. Wil je mee uit? Je hebt mooie ogen.” Vooral dat laatste zinnetje deed ons weer dubbel liggen. Eerder die week had Mehmet namelijk verkondigd tegen Ellen dat “You have beautiful ass.” Euhmm… ok… Voor de zekerheid vroeg Ellen hem om het nog eens te herhalen. „You have beautiful ass“ zei hij nog eens en wees naar haar ogen. Ooooh EYES!
Even twijfelde ik dus nog om dat zinnetje voor Tanir te vertalen naar “Je hebt een mooie kont.” Maar ik kon het hem niet aandoen. Daarbij geloofde hij ons al niet meer met dat zinnetje, want de tranen rolden bijna over onze wangen, denkende aan die beautiful ass.
Maar ook Michael had een rare uitdrukking. Eerder had hij al eens verkondigd “Don’t worry, you be make a cherry!” Ik had er niks van verstaan en hij herhaalde het. Wederom snapte ik het niet en Ellen vertaalde “Geen zorgen, we maken wel een kersje!” En ook vandaag zei hij het weer, al was het nu een beetje veranderd “Don’t worry, you’ll be too cherry.” Ik snapte het weer niet en Ellen vertaalde het nog eens met dat kersje. Ik kwam niet meer bij. Maar aangezien Michael toch al zo’n liegende eikel was, vertelden we hem dat het inderdaad een geweldig goede en normale uitdrukking was.
We haalden later een kip kebab bij een zaak die 24 uur open is en lak bij ons hotel lag. Daar kwamen we nu pas achter! Hiervoor moesten we voorbij Pyramid en ja hoor, hij zwaaide weer… ik ben zo makkelijk in te palmen merk ik.
Anyway, bij de kip kebab bestelden we er twee. Het was al laat en ik strooide mijn domme Turkse woordjes weer in het rond. Toen we opzij moesten, zei Ellen het intussen grijsgezegde woordje ‘Dikkat’ (Pas op!)! En toen greep de man twee gigantisch grote messen om het vlees te snijden! “Wow! Really dikkat!” De man kwam niet meer bij en vergat bijna dat we nog moesten betalen.
We maakten ook nog een filmpje van koetsjie koe Serçan. Aaaahw de cuteness straalt er van af!

Vrijdag 25 mei
Tweede poging voor de boottocht, hopelijk deze keer met beter weer! We hadden exact dezelfde boot en crew als vorige keer, wat dus betekende dat het wel goed zat (vooral het eten, mmmm krijg weer het water in de mond als ik aan die BBQ en pasta denk).
Tegenover ons op de zonnebedjes lagen twee vrouwen. Ze waren moeder en dochter. “And I’m the daughter.” Meldde de ene nog. Eerlijk gezegd was het nog maar goed ook dat ze dat zei, want ze zag er bijna ouder uit dan haar moeder. Maar ze waren erg aardig. Vooral als je er bij nadenkt dat het halve Duitsers waren! Ze waren van Engeland naar Duitsland geëmigreerd.

Op de boot liepen ook twee Turkse mennekes rond. Naar eigen zeggen waren ze broers. De ene zag er (ja hoor, daar ga ik weer) wel leuk uit en sprak Engels. De andere kon geen Engels, liep constant te filmen en droeg een t-shirt met daar achterop de tekst dat hij heel de dag zou filmen en je achteraf bij hem een DVD kon kopen. Dat hebben uiteindelijk ook maar gedaan. Voor 15 lira ipv 20, wat er gevraagd werd. Het was in ieder geval wel een aangename boottocht deze keer. En ik heb extra porties van het eten gehad ook nog. Hmmm heerlijk!
Later die dag heeft Alp ons natgemaakt. Hij moest de weg natspuiten om een of andere reden en aangezien wij aan de bar zaten, moesten we er ook aan geloven. Ik liep hem achterna, maar hij begon al meteen te sakkeren als een mietje “No, please!”. Heb het dan maar gelaten. Het was ook wel verfrissend moet ik zeggen.
Aangezien de cappuccino bij ons hotel op is en ze verrekken om nieuwe bij te halen, gingen we ostentatief bij Pyramid een cappuccino drinken. Geen probleem voor mij natuurlijk. We hadden een strategische plaats recht tegenover “die ene die altijd naar me zwaait”. En natuurlijk greep ik mijn kans om stiekem (?) een paar foto’s van hem te maken, wat leidde tot een kort gesprekje over niks. De foto’s zijn allemaal wazig en mislukt, maar ach, je krijgt een beetje een idee.

Weer later die avond draaide plots ons superlied “My Humps” en natuurlijk moet er dan gedanst worden! Maar dat was een beetje te wild, want we stootten plots mijn glas raki omver over de bar… oops.
Ik merkte dat aan de overkant (bij het andere hotel waar Alp de barman dus is) een blond mokkel en twee meisjes bij Alp aan de bar zaten. Mehmet en Ellen grapten dat het concurrenten van mij waren. Maar ach, no worries, want Alp was meer geïnteresseerd in Prison Break dat toen op tv was. Toch werd ik uitgedaagd door Ellen en Mehmet om bij Alp aan de ar te gaan zitten. Ik kreeg 4 sigaretten van Mehmet en kon dat als mom gebruiken. Zo van “Hier askim, ik moest dit van Mehmet komen brengen.” Alp kon er wel mee lachen. Verder wist ik ook niet wat te doen of zeggen. Ik had het dan maar even over Prison Break en 24 en dat alles. Alp keek het allemaal. De Engelse vrouwen vielen helemaal stil en ik voelde de dodende blikken in mijn lijf priemen! De twee meiden vertrokken even later en dus bleef alleen de blonde dame over. Zij bleek al vier jaar in Içmeler te wonen en scheen Alp al wat beter te kennen. Ze was wel aardig enzo. Tijdens ons gesprek kwam heel het personeel van Pyramid ook nog eens voorbij gewandeld (you know, met “die ene die altijd naar me zwaait”). Maar ik had helemaal niets door. Ellen begon wel te roepen en ik zag wel een groep Turken voorbij komen, maar who cares, ik zat bij Alp!
Even later keerde ik terug naar onze eigen bar en daar zat plots een nieuwe gaste. Ze scheen Kylie te heten. Kylie Minogue, zei ik nog, waarop ik snel Robbie Williams werd. Kylie was haar vriendin kwijt. Ze waren hier vandaag gearriveerd, maar haar vriendin was nu al met een of andere Turk op schok.
Toen ik me omdraaide op mijn krukje, stootte ik mijn tweede glas raki om! Erg beschamend was dat!
Plots kwamen er vier oudere Engelse mensen voorbij en wij lokten hen weer naar ons toe om gezellig iets te komen drinken. En dat deden ze! De twee koppels hadden elkaar op vakantie leren kennen en gingen voortaan met z’n vieren op reis. John, Miriam, Graham en Lynn. Al gauw deden we nog eens het truckje met de munten waarbij Ellen zogezegd wist welke munt zij hadden aangeraakt. Ze waren er helemaal ondersteboven van! Waarschijnlijk ook omdat het alcoholgehalte in hun bloed al erg hoog lag. Graham droeg een oranje shirt en Ellen had die avond toevallig oranje sokken aan. Er werd afgesproken om ze te ruilen de volgende dag.

Lynn bleek een zangeres te zijn. Ze had nog maar pas een CD opgenomen in dezelfde studio als Ronan Keating. Ronan had maar 2 nummers in 2 uur kunnen maken, maar Lynn was er in geslaagd om er 6 te doen! Hmm ik weet niet of dat nou goed is of niet. Bij Ronan zal alles perfect moeten klinken en bij een Lynn, die niemand vooralsnog kent, zullen die mensen van de studio niet zo moeilijk gedaan hebben, maar goed, dat heb ik maar niet luidop gezegd. Ze zong een stukje van een lied en iedereen was muisstil en luisterde. Het was erg mooi, maar toch moest ik op mijn tong bijten om niet in lachen uit te barsten. Het was gewoon een grappige situatie: het ene moment zit iedereen luidruchtig door elkaar te roepen aan die bar en het volgende moment luistert iedereen stil naar Lynn. We maakten een afspraak om de volgende avond naar de Geordie bar te gaan. Dat was tegenover hun hotel en het was een karaoke bar. Dan konden we Lynn écht horen.
Even later waren de vier Engelsen weg en om een of andere reden kregen we het over ons love life met Kylie. Ze zei meteen “You’re gay, aren’t you?”. “Is it that obvious?” was nog mijn reactie en ze zei schaamteloos van wel. Potverdenonde! Kylie zei dat ze wel een man voor me zou zoeken hier. Ik hoopte dat ze het de volgende dag vergeten zou zijn, want ook zij had haar portie alcohol wel gehad.

Zaterdag 26 mei
Ik was pas om 12 uur wakker en Ellen was nowhere to be found. Ik vermoedde dat ze op het balkon zat en draaide me nog eens om. Ze bleek echter al beneden te zitten, kwam ik even later achter toen ik op zoek ging. Aangezien ik het ontbijt had gemist (weet niet meer of ellen het wel gehad had) bestelde ik nog maar eens zo’n lekkere kiprol bij Meneer Dikkat!
Sinds de afzetterij met de rekening aan de bar (teveel raki op de rekening gezet en zelfs ook eens twee cornetto’s, terwijl we van heel de vakantie nog geen druppeltje ijs gelikt hadden!) hielden we alles goed in de gaten hoeveel we dronken. Maarja, na de vorige avond was het niet al te helder meer en natuurlijk werd daar misbruik van gemaakt. We hadden volgens de barman na 23 uur nog 12 raki gedronken! Echt niet! Vóór 23 uur hadden we er elke al zes op. Dat zou betekenen dat we elk in totaal 12 raki op hadden! Dan liep ik hier niet vrolijk zonder hoofdpijn rond te lopen! We hadden er een opmerking over gemaakt, maar het wel betaald. Er staan altijd Tip boxen overal, waar we op het einde van onze vakantie ons resterende geld in duwen (als het niet te overdreven veel is), maar daar zouden we nu niets in doen. We hadden de tips al betaald door die extra raki die we niet gedronken hebben.
We wandelden naar Old Village, het oudere gedeelte van Içmeler en zagen weer een paar oude vertrouwde dingen terug. Ook een paar nieuwe overigens. Toen we ons allereerste hotel van twee jaar geleden passeerden, besloten we daar iets te drinken. De barman daar bleek de beste vriend van Mehmet (onze barman) te zijn! Nouja, ze zullen elkaar wel gewoon kennen ofzo, maar best friend is wel erg overdreven als je elkaar al eeuwen niet meer hebt gezien.
Terug bij de bar vroeg ik aan Michael of hij weet tot wanneer het eigenlijk all-inclusie drinken is. Hij zei meteen 23 uur, waarna ik vroeg over de vorige avond en meteen zegt hij “Oh ja, jullie hadden 12 raki op.” Ik zeg hem dat dit niet klopt en dat we er hoogstens 8 gedronken hebben, plus dan die ene die ik omgestoten had, als ze die er ook bijtellen. Zijn antwoord:”Ik weet dat allemaal niet. Mehmet schrijft dat altijd op.” Hmm hij weet het dus niet, maar hij wist wel meteen te zeggen dat we er 12 op hadden? Naar mijn mening is het die Michael die alles daar een beetje zit te vern**ken en ik sta er niets van te kijken als hij extra streepjes gezet heeft.
Tijdens het eten zitten we ons flink te ergeren aan een paar irritante Hollanders die verschrikkelijk luidruchtig zijn en bovendien al hun desserts al pakken nog voordat ze aan de soep beginnen. Dan hebben ze zelf toch al het lekkerste dessert, want er was altijd een beetje van vanalles, maar zij namen meteen het lekkerste en lieten dit op hun tafel staan tot ze de soep en het hoofdgerecht en al de rest op hadden. Terwijl anderen keurig en netjes wachten. Eerder hadden ze ook al meteen voor ieder twee desserts gepakt, wat dus meteen acht desserten minder betekende. Nu ik het neertyp lijkt het allemaal pietluttig, maar het is gewoon asociaal van hen. Ik zag dat Ellen er bijna iets van wou zeggen, maar gebaarde haar om het maar te laten rusten. Maar toen een van hen weer opstond om nóg een dessert te pakken, terwijl ze nog met hun soep bezig waren, werd het ook voor mij ineens te veel, waarop ik opstond en hardop tegen Ellen zei “Ik zal eens een dessert pakken voordat alles hier al op is!”. K*thollanders.
’s Avonds hadden we dus afspraak met de Engelsen in Geordie bar. We kochten een CD van Lynn Sinclair voor 7,5 lira. Ze zingt heel goed tijdens de karaoke. Haar echtgenoot Graham trouwens ook. Vooral zijn “Because I Got High” was erg grappig.

Bekijk hier twee filmpjes van de karaoke:

Later kwam er ook nog twee belly dancers. Verschrikkelijk vind ik zoiets. Ze wou mij nog mee de dansvloer opslepen, maar ik ben er onderuit kunnen komen. Ze waren nog erger dan destijds bij Club Daystar! (lees: kruis in hoofd wrijven enzo)
Toen de karaoke bar ging sluiten, trokken we naar de bar van ons hotel, waar een Engelse dame met Michael zat te praten. Even later kwam zij bij ons aan de bar zitten. Michael dacht zijn slag geslagen te hebben en meende met deze vrouw een of andere romantische strandwandeling te maken (met verdere gevolgen uiteraard wat hem betreft). Wij zaten weer aan een overheerlijke kippenrol en konden onze lach niet inhouden. Vooral niet toen Michael naar de dame kwam en vroeg “Are you ready?!” De dame keek verward en onthutst en toen Michael weer even weg was, stamelde ze “I’m confused…”. Hilarisch was het en de kipkebab loog bijna uit mijn mond van het lachen. Zij had natuurlijk wel door dat we aan het lachen waren, maar om de schade te beperken vertelde ik haar dat de kip erg pikant was en we daar zo mee moesten lachen. Het slaat nergens op, maar ze leek het te geloven.
Mehmush, de receptionist van het hotel tegenover ons, lacht zich even later krom om de Turkse zinnetjes die wij geleerd hebben. Bovendien hielden we het nog steeds vol om tegen Jan en alleman Merhaba en Günaydin te zeggen, tot plots een Man (met soort van aktetas) stopte en op z’n Turks vanalles begon te zeggen. Onze barman Mehmet sprong recht en antwoordde. Blijkbaar mochten we in het midden van de nacht geen goedemorgen meer op z’n Turks zetten. De man bleef nog een hele tijd aan de bar staan en wij kregen het benauwd. Zat er een uzi in die tas ofzo? Ik zeg nooit meer goedemorgen ’s nachts, want ik wil niet dood.
De enge man bleek op een taxi staan te wachten en was even later gelukkig weg.
Zondag 27 mei
Het was laat geworden de vorige avond en dus kwamen we pas om 14:00 uur uit bed gerold… Overdag weinig verricht. We gingen voor de eerste keer eens naar het strand… maar het was slecht weer. Veel wind enzo. Dus dat was niet om over naar huis te schrijven.
’s Avonds besloten we om eens naar de International Dream Boys te gaan om te kijken hoe hun show is vergeleken met die van de Majestic Boys. Om het kort te zeggen: de show is saaier, het personeel ziet er leuker uit. Ze deden een of ander dom Grease dansje. Er liep een manneke rond dat in onze ogen amper 1 was. Een andere leek langs achter en qua gedrag op de jongste zoon van Ellen.
Naast mij stond een ijzeren paal als fundering van het dak. Op een gegeven moment deed een van de Dreamboys daar een paaldans! :-| Een andere stond achter hem en deed alsof hij op het achterste van de paaldanser sloeg. Ik deed voor de grap ook even alsof, maar toen greep die ene mijn hand om écht op de paaldanser’s kont te slaan. Ik chickende natuurlijk en trok snel terug. Weer wat later nam een moeder een foto van haar dochter terwijl zij op de bek genomen werd door een Dreamboy. Vrije opvoeding… Wederom als grap bedoeld wees ik naar Ellen en het fototoestel en de jongste-zoon-van-Ellen-look-a-like die naast me stond. Maar wat ik telkens als grap bedoel, nemen die Dreamboys blijkbaar net een stapje verder. Deze Dreamboy boog voorover en nam ook mij op de bek. Met zijn hand tussen onze monden gelukkig ;-)
En nog wat later gaf een andere Dreamboy een massage aan een man naast ons. Hij deed het vervolgens ook bij Ellen en mij. Ik dacht ach het zal wel wat amateuristisch zijn, maar geez, hij kon het echt goed! Heerlijk!

Nadien gingen we nog eens langs Eastenders. Het as druk en de muziek stond hard, maar ik vond het nog wel lachen. Bij het dansen sloeg ik per ongeluk een Turk op zijn neus, die er gelukkig niet al te kwaad om werd. Het manneke dat vorige keer steeds kwam vragen of wij niet moesten dansen en zelf niet met mij wou dansen, was er natuurlijk ook weer. En deze keer stond hij wel gek met me mee te springen (dat heet dus dansen). Ik probeerde wat later om de massage eerder die avond bij Ellen na te doen. Ook dat had het manneke gezien en hij kwam naast Ellen staan met zijn rug naar mij toe, teken gevend dat hij ook gemasseerd wou worden. Dan zal je het krijgen ook, dacht ik. Ik begon met kleine kneepjes in zijn nek en werkte zo mijn weg naar beneden, steeds lager en lager… je snapt wel waar het laatste kneepje zou eindigen. Maar hij kreeg het al snel door en sprong op tijd lachend weg. Jaja ik durf vanalles als ik maar wat raki of Efes op heb en niemand mij kent (op Ellen na uiteraard).
Onderweg terug naar het hotel kreeg ik het plan om iedereen die ons zou lastigvallen om iets te kopen op de foto te zetten. Maar om 2 uur ’s nachts zijn er natuurlijk nog weinig hasslers. Toch was er plots een man met een klerenwinkel die ons aansprak. Foto! We keken nog even of er een leuke jeansbroek was voor Ellen en hadden best wel plezier in die winkel zo midden in de nacht.
Bij de lobby in het hotel hadden we in totaal nog 4 raki gedronken. Kylie en haar vriendin kwamen er even later bijzitten. Toen bleek de échte naam van Kylie eigenlijk Jenny te zijn… en de vriendin heette Rose. Zij was overigens totaal geshockeerd om te horen dat Kylie/Jenny de vorige avond rechtuit gevraagd had of ik gay was. Het was zo onbeleefd volgens haar. Maar ik maalde er niet om. Later die avond kwamen we nog meer te weten over hen. Ze hadden elkaar tijdens een striptease leren kennen omdat ze in dezelfde bar werkten ofzo. Ze bleken, naar eigen zeggen, lady of the night te zijn geweest.

Het was weer gezellig en het werd weer laat. Om 4:45 kropen we ons bed in.

Maandag 28 mei
Toen we om 13:00 uur uit bed waren en bij de receptie aankwamen, bleken we twee faxen ontvangen te hebben. In de eerste stond vermeld dat we overgeboekt waren naar een andere vlucht. We vertrokken oorspronkelijk pas om 19:00 uur ’s avonds met Onur Air, maar moesten nu ineens het vliegtuig van 10:45 uur met Transavia nemen! Een hele dag kwijt dus! We zouden opgehaald worden om 5:15 uur ’s morgens. De tweede fax was nog eens een rechtzetting van die tijd. We zouden een kwartier vroeger opgehaald worden. Ellen belde hiervoor meteen naar onze touroperator. Zij wist verder niet veel te melden en zei zelfs dat het wel jammer was dat we nu via Bodrum moesten vliegen ipv via Dalaman. Euhm hallo… we moesten sowieso al via Bodrum?! Ze wist totaal niet wie wij waren of welke vluchten we hadden. Ik voelde dus ook al nattigheid en belde haar even later terug. Wij hadden tickets van Onur Air. Zouden we wel op die Transavia vlucht kunnen dan? Ja, dat moest geen probleem zijn. Hmm, vooruit dan maar. Het was k-u-t, maar we konden er niets tegen beginnen.
Dit zou dus ook betekenen dat het vervoer dat we geregeld hadden (mijn vader zou ons dinsdagavond ophalen op de luchthaven) niet meer door kon gaan, want mijn pa moet overdag werken en kan één dag op voorhand niet ineens zomaar vrij nemen. We snelden naar het internetcafé, waar ik in een mail naar mijn ouders alles uitlegde en daarna stuurde ik hen een sms om de mail te checken.
We wilden nog eens naar het strand gaan, maar dat is er met heel het gedoe niet meer van gekomen. Het is het zwembad geworden en ’s avonds gingen we uit eten om ons Turks geld op te maken. Dit deden we bij Majestic, waar we al vaker gezien hadden hoe er een dampende en sudderende schotel naar buiten gedragen werd. Dit wilden wij ook. Die avond was het erg beginnen regenen, dus hopten wij door de plassen heen in een stortregen naar Majestic. De prijzen op de menukaarten waren anders bij mij dan bij Ellen. Er klopte dus weinig van. We vroegen dan mar hoeveel het nu eigenlijk wél kostte. Maar toen zag ik spaghetti carbonara staan. Aangezien ik al twee weken geen spaghetti meer had gegeten, kon ik me niet meer inhouden. Ellen bestelde wel zo’n sudderende schotel (sizzling dish). Even later kwam één van de obers inderdaad met een luid sizzling schotel en een hoop rook door de zaak gelopen om ermee buiten te gaan staan. Normaal wordt het dan even op een tafeltje gezet, maar aangezien het nu verschrikkelijk regende, bleef de ober niet lang buiten staan met de schotel.

Anyway het was allemaal erg lekker. ’s Avonds besloten we om toch maar een beetje proberen te slapen. Mij is dat totaal niet gelukt. Ellen ook amper.

Dinsdag 29 mei
Niks geslapen dus en om 2 of 3 uur gingen we maar naar beneden om een Nederlands stel waar we enigszins contact mee hadden, uit te zwaaien. Ook zij zouden namelijk midden in de nacht opgehaald worden. Toen ze weg waren keken we nog naar Miss Universe dat toevallig live op tv was. Weinig interessants, maar goed, je moet wat.
Alp zagen we ook nog… hij had goed veel gezopen en reed wel tien keer op en af met zijn auto, waarin snoeiharde Turkse muziek speelde. Dat moet erg leuk geweest zijn voor al de hotelgasten, zo om 4 uur ’s nachts. Na een tijdje kwam hij ook binnen en toen hij hoorde dat we zaten te wachten tot we opgehaald werden, omhelsde hij ons elk nog even. Ik was toch wel een beetje bezorgd dat hij zo stomdronken rond aan het rijden was en maande hem aan voorzichtig te zijn.
Ook Mehmet en Michael namen nog afscheid. Michael mompelde nog tegen me “Sorry if I caused any problems.” Pfff hij wist het dus genoeg. Ik zei gewoon “It’s ok.” Ik had ook gewoon kunnen zeggen dat hij helemaal geen problemen had veroorzaakt, maar dan zou ik liegen.
We werden eindelijk opgehaald, met een mini-busje. En we zagen geen enkele bekende van onze heenvlucht. Ook niet Riet en Rob die toen samen met ons twee uur lang moesten wachten tot we met onze bus konden vertrekken.
Op de luchthaven stonden we als eerste in de rij voor een willekeurige balie. Er was nog geen enkele balie open, dus het was een beetje een gok. Gelukkig stonden we vlak voor de juiste balie! We gaven onze bagage en tickets af. De vrouw achter de balie bekeek de tickets en gaf ze weer terug “These tickets are for Onur Air. This flight is for Transavia.” Meteen graaide ik de fax uit mijn jaszak. Ik voelde al nattigheid en had deze fax al zorgvuldig bijgehouden. De vrouw las de fax en verdween in een kantoortje. We kregen onze paspoorten en tickets terug met de melding dat we onze touroperator maar moesten contacteren. We mochten NIET op het vliegtuig!
Ellen belde ons aller Esther van Golden Tours. Zij zou proberen iets te regelen en we zouden het automatisch wel merken als we op de vlucht mochten. Nee ze zou niet terugbellen, we zouden het wel bij de incheckbalie merken… :/
Wij dus wachten… minuten kropen voorbij en tientallen mensen konden probleemloos inchecken. Toen bleek een ander koppel ook oorspronkelijk Onur Air te hebben, dus ik luisterde even mee. Zij mochten er gewoon op! Ze hadden dan ook nieuwe tickets gekregen van hun touroperator. Wij hadden niks gekregen, alleen een domme fax. Terwijl ik bij onze bagage bleef staan, informeerde Ellen bij een receptie. Daar belden ze een Turkse touroperator. Ze zouden iemand sturen van Golden Tours, nog een half uurtje wachten. Weer ging de tijd erg traag vooruit. We werden erg zenuwachtig toen we zagen hoe steeds meer mensen in checkten en de rij steeds kleiner werd. Uiteindelijk kwam er een meid van Golden Tours aan. Ze mocht niet binnen, dus gingen wij maar naar haar toe, naar een hekje waar we gewoon konden praten. Ze probeerde te bellen na onze uitleg en sprak even later met een Turkse jongen van de luchthaven. Hij ging weg en probeerde iets te regelen. Even later kwam hij terug, liep ons voorbij en schudde nee tegen de Golden Tours meid. Zij vertelde hem wat, hij ging weer weg en zij ging weer bellen. Toen ze terugkwam zei ze helemaal niets tegen ons. We hadden geen idee wat er gaande was. De Turkse jongen kwam weer terug met de lijst van passagiers en schudde wederom nee. We stonden niet op de lijst. We zochten allemaal naar onze namen en vonden tóch onze achternamen op de lijst! Maar de eerste letter van onze voornaam klopte echter niet. Ellen’s eerste letter stond er als een D en de mijne als een H. Misschien was er iemand anders met dezelfde achternaam? De meid van Golden Tours verzekerde de Turkse jongen dat we toch echt op de lijst stonden en hij ging weer weg. We vertelden haar dat die letters niet klopten, maar ze wou het er toch op proberen. Bovendien moest het wel erg toevallig zijn dat er op deze vlucht ook een vrouw en een man zaten met exact dezelfde achternamen als die van ons. Dat was eigenlijk ook wel weer. Wederom kregen we een sprankeltje hoop. Maar net als al de vorige keren werd die hoop weer keihard de grond ingedrukt toen de jongen voor de zoveelste keer hoofdschuddend terugkwam.
Normaal mag je maar tot een half uur voordat het vliegtuig vertrekt, inchecken. Wel… dat half uur was net aangebroken. De meid van Golden Tours legde nu ook aan de jongen uit hoe toevallig het wel niet moest zijn van die achternamen en de jongen vertrok weer. Die van Golden Tours moest zelf ook weg, want ze moest nieuwe gasten opvangen die net geland waren. En daar stonden we dan, helemaal alleen… over 20 minuten zou het vliegtuig vertrekken…
We wachtten… en wachtten… en letterlijk een kwartier voordat het vliegtuig vertrok kwam de jongeman weer naar ons toe en hij sprak de bevrijdende woorden “It’s ok.” Ik was zo blij dat ik hem rond zijn nek kon vliegen en drie kussen kon geven. Als ik wat raki op had, zou ik dat waarschijnlijk ook nog gedaan hebben.
In zeven haasten moesten we nu inchecken en door de paspoortcontrole. Toen we in de wachtzaal kwamen, bleek ons vliegtuig al ‘boarding’ te zijn, dus we gingen meteen door naar de shuttlebus. Eenmaal in het vliegtuig ploften we neer in onze stoeltjes, met ons hart nog steeds zenuwachtig kloppend in de keel. Achter ons begon een bejaarde dame te zeuren dat het toch ongehoord was! Ze hadden zich met vier tegelijk ingecheckt en zaten nu niet allemaal naast elkaar! Verschrikkelijk was het! We konden haar echt wel wurgen, wat een zeurk*t! Ze mag al blij zijn dat ze überhaupt zonder problemen in het vliegtuig was geraakt en rustig in de wachtzaal een koffie had kunnen drinken in tegenstelling tot ons. Wij hebben meer dan 2 uur vol zenuwen bij een hekje gestaan zonder iets te kunnen eten of drinken. Toen de stewardessen dan ook voorbijkwamen met drank en voedsel, plunderden we het karretje. Nog nooit waren we blij dat we weer gewoon thuis waren!
Maar ondanks het gedoe met de vluchten was dit wederom een erg leuke vakantie!

I'm coming out!

2007-04-18T20:25:00.000+02:00

Laaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaang geleden he!

Ik ben dan ook quite busy. Ten eerste is er sowieso m'n werk dat al veel tijd inneemt. Ik doe m'n werk nog steeds graag! Elke dag kom ik wel iets nieuw tegen waar ik dan eerst om vloek en later toch de oplossing voor vind. Sowieso blijft het ook leuk om te zeggen dat ik "verantwoordelijk" ben voor Mexico, Venezuela, Brazilië,... en zelfs het verre België en Nederland! En Scandinavië. De kans zit erin dat ik ooit mijn contactpersonen eens moet opzoeken en dan reis ik dus naar Zweden, Noorwegen, Denemarken of Finland. Maar het zal wel beginnen met België (Berchem) en Nederland (Tilburg).

Verder volg ik nog fotocursus elke maandag- en dinsdagavond. Heb intussen ook een professioneler toestel gekocht (Canon EOS 400D) en probeer er mee te frutselen.
Ik moet wel toegeven dat de lessen zelf soms wat langdradig zijn. De maandag valt mee: photoshop. Dinsdag is vooral zitten en luisteren. Maarja...
In mei komt er een expositie met allemaal foto's van studenten die de cursus volgen (eerste-, tweede- en derdejaars). En ook van mij gaan er dus 2 foto's tussenhangen. Ik zal ze eens inscannen. Eén ervan heb ik jaren geleden al eens gemaakt. De andere was mijn allereerste foto die ik gemaakt heb sinds ik de cursus volgde. Dus dat was wel leuk.

En dan ten derde: ik begin steeds meer in the open te komen over mezelf. Enkele collega's weten het (die al twijfelden maar er niet over durfden te beginnen) en vooral voor mijn ouders is er momenteel een enorm grote opluchting gaande. Moeder heeft het aan een collega verteld die ook een homozoon heeft. Ze vroeg daarvoor eerst soort van toestemming aan mij. Natuurlijk mag ze dat vertellen. Ja maar ik moet het zelf doen als ik er klaar voor ben. Ja ik en er op zich ook wel klaar voor, dat bleek al toen ik het een paar van mijn collega's vertelde. Maar die collega's van mijn ouders zie of spreek ik nooit, dus hoe kan ik het vertellen? Binnen no time wisten haar collega's het dus en het was echt een opluchting.
Vader heeft gisteren zijn zussen (mijn tantes) via telefoon ook ingelicht. Hij wou het zelf ook aan zijn zussen vertellen. En nu is het dus één grote ontlading en opluchting. Zij hoeven ook niets meer in te houden. Enigszins was dit ook wel mijn doel dit jaar, na een nogal depressieve start op 1 januari. ('s avonds toen ik weer thuis was that is, want mijn nieuwjaarsviering van 31 december naar 1 januari was erg leuk!)

Dus.... that's about it. En nu heb ik me ineens ook nog eens voorgenomen om hier nog eens te komen posten. Misschien dat ik het nu weer een tijdje volhou!

Ik heb deze post even niet nagelezen, dus alvast excuses voor typfouten...

Mijn voorspelbare leven!

2006-09-01T22:25:00.000+02:00

Een typische Damon Brooks namiddag gehad!

Waarin ik een hoop A3 en A4 bladen en 4 CD's moet posten op't werk. Maar dan echt veel. Het woog niet erg zwaar, maar wel als je het lang moet vasthouden. Zo veel ongeveer dus.

Maar er zijn dozen noch grote stevige enveloppen op onze afdeling. Mailtje naar distributiedienst. Mail terug dat ik bij die en die moet zijn. Dus ik zoek op waar die en die zit. Gebouw 400. Ik kijk op het kaartje waar dat zo ongeveer is en begeef me daarheen. De A3 met daartussen de A4 bladen en 4 CD's dragend. Ik zoek mijn weg tussen het doolhof van gebouwen en eindig natuurlijk helemaal op de verkeerde plaats. Ik had overigens een jas aangedaan, want het zag er frisjes uit. Dat was het niet. Zeker niet als je een hoop papier moet sjouwen.
Ik vroeg waar ik gebouw 400 kon vinden, ze vertelden me de bocht te volgen en dan altijd rechtdoor te gaan. Dus ik weer weg. En ik zag een bordje met enkele getallen, waaronder 400! Dat moet het zijn! Helemaal gevolgd, ik voelde een zweetdruppel langs mijn slapen naar beneden sijpelen.

En toen kwam ik op de plaats waar de bordjes me heen hadden gewezen. Een soort grote loods met een enorme opening zodat vrachtwagens er in kunnen rijden. Plots merkte ik enkele meters naast die enorme opening een deur met daarboven een groot bord 'Receptie Gebouw 400'. Yes, eindelijk! Ik ging door de deur en... stond in de loods, met naast me de enorme opening... alsof ik nog gewoon buiten stond. Nergens een levende ziel te zien.
Ik besloot om maar terug te keren. Nog meer zweetdruppels parelden op mijn voorhoofd. Een man in witte laboratoriumjas liep achter me. Omdat hij geen zware last moest dragen haalde hij me redelijk snel in. Vermoedelijk zag hij mijn zweet gutsen toen hij opmerkte "Het is toch nog warm vandaag eh!"
Ik antwoordde:"Ja, en dat zou niet eens zo erg zijn als ik niet tien keer verkeerd loop hier."
"Waar moet je zijn?"
"Gebouw 400."
"Oh, dan loop maar met mij mee, ik werk daar."
Halleluja! Praise the Lord! Mijn reddende engel!

Het bleek nog een hele afstand te zijn. Reeds tien keer had ik mijn greep op de verschuivende stapel papieren moeten herstellen. En toen gebeurde wat ik al voorspeld had nog voordat ik überhaupt één stap met de hele papierenhandel gezet had: De helft van al mijn A3 papieren schoven uit mijn handen en verspreidden zich op de grond. Verschrikkelijk! Gelukkig was de man zo vriendelijk het op te rapen en zelf een deel te dragen. Maar natuurlijk was ook mijn A4'tje met het postadres erop gevallen, met als gevolg dat ik, toen ik eindelijk op de plaats van bestemming aangekomen was, eerst nog eens al mijn papieren kon doorzoeken naar het adres.

35 minuten had ik er over gedaan om even simpelweg naar een andere afdeling te wandelen om een pakketje te versturen! Wat een nachtmerrie! Ik voelde me weer helemaal het sukkeltje van weleer dat tijdens turnles niet over de hoge bok kon springen!

Wat doe je?

2006-08-29T19:46:00.000+02:00

(Ik weet het, ik heb alweer in geen jaren meer gepost. Daarom nu een extra lange (maar misschien wel ultrasaaie?) post!)

Wat voor werk doe je? Het is één van de moeilijkste vragen die je mij kan stellen. In het kort kan ik zeggen coördinator. Of wacht, mijn nieuwe titel is Graphic Services Coordinator. Of was het nu Graphic Services Representative. Zoiets in elk geval. Maarja, daar ben je dus niets wijzer mee. En dan moet ik dus uitleggen wat ik dan doe. En dat is zo langdradig. Dus ik zet het hier neer en verwijs iedereen die het me vraagt meteen door naar deze blogpost! (hoewel ik veel mensen ken van wie ik liever niet heb dat ze deze hele blog lezen)

OK, ik werk dus in een farmaceutisch bedrijf. En onze afdeling maakt daar de verpakkingen van. Doosjes, etiketten (op flessen of potjes), folies (ik heb er nooit bij stilgestaan dat er daadwerkelijk tekst staat op die folies waar de pillen in zitten, tot ik hier werkte) bijsluiters, enzovoort.

Er zijn drie groepen op onze afdeling. Ik gebruik maar even de oude termen:
- Operators: die ontwerpen/maken het design van de verpakkingen
- Proofreaders: (dat was ik eerst) checken alles. Maar dan ook alles! Tekst, kleuren, (bar)codes, braille,...
- Coördinatoren: de groep waar ik nu dus toe behoor. Die coördineren dit hele proces zo'n beetje.

Hoe?
Wel, eerst moet ik uitleggen wat een filiaal en een plant is.
Filiaal: eigenlijk een land. Ik heb een contactpersoon per filiaal. Het filiaal beslist welke tekst er op verpakking moet en hoe de layout er ongeveer uit moet zien
Plant: de fabriek waar ze de medicatie maken en waar ze die medicatie dus ook verpakken. Ook zij geven richtlijnen. De afmetingen van de verpakkingen bijvoorbeeld. Of waar de "variabele data" moet staan. Data die ter plekke gedrukt wordt, omdat wij die niet vantevoren kunnen drukken (denk aan houdbaarheidsdatums en lotnummers).

De info van beide partijen moet ik verzamelen en verwerken en doorgeven aan de operator. Die het dan maakt (of niet, als er iets niet klopt, dan komt het terug bij mij) en het aan de proofreaders geeft, die het checken en weer aan mij geven, al dan niet goedgekeurd. Hier gaat dus vaak een week of langer over heen, want er zijn honderden orders. Als het afgekeurd is, bundel ik het weer en stuur het weer naar de operator voor hetzelfde rondje. Is het goedgekeurd, dan stuur ik het naar plant en filiaal ter goedkeuring. Die kunnen het dan ook weer afkeuren, zodat we nog eens een rondje doen. Of goedkeuren, zodat ik het kan afwerken.

Dat was het eigenlijk. Maar oh wat klinkt dit simpeler dan het is.

Vaak voorkomende problemen:
- Het grootst mogelijke formaat bijsluiter is door de plant gegeven, maar het filiaal heeft zoveel tekst aangeleverd dat zelfs dat grootste formaat te klein is.
- Het filiaal wil braille op de doos. Daar is een speciale referentie van de plant voor nodig, maar die heeft dat vergeten.
- Er staat een puntje bij de variabele data op de doos, maar niet op de technische fiche. Wat te doen met het puntje, want het moet exact zoals op de technische fiche zijn. Laat ik de hele doos afkeuren voor één puntje?
- "Hallo, wij hebben deze request (= aanvraag om artwork te laten maken) vandaag ingegeven, want het lag hier al drie maanden en ik was het vergeten. Maar nu is het wel superdringend, want het moet overmorgen al klaar zijn. Veel plezier."

Andere problemen:
- Plant stuurt bericht naar mij:"Het woordje EXP moet altijd bij de expiry date." Enkele dagen later stuurt het filiaal een aanpassing van de doos door:"Verwijder dat woordje EXP, wij willen het niet."
- Filialen waar je constant achter moet zitten, anders missen ze belangrijke dingen. (lees: Saudi-Arabië en mijn contactpersoon voor Libanon/Malta/Cyprus/Nigeria)

Oh ja, de filialen waar ik dus verantwoordelijk voor ben zijn:
Denemarken, Zweden, Noorwegen, Finland, Saudi-Arabië, Libanon, Malta, Cyprus, Nigeria en International (= standaardverpakkingen die door een hoop landen gebruikt worden die geen landspecifieke dingen moeten hebben.)

En de voorbije drie weken ook deze landen omdat mijn collega vakantie had en ik back-up was:
Portugal, China, Japan, Zuid-Korea, Duitsland en een paar aparte dingen.

En let me tell you this: Aziatisch Engels aan de telefoon is NIET te verstaan!

What Gender Is Your Brain?

2006-07-12T19:04:00.000+02:00

Zodus ik merkte deze test op bij King Tomadde en ging voor de uitdaging om een minder groot wijf dan hem te zijn!

Helaas...

Your Brain is 73% Female, 27% Male

Your brain leans female
You think with your heart, not your head
Sweet and considerate, you are a giver
But you're tough enough not to let anyone take advantage of you!

What Gender Is Your Brain?

Black XS

2006-07-09T13:26:00.000+02:00

Het zijn solden, dus ging ik gisteren naar Wijnegem Shoppingcenter. Hoe hard ik echter ook zocht, geen enkel kledingstuk was interessant genoeg. Op een broek na, die ik paste maar die veel te groot bleek te zijn. Dus nam ik een maatje kleiner en daarvan kreeg ik de knoop niet eens dicht. Raarheid. Dan maar geen broek!
Plots dacht ik bij mezelf, hey, ik kan misschien wel eens een nieuw geurtje kopen. Ici Paris XL was de eerste parfumzaak die ik tegenkwam. En straal voorbij liep. Ik hoef geen opgedirkte dame'tjes die me noodgedwongen verder willen helpen, terwijl ik eigenlijk gewoon zelf rustig een paar geuren wil proberen.
Planet Parfum werd het dus! En daar testte ik een aantal geurtjes. Black XS van Paco Rabanne stond me het meeste aan. Maar ik zou het wel in die andere parfumzaak kopen waar ik me de vorige heel goed voelde. Geen mens die me er toen lastig viel en ik kon mijn eigen weg daar gaan. En ik kon er tegelijk een prijsvergelijking doen natuurlijk.

Dus, ik kwam bij die bewuste winkel aan, staat er een jongeman bij de ingang naast een of andere motor. Een Ducati, of hoe je het ook schrijft, want zoiets interesseert me geen lor. Met een grote boog liep ik er om heen en wandelde ik naar binnen. Shucks... hij kwam me achterna. "Kan ik u misschien helpen?", vroeg hij en meteen kreeg ik hoofdpijn van het loeiharde alarm van mijn gaydar. "Nee dank u, ik ben wat geurtjes aan het proberen." Zo, dat zou toch duidelijk moeten zijn. Ik wil met rust gelaten worden.
Maar helaas... hij bleek een of ander geweldige parfum te hebben die bij die Ducati motor hoorde. Whatever, dacht ik nog, maar helaas blijf ik altijd beleefd bij zo'n omstandigheden en deed ik alsof dit geweldig interessant was. Het was een limited edition en het flesje was ontworpen door weet ik veel wie en je kreeg er een sleutelhanger bij van Ducati. So what? Wat ben ik met een sleutelhanger van een Ducati als ik geen Ducati heb noch wil?! Leave me alone!
"Wat voor parfums heeft u thuis?" vroeg hij plots. Kiton, zei ik. Hij bleef me aanstaren en wachtte duidelijk op meer. Alsof ik een hele reeks flessen parfum heb staan! Eens in de drie jaar koop ik misschien één flesje. Maar goed, ik zei dan ook maar dat ik Emporio Armani had. Al was dat dus al drie jaar geleden opgespoten.
Oh dan zou dit en dat me ook bevallen.
"Ja misschien, maar ik wil eigenlijk die Black XS hebben."
Oh maar dat was een winterparfum, veel te zwaar voor in de zomer. "Hier probeer dit eens, lekker he?" Ja oké, lekker fris en fruitg en zomers inderdaad. Maar dat wil ik niet.
"Voor de zomer heb je toch zoiets fris nodig. En deze (dat Ducati spul dus weer) is er perfect voor."
Nu, sorry, maar hoe harder iemand bij mij aandringt om iets te kopen, hoe minder de waarschijnlijkheid dat ik ook inderdaad met dat ding naar buiten ga.
Oh ik moest ook nog dit en dat proberen. Oh mijn god dat stinkt, dacht ik. "Oei deze is wel heel... euhm.. zo heel... sterk?"

Nu ja na veel aandringen had ie uiteindelijk nog niet verkocht wat hij me wilde verkopen. Ik greep de fles waar voor gekomen was en rekende af. Zulke reclametruckjes hebben totaal een averechts effect op mij. Dus al die marketing/verkopersmensjes die dit lezen: LEAVE ME ALONE!!

(En sure, er staat een geweldig aantrekkelijk figuur op de poster van het parfum dat ik gekocht heb, maar dat zag ik pas achteraf! Dus ook dat heeft mij niet laten leiden! *zonnebrilsmilie*)

Google

2006-07-05T22:07:00.000+02:00

Nog eens een paar voorbeeldjes van hoe mensen via rare zoekopdrachten op mijn blog terechtgekomen zijn:

Maar dit vind ik nog het meest feaky van al:
Iemand die op de Chinese google naar damon BLOG zoekt
Zeker als ik denk aan mijn post over die Chinees die me een hoop stress aanjaagde op het werk. En die ik met naam en al genoemd heb... :/

Goodies 'n' gadgets

2006-06-28T21:26:00.000+02:00

Ik kreeg op het werk een zak vol goodies. Vanwege de goede resultaten van het afgelopen jaar.

Dat kregen alle vaste medewerkers twee weken geleden al en voor ons was er niets, want tja wij waren maar tijdelijken. Al hebben we wel bijgedragen aan die goede resultaten van 2005.
Nu bleken er nog een aantal over te zijn en ja die waren dus voor ons bedoeld. En dus kwam ik dolblij thuis met mijn linnen boodschappentas die bulkte van de spullen. Ik wist al lang wat er allemaal in zat natuurlijk, dat had ik 2 weken eerder al gezien. Maar ik kon het nog allemaal thuis showen aan een ieder die geïnteresseerd was. Zelf keek ik al uit naar een bepaald thingy dat er in zat, maar daarover later meer.

Ok, keep in mind dat het veiligheidsdingen enzo zijn. Volgens mij was het namelijk ook omdat we als enige afdeling van heel het bedrijf een 10 op 10 hadden voor veilige werkplaats ofzoiets. In de zak zat:
- werkhandschoenen
- noodhamer (voor in de auto, om je ruit aan diggelen te slaan wanneer je ondersteboven in een rivier geparkeerd staat. Oh en je kan er je gordel mee doorsnijden!)
- een fluo-geel polsbandje met rood knipperende led-lampjes
- stopcontacten op afstandsbediening (jawel!)
- een spaarlamp
- een opblaasbaar nek-ondersteun-kussentje
- een POWERBALL!!!!

Yep, ik had er al eens van gehoord en was überjaloers toen al mijn collega's er eentje kregen. Het is een trainingsapparaat, vervaardigd door NASA. Austronauten gebruiken het om in de ruimte te kunnen trainen. Want aan gewichten hebben ze niets in een gewichtheidsloze raket.

En ik heb collega's er al mee zien sukkelen op het werk en dacht wat een prulding eigenlijk. Bleek dat ze het like totaly verkeerd deden! Ik zwaaide wat met mijn pols en de powerball begon steeds harder te zoemen en te fluiten. Het leek alsof ik een motor had gestart! En wat een weerstand geeft dat ding! Niet verwacht. En nu ben ik verslaafd. En ga ik sterke polsen en biceps en triceps krijgen. (nuja, daar geloof ik dan niet zo hard in, maar aangezien ik vaak met vanalles lig te prullen, heb ik nu een goede afleiding)

Coole gadgets zijn trouwens sowieso altijd leuk! Mijn volgende aanschaf op gadget gebied gaat Antworks zijn. De blauwe Antfarm, ook gemaakt door NASA. Je steekt er een paar mieren in kijkt naar het geweldige tunnelsysteem dat ze uitgraven. Bovendien zou het voedzaam spul zijn voor die mieren en niet levensbedreigend voor die beestjes. En ik heb hem in Wijnegem al in een winkel zien staan! Volgende keer neem ik hem mee!

Het gevecht

2006-06-26T18:31:00.000+02:00

Yep... tegen de kilo's!
Want het liep weer de spuigaten uit. Eindelijk heb ik besloten om er (weer) iets aan te doen. Ik wil onder de 80 geraken, maar dan moet ik nog lang en hard mijn best doen...
Hoe ga ik het doen? Wel zoals altijd gebruik ik de eerste paar dagen allerlei trucks tegelijk. Ik hoop ze vol te houden maar we zien wel:
- Ik ga terug zwemmen! Er staan nog maar 3 stempels op mijn Zwemabonnement (er kunnen er 25 op) en ik wil het geld dat ik toen betaald heb niet weggooien. *kuch* de stempels hebben een datum zie ik: Stempel 1 is op 18 oktober 2005 gezet. De 2e keer dat ik ging zwemmen was 16 januari 2006 en de laatste keer 13 feruari 2006. Maar goed, nu ga ik er weer voor! Bovendien heb ik pas gelezen dat als je gezwommen hebt, je een etmaal lang je eten beter verteert.
- Ik eet niet meer na 20:00 uur!*
- Ik drink door de week alleen nog maar water. Plat water (voor de Hollanders: zonder prik). En op het werk 's morgens een espresso. In het weekend mag ik wel eens aan de Cola Light.
- Ik neem op het werk niet meer de verleidelijke desserts als chocolademousse, pudding en flan, maar ga voor de voorgerechten zoals pastasalade of couscous met krentjes en dat soort gedoe.
- Als tussendoortje snoep ik een appel.
- En dan heb ik ook nog een dom ding gelezen in een of ander glossy boekje, namelijk iets over wisselbaden. Door van een warm bad ineens in een ijskoud bad te gaan, zou je huid ook strak trekken en zou je ook gewicht verliezen, naar het schijnt. Het zou met douchen ook werken. En ach, als het niet helpt voor mijn gewichtsverlies, dan helpt het nog altijd om 's morgens meteen goed wakker te worden als ik de thermostaatknop van 39° naar 19° draai.

Extra aanmoedigingen:
- Ik heb leuke broeken liggen waar ik niet meer in kan. Dan weer wel!
- Ik wil me niet al te schaamtevol voelen als ik in september op het Turkse strand of aan een zwembad lig.
- Door het hier te posten, is het ook een extra motivatie. Door het zo openlijk en puliekelijk te maken, wil ik niet op mijn bek gaan.

Wish me luck! :(

Gisteren zei iemand tegen mij...

2006-06-25T11:28:00.000+02:00

"Hey, je lijkt wel op Kurt Nilsen!"

Je bedoelt dat World Idol die door iedereen uitgemaakt werd als hobbit? Goh, bedankt... that totally made my day...

Nog eens wat van die tests gedaan...

2006-06-21T21:07:00.000+02:00

Angel
Congratulations! You scored 81!

What can we say but WOW. If you're single, the only reason we can think of is that you musy be stuck in the Antartic. You have some awesome things about you, that if any guy out there could just REALIZE it, he would be in heaven... hence your Angel status. Good luck out there!

the Ham

(23% dark, 69% spontaneous, 36% vulgar)

your humor style:
CLEAN SPONTANEOUS LIGHT

Your style's goofy, innocent and feel-good. Perfect for parties and for the dads who chaperone them. You can actually get away with corny jokes, and I bet your sense of humor is a guilty pleasure for your friends. People of your type are often the most approachable and popular people in their circle. Your simple & silly good-naturedness is immediately recognizable, and it sets you apart in this sarcastic world.

PEOPLE LIKE YOU: Will Ferrell - Will Smith

The 3-Variable Funny Test!
- it rules -

If you're interested, try my best friend's best test: The Genghis Khan Genetic Fitness Masterpiece

HLZHI: De Bloemschikclub

2006-06-16T20:26:00.000+02:00

(voor de onwetenden: HLZHI staat voor 'Het Leven Zoals Het Is', een tv programma op de zender één)

Het is weer de tijd van het jaar! De bloemschikclub waar mijn moeder bij in het bestuur zit, houdt dit weekend de jaarlijkse tentoonstelling. Prachtige stukken worden er gemaakt met elk jaar een ander thema. Dit jaar is het thema: muziek. En ík was degene die het aan moederlief had voorgesteld. Kudos to me!

Maar het is dus een vrouwenclub. En dat staat gelijk aan achterklap, jaloezie, verraad, haat en nijd! Heerlijk om elk jaar opnieuw na die tentoonstelling de verhalen te horen van wat er zich nu weer afgespeeld heeft! Het is waarlijk één grote soap!

Eén van de kleinere drama's die zich nu al afgespeeld hebben gaat over twee standaards, waar ook een of ander bloemstuk op moet staan of aan moet hangen of onder geplet moet worden, weet ik veel. Een oh zo lieve Nederlandstalig Française had die besteld voor het stuk Tango van haar groep. Een andere vrouw van die groep heeft dit jaar in 2 maanden tijd vader én moeder verloren en was dus logischerwijze niet vaak op de vergaderingen. De andere van de groep heeft een 'Dat komt allemaal wel goed' attitude en daagde dus ook niet op. Dus stond de lieftallige Française er eigenlijk een beetje alleen voor. Bovendien had ze het druk en kon ze maar bij één vergadering zijn. Maar goed, de standaards waren dan toch besteld.
Vandaag, nog voordat ze gearriveerd was, gaf iemand van het bestuur de 2 standaards aan een andere groep. Niet toevallig een groep vrouwen waar ze zelf meer mee optrekt... Tja, die Française had zich maar meer moeten laten zien tijdens de vergaderingen! En daar stond ze even later dus. Met een van bloemen gemaakte tangojurk, maar zonder iets om de jurk aan op te hangen. Drama! Nee serieus, ik vond het wel zielig. Ze werd blijkbaar elk jaar genegeerd en achterop gesteld. Anderen, die al langer bloemschikken en dus misschien ietsje beter zijn, krijgen alle aandacht. Stom.

Maar nog lang niet zo stom als iets anders dat ik van mijn moeder te horen kreeg. Iets waarvan mijn bloed ging koken!
Mijn moeder heeft het erg druk gehad de laatste tijd op het werk, waardoor ze vaak 's avonds ook nog moest werken. Lange dagen en bijgevolg de vermoeidheid. Uitgerekend op de avonden van de bloemschiktentoonstellingvergaderingen, moest mijn moeder werken.
En dan hoort ze enkele dagen later van een vriendin dat iemand anders van het vierkoppige bestuur het verschrikkelijk vindt hoe mijn moeder de club maar links laat liggen en hoe ze haar nooit meer zien. En dat terwijl mijn ma keihard moet werken en als ze dan thuis is, niet meteen voor de tv gaat zitten, maar toch nog aan de gang gaat met het maken van floristische muzieknoten, die ze nodig hebben! Iedereen van het bestuur zou die maken. Muziek noten, gemaakt van bloemen of whatever.

En mijn moeder had ze allemaal af op de afgesproken datum. Ondanks haar drukke schema!
Maar die dikke bejaarde kut die alle dagen thuis zit en die kritiek op mijn moeder zit te spuien, die lompe koe heeft die domme muzieknoten bijlange na niet af! "Oh moest dat nu al?"
Hoe je dikke vette klep dicht over anderen als je zelf geen hol uitvoert!

Nobody mess with my mother like that!

Echt, met lede ogen heb ik daarstraks gekeken hoe mijn lieve mama, na snel even thuis te komen eten, terug naar de zaal reed om de tentoonstelling klaar te zetten. Het voelde alsof zij mijn kind was dat naar school vertrok, waar ze gepest zou worden door haar klasgenoten.

Pardon my French in deze post, maar het zat me tot hier *wijst*

Na het drukke weekend gaat mijn moeder die roddeltante er over aanspreken. In groep, met de andere bestuursleden erbij dus. Dat zal ongetwijfeld het moment suprême worden van de bloemschiksoap van dit jaar.

Robbie Williams concert

2006-06-15T17:42:00.000+02:00

Yep, ik ben dus geweest! Om half twee vertrokken we al naar Brussel, want er zouden vast en zeker ellenlange rijen mensen aan de ingangen staan. Maar niet heus eigenlijk...
Ok het was wel druk, maar het was niet aanschuiven. Alles ging in één moeite door. En we hadden nog een ietwat redelijke plaats om te staan. Staan ja. Vijf uur lang.
Het was heet. De zon brandde op mijn reeds verbrande voorhoofd... en op de tig gespierde onblote bovenlijven. Dat alleen was al een feest.

Het voorprogramma werd verzorgd door Orson (wie? inderdaad...) en Basement Jaxx. Orson was mwah, Basement Jaxx was leuk! Tot mijn eigen verbazing kende ik bijna elk nummer dat ze speelden.
Bekijk hier een kort filmpje van Basement Jaxx

En toen was het eindelijk zover. Robbie ging beginnen!
Aanschouw hier de opening van het concert
Wát een spektakel! Explosies, vuurwerk en geluid all over the place. En toen Robbie zelf. And the crowd went wild!

Robbie was top! Ik heb ook goed gelachen om wat hij vertelde. Wat ik me nog herinner van hetgeen hij allemaal vertelde:
It's fucking hot! If you disrobe, I will too!
I'm sorry I took you away from the World Cup. When does Belgium play... Oops! Sorry!
Take That will do a reunion tour, without me. They did ask me and I was very excited and immediately said yes! But when I looked on my calendar, I remembered I already had my own successful tour which sold 25 million tickets!

Zijn beste vriend Jonathan Wilkes (bekend van de show in Royal Albert Hall) was er ook! Hij deed er zijn allereerste optreden ooit in Europa. (Voor die Engelsmannen is Groot-Brittanië geen Europa natuurlijk) En hij was goed!

Robbie had zelf ook a great night gehad. Hij deed een bisnummer (part of the show natuurlijk) en vervolgens wandelden een groot deel van zijn bandleden het podium af, maar hij riep ze terug. We're gonna do another song! Kort overleg en hup Kids werd ingezet! Jammer dat tegenwoordig zoveel nep is in showbusiness. Ik zou namelijk heel graag willen geloven dat hij het echt deed omdat hij het zelf zo leuk vond die avond, maar omdat alles in dat wereldje gefaked wordt, vrees ik dat heel dat "Kom terug, bandleden, want we gaan er nog eentje doen omdat het zo leuk is vanavond." allemaal part of the show was.

Maar who cares, ik heb Robbie gezien! (L)
Vanop een afstand...

Hier nog overige filmpjes:
Advertising Space
Angels
Feel
Kids
En hier zie je de foto's

Bij de kapper

2006-05-11T19:51:00.000+02:00

Wauw... redelijk awkward voelde ik me. En een beetje ondersteboven van wat ik bij de kapper allemaal in de krant las.

Ik zat dus te wachten tot mijn haren gekortwiekt zouden worden. Komt daar een Italiaanse jongen twee stoelen naast me zitten. Hij voetbalt en heeft dus bijpassend lichaam. Het is warm en hij heeft dus bijpassende (korte) kledij. Maar ik dwaal af... Hier begon de awkwardness. Deze jongeman was namelijk CL, waar ik een tijd mee in de klas gezeten heb. En waar ik niet al te geweldig mee op kon schieten. En op wiens broer ik op 14-jarige leeftijd al een beetje iets van een crush op had. Maar ik dwaal weer af...
Ik kende hem dus, hij mij vast ook, maar geen van ons zei een woord. Ik lees verder in de krant van vandaag. Hé, een artikel over mijn dorp! Over NM? Die ken ik! Dat was dat haantje de voorste joch dat zichzelf geweldig vond toen we jaren geleden in de speeltuin om de hoek gingen schommelen. Goh, hij is al 21!
Ik lees verder... NM heeft vorig jaar twee mensen aangereden en vluchtmisdrijf gepleegd. Bij hem in de wagen zaten LL en NL. NL? Die ken ik ook! Meer nog... het is de neef van CL die momenteel naast me zit!
Ik lees verder... NM vertrok redelijk wild en bruusk en reed daarbij twee mensen aan: CV en EB. EB?! Die ken ik ook al!! Ik lees dat ze een gescheurde milt, gescheurde lever en nog maar één werkende nier aan de aanrijding overgehouden had.
En vandaag stond NM weer terecht want hij had iemand in elkaar geslagen. Jezus... al die drama. En al die toevalligheden! Niet alleen dat de neef van één van de betrokkenen net op dat moment naast mij zat. Niet alleen omdat ik aanrijder, betrokkene en slachtoffer ken. Maar ook nog eens omdat zij elkaar ook allemaal kennen! Hoe raar moet dat voor hen wel niet zijn...

Als ik ooit aangereden wordt, hoop ik dat het door een onbekende is! (en dat ik overleef)

Ziehier een oud artikel erover van vorig jaar.
En dat lees je allemaal op een doodgewone donderdagnamiddag bij een onprofessionele kapper!

Vinden.nl

2006-04-30T23:39:00.000+02:00

Iemand vond op deze manier mijn blog (klik voor grote versie):

Kapers op de kust

2006-04-29T15:42:00.000+02:00

Heel even zag het er goed uit met mijn sollicitatie op de afdeling. Er leken slechts twee kandidaten te zijn: ik en de collega die ik waarschijnlijk zou moeten vervangen als zij aangenomen werd. Een win-win situatie dus!

Maar vrijdag vernam ik dat er een derde sollicitante is! Nog even afwachten dus en hopen dat dit geen roet in het eten strooit.

Ik hoop volgende week meer te weten!

Wie is jouw Temptation?

2006-04-29T15:10:00.000+02:00

Oké, ik kom dus geweldig goed overeen met een collega van me. Om een of andere reden wou ik het haar gewoon vertellen. Maar hoe? Het blijft iets dat je niet zomaar op tafel gooit. "Hey, ik val op jongens." En al zeker niet op het werk waar zo'n... *telt* 13 mensen het ook kunnen horen omdat die in dezelfde ruimte zitten. Niet dat die het niet mogen weten, maar ach, het zou ze toch maar van het werk afhouden als ik het zo plots zou vermelden.
Nee, dan via mail. We mailden sowieso al wat vaker om dingen te vertellen die de rest niet zo noodzakelijk moest weten. Beiden kijken we Temptation Island (hoewel ik al een aantal afleveringen had gemist) en dus zag ik plots mijn kans schoon! Ik mailde ze met de vraag wie haar Temptation zou zijn van de vrijgezellen in het programma, wetende dat ik de vraag teruggeworpen zou krijgen. En jawel, samen met het antwoord (Tim), kreeg ook ik de vraag. Mijn antwoord? Edwin natuurlijk!
En zo sprong ik mailgewijs uit de kast.

Oh en een dag later biechtte ik ook het Hiwinaverhaal op. Hoe leuk om dat te vertellen tegen iemand die hem kent!

Meer Edwin kan je trouwens hier vinden: De Draaibar
Blijkbaar kan je'm live aan het werk zien in de Draaibar. Hmm... is Groningen ver rijden? :)

Life's a game

2006-04-20T19:25:00.000+02:00

OK, ik zat al gebeiteld tot eind september op mijn werk. Maar twee weken geleden werden er plots extra kansen en mogelijkheden gecreëerd! Eén mail met een mededeling bracht plots vanalles teweeg.

Want: een collega die deeltijds werkt, gaat een andere groep (er zijn vier verschillende "groepen" op de afdeling) versterken, waardoor haar werk opgevangen moet worden. Hiervoor kwam er een vast contract vrij voor 50% (ook deeltijds dus) voor een administratieve functie. VAST! Dat is zo'n beetje hét woord op het bedrijf waar ik werk, want er wordt nog amper iemand vast aangenomen. Alle nieuwelingen zijn de laatste tijd (lees: de voorbije 3 jaar) tijdelijk en kunnen maximum 3 jaar blijven. Een vast contract biedt dus tonnen zekerheid.

Hét moment voor mij om er op te springen, want wie beter kon die administratieve functie opvullen dan ik met mijn administratieve-functie-diploma?
En toen barstte het spel los! Er moet gegokt worden, tactisch gespeeld worden, dingen moeten verzwegen worden en kanskaarten gepakt worden (zij het dan bij wijze van spreken).

Kanskaart? Ja, want wat blijkt: iemand anders die qua functie in dezelfde groep valt als wat ik nu doe, heeft ook interesse voor die job. Als die persoon aangenomen wordt, komt haar baan vrij. Een baan van... 70%! Dat is dus twintig procent meer en, denk ik, leuker werk dan administratie!!

Gegokt worden? Ja, want wat als die andere persoon niet solliciteert? Ik moest sowieso solliciteren op die admin. functie, want als er niemand op reageerde, zouden al mijn kansen meteen verkeken zijn. Maar ik moest ook oppassen, want die 70% is voor mij natuurlijk beter dan die 50%.

Tactisch gespeeld worden? Ik had dan wel gesolliciteerd voor de admin. functie, maar hoopte dat die andere dat ook gedaan had en dat zij aangenomen zou worden en ik haar eventueel kan vervangen. Hoe moest ik me dan op het sollicitatiegesprek verkopen? Ik ben (volgens mij) de enige met een diploma voor die admin. functie en heb er bovendien al ervaring mee in datzelfde bedrijf en ken dus de computerprogramma's enzo die ervoor gebruikt worden. Tijdens het gesprek kreeg ik plots volgende vraag voor de voeten geworpen: Als je moest kiezen, wat zou je dan liever doen: deze administratieve job, of de job die je nu doet? Ik zat daar te solliciteren voor de admin. job, maar moest ook mijn interesse voor mijn huidige job laten zien voor het geval ik die andere mocht vervangen. Uiteindelijk besloot ik dit ook te antwoorden. "Dan denk ik toch mijn huidige job, omdat ik weet dat de mogelijkheid er in bestaat dat ik iemand anders kan vervangen die voor deze admin. job gaat." Zeer zeker kreeg ik als antwoord. Wat mij positief in de oren klonk.

Dingen verzwegen worden? Ja, want tijdens het gesprek kwam ik ook te weten dat die nieuwe functie helemaal niet beperkt moest worden tot 50%. Dat het zelfs voltijds werk kon worden, maar dan voor 50% aangevuld via interim. Want omdat het zo strikt is met het vast aanwerven van mensen, hadden ze slechts 50% aan vaste uren te bieden. (Ik weet het, moeilijk te snappen misschien als je het zo eventjes leest) Maar in de vacature stond dus 50% en velen reageerden er niet op, omdat dit te weinig was. Ik heb mijn mond gehouden tegen collega's waar ik heel goed mee op kan schieten. Hoe minder concurrentie, hoe beter. Hoe jammer het misschien ook klinkt, in deze situatie is het toch ieder voor zich, vind ik. En dan verzwijg ik zo'n "belangrijke" informatie liever. Zelfs voor de liefste/leukste/beste collega.

Tot 21 april kan er gesolliciteerd worden. Daarna vertrekt "de baas" een week naar het buitenland en vanaf dan kan ik elk moment de beslissing horen...

Duim voor me dat ik de administratieve job NIET heb! Dat die ander het heeft!! En dat ik haar mag vervangen met een vast contract!!!

Ik ben een brilsmurf

2006-04-18T20:42:00.000+02:00

Ergens in december 2005 moest ik voor Randstad op medisch onderzoek. Alles bleek in orde te zijn, op mijn ogen na (en een beetje meer beweging kon ook geen kwaad, maar deze post gaat over mijn ogen). Een bezoekje aan de oogarts werd aangeraden.
Hoe vernederend trouwens. Ok, ik wist dat mijn rechteroog niet meer je van het was, maar blijkbaar was het al die jaren nog verder achteruit gegaan. En dus zat ik daar in een machine te staren naar wazige piepkleine letters. "Nee, ik zie het niet." Volgende reeks. Ik tuur in de verte. "Nee." Volgende reeks. Idem. Volgende reeks. Nog zie ik het niet. Het zweet breekt me al uit. Volgende reeks. Ik zie iets. Maar is het een R of een P. Of misschien een B? Alsof ik niet eens meer kon lezen.

Anyway, toen waren het feestdagen en alles en daarna kreeg ik tijdelijk contract tot eind juni en moest ik nog eens op medisch onderzoek. Idem resultaat. Eind maart ben ik eindelijk bij een oogarts geraakt, na twee pogingen. De eerste keer was er geen kat te zien. Hmm ik hoef duidelijk niet lang te wachten, dacht ik nog. "Heeft u een afspraak?" Euh... nee? Dat moest hier toch niet? Bleek dat je er ALLE dagen zonder afspraak heen kon gaan. Behalve op dinsdag. Mag jij raden op welke dag ik daar dus stond...
De volgende dag keerde ik weer. Er zat zomaar even vijf triljoen mensen in het wachtzaaltje en daarbuiten. Ik had absoluut geen zin om 4 uur in een naar zweet stinkend vertrek te zitten en maakte dus alsnog een afspraak. Een week later, overdag. Ik heb er maar verlof voor genomen, anders zou het er toch nooit van komen.
Zo gebeurd, zo gedaan. Na onderzoek bleek ik links -0.75 en rechts -1.25 te hebben op mijn ogen. Oplossing: een bril voor tv en auto rijden.

En die heb ik inmiddels ook. Een Reebok. Ik wist niet eens dat daar ook brillen van waren. Een blauw montuur. Glas ipv kunststof. Niet ontspiegeld. Geen automatisch-donker-wordend-als-de-zon-schijnt glazen. Wat een hoop vragen en beslissingen komen er bij zo'n bril kijken!! De volgende keer ga ik echter wel voor ontspiegelde glazen, want ik kijk soms tegen mij eigen ogen aan. Hmmm, of misschien is dat een teken dat de bril werkt, want mijn eigen ogen zag ik eerst niet als ik tv keek.

In de gang

2006-03-07T23:25:00.000+01:00

Ok... dit gaat stom zijn.
Maar ik weet niet wat te doen!

Elke dag beleef ik op het werk ettelijke ongemakkelijke seconden in de gang.
Want wat moet je doen als je bijvoorbeeld een koffie gaat halen bij de automaat en je komt een collega tegen die van de andere kant komt?

's Morgens is het doodnormaal. Je zegt 'Goedemorgen.' Maar wat als je er al goedemorgen tegen gezegd hebt?
'Hoi' is ook zo dom. Dan zeg ik per dag misschien wel vijf keer hoi tegen dezelfde persoon.
Of niks zeggen. Gewoon eens glimlachen. Meestal krijg je een glimlach terug. Maar soms weet de andere persoon ook niet wat doen en daarom kijkt hij of zij de andere kant op. Alsof er plots een prachtige stofformatie aan de muur hangt. Of naar beneden, alsof ze de linoleum voor de zoveelste keer bewonderen. En dan sta je daar met je domme glimlach op je gezicht. Jezelf helemaal stom voelend dat je zojuist naar niemand geglimlacht hebt.
Zelf de andere kant op kijken dan? Maar dat komt zo ongeïnteresseerd over. Alsof je niets moet weten van die ander.
Om een of andere reden trek ik automatisch mijn wenkbrauwen een keer in op. Vaak krijg ik dezelfde respons.
Maar sommige mensen knipogen echt! Dat vind ik zo zelfzeker overkomen om een of andere reden. Ik zal nooit zomaar knipogen als ik een collega in de gang tegenkom. Zo zit ik niet in elkaar.
En dan weet ik weer niet hoe op zo'n knipoog te reageren.

Het helpt bovendien al helemaal niet als je iemand tegenkomt, weer automatisch je wenkbrauwen optrekt en glimlacht, dat die andere dan plots begint te lachen. Zo van: hahaha trek je wenkbrauwen toch niet op in de gang!

Het is zoiets stoms. Maar ik merk dat niemand echt weet wat te doen. Of eigenlijk wel, want in een reflex doe je iets. Een glimlach, een knipoog, een wenkbrauwoptrekbeweging,...

Alleen begint het zo lame te worden elke dag.

Vooral als ik er dan over na begin te denken van: hey wat gek eigenlijk dat niemand weet wat voor reactie te geven. Dan denk ik er altijd aan als ik iemand tegenkom. Ik benieuwd hoe dat morgen zal verlopen. Waarschijnlijk denk ik aan deze blogpost en barst ik in lachen uit.

Hmm... dat verklaart misschien waarom die andere persoon toen in lachen uitbarstte.

Het kind is niet ziek...

2006-02-22T19:40:00.000+01:00

Op mijn werk moet ik de telefoon af en toe beantwoorden als mijn omringende collegas in vergadering zijn. Wat dus eigenlijk 8 uur per dag is. :/

Vandaag kreeg ik zo onder andere iemand aan de lijn die W wou spreken. W zit nog maar pas naast mijn bureau en zijn telefoon is nog niet verhuisd.
Verder kreeg ik tweemaal een Italiaan aan de lijn voor J. Zijn naam kon ik niet verstaan. Ook de tweede keer niet. Waarom hebben die buitenlandse mensen altijd zo'n lange en ingewikkelde namen? En waarom spreken ze zo snel Engels? Met een accent?

Ennieweej, later op de dag weer telefoon. Weer niemand in de buurt. Weer ik die dan maar opnam. Met weetikveelwie uit weetikveelwaar (het was gelukkig wel in het Nederlands). Of ze K kon spreken.
Damon:"K zit momenteel in een meeting denk ik."
Weetikveelwie:"Oh en hoe lang duurt die meeting?"
Damon:"Dat weet ik eigenlijk niet... zal ik anders vragen of ze u terug belt?"
Weetikveelwie:"Als de meeting nog een uur duurt, hoeft het niet meer, maar... of ja laat anders maar, het kind is niet ziek."
Huh??
Damon:"Euh... ok dan."
Weetikveelwie:"Bedankt, dag he."
Ik moet vast een verwarde blik op mijn gelaat vertoond hebben, want een collega keek me vragend aan.
"Het kind is niet ziek.", vertrouwde ik haar toe. Als antwoord kreeg ik een even verwarde blik.

Langzaam maar zeker begon het me door te dringen dat dit niet een van de vele business telefoontjes was geweest, maar gewoon een privé telefoontje. De vrouw was waarschijnlijk de oppas van het kind van K en belde om iets te vragen, maar het was niet zo super dringend. Niet dat het kind ziek was ofzo, dus.

Dat zal het wel geweest zijn.

Maar mijn collega en ik lieten onze fantasie de vrije loop gaan. Omdat het bericht zo raar overkwam, moest er wel iets achter gezeten hebben!
"Het is vast een codetaal!" opperden we tegelijkertijd. Als K terug zou komen, moest ik haar mysterieus aankijken en de zin 'Het kind is niet ziek.' uitspreken, gevolgd door een raadselachtige knipoog. Vervolgens zou ik een zwarte aktetas vol geld of belangrijke documenten overhandigd krijgen.

Achja, je moet toch wát zo op een saaie woensdagnamiddag op je werk? Even later lagen we in een deuk om Jasmin. Ik moest iets naar J Huppeldepup (ik ben haar naam reeds vergeten) doorsturen. Maar hey, er staat geen J huppeldepup in de lijst. Zou het dan die andere J hier zijn? J Badcock? Is ze getrouwd met een Badcock en heeft ze die naam overgenomen?

Got it? Getrouwd met een bad... cock. Whahahaahahaaaaaaaaaaaaaaaa!

Whaaaaahaaaaa!

Longfei

2006-01-19T19:39:00.000+01:00

Tring tring, ging de telefoon. Wel niet echt... hij bliept... ofzo. Ik wou heel wijs deze post starten met het geluid dat de telefoon op mijn werk maakt, maar om een of andere reden kan ik het me plots niet herinneren.

Soit, de telefoon ging dus. Niet de mijne. Niemand belt mij ooit, gelukkig. Nee, het was die van een collega van een nieuw gevormde groep in de afdeling, waar iedereen constant weg lijkt te zijn en ik dus genoodzaakt ben de telefoon te beantwoorden, ookal kan ik amper iemand verder helpen.
Maar toch beantwoordde ik het gerinkel. Of gebiep. Whatever. "Hallo, met Damon Brooks?" zei ik, maar dan gebruikmakend van mijn echte naam. Een korte pauze volgde aan de andere kant, gevolgd door een vertwijfelde "Hello?". Een keer hello terugzeggen leek me hier wel op zijn plaats.
"I am Longfei Hu from China."
"Hoe??"
"Yes."
Of M. daar was. Nee dus. En toen volgde een heel verhaal waar ik de helft van verstond. Minder dan de helft zelfs. Wat ik begreep was iets over een brief en dat het heel dringend was en binnen een uur klaar moest zijn. En of ik daar voor kon zorgen! ... waarvoor? :|
Iets over een handtekening. En die brief weer.
"I will email it to you. What is your address?"
Natuurlijk ken ik mijn emailadres op het bedrijf niet, aangezien iedereen binnen het bedrijf simpelweg de naam intypt en zo het juiste adres te pakken heeft. Ik wist wat het deel vóór het apenstaartje was en zocht, terwijl ik dat spelde, op mijn computer naar het deel dat erna komt. Tevergeefs. Maar dat maakte niet uit, want mijn vriend Longfei verstond het begin al niet.
Ik:"It's R... W... I... J... N..."
"So I.. J.. F?"
"No... R - W - I - J - N..."
"F?"
*zucht* "No... J.. from John."
"John??"
*zucht*
Plots besefte ik dat hij collega M. wel kende en dat een andere collega die vroeger met M. samenwerkte haar mail kon lezen. "Send it to M!" Geniaal ben ik!
Ok dat zou hij doen. Goed, dan lees ik in de mail wat te doen.

De collega die de mail van M. kon lezen (I.), zat echter in meeting... minuten verstreken en al gauw was er een haf uur gepasseerd.
Uiteindelijk bleek het dus om een brief te gaan om een visum te krijgen en die moest ondertekend worden. Door M. Die er niet was. Maar dat kon I. dan wel doen 'on behalf of M'.
Ik moest de brief afprinten op papier met de hoofding van het bedrijf. Dat lukte na de 2e keer. Vervolgens moest ik een vergadering onderbreken om een handtekening te laten zetten. En dan faxen. Maar ja... mijn leven is complex en de fax krijgt het natuurlijk niet verstuurd. Inmiddels zijn er al 2 uren verstreken by the way.
Wanhopig ga ik terug naar het andere bureau, waar I. net weer terugkomt van de meeting die ik eerder had verstoord. Ik probeerde die fax ook. Dan heeft ie het maar twee keer, als het nu ook bij de andere lukt. Gelukkig verliep het bij deze fax super en was de fax verstuurd.
"Mail nu maar met de vraag of hij het ontvangen heeft." Zo geschiedde. Na een minuut kreeg ik al antwoord terug: hij heeft geen fax in zijn kantoor staan en kan dat bericht pas morgen zien. Of ik het niet kon inscannen en doormailen, zodat hij het al na kon kijken.

Vooruit dan, ik wist dat dit gisteren ookal gebeurd was (voor dezelfde persoon nota bene). Ik vroeg het aan de verantwoordelijke voor alle commputerzaken enzo. En toen ging ik lunchen. Bij mijn terugkomst was de brief ingescand. Het stond op het netwerk en ik kon er dus zelf aan en het versturen naar de Chinees. Ik typ de mail, ik voeg het bestand toe, ik check voor de zekerheid of ik het juiste bestand toegevoegd heb... en ik merk dat de hele layout van de brief helemaal fucked up is! De hoofding staat plots in het midden. Het midden staat boven, het eind ook ergens in het midden en de handtekening ergens onderaan, waar hij niet hoort te staan. *GRMBL* Waarom gaat alles, maar dan ook echt ALLES fout als je iets dringends moet doen binnen een uur?

Opnieuw in laten scannen en eindelijk was het wel goed en net toen ik de mail verzond, biepte de telefoon alweer. De Chinees wederom. Waar die scan bleef, want ja, inmiddels waren er toch al 4 uur verstreken... "I just sent it." *Ding* ik ontving een leesbevestiging van hem. "Oh I see it here." Ja, kweetet.
Nu moest hij weten wie I. was. Want dat was een andere handtekening die niet bij de naam van M. hoorde! I. had er i.o. (in opdracht van) bijgeschreven, dus dat legde ik uit. Hmm vooruit dan. Maar of ik toch het mail address van I. door wou mailen. "OK and I'll also add her phone number!" Dat was great en thank you en bye bye.
Ik deed dus wat ik beloofde en hoopte eindelijk verlost te zijn van de kwelling.
Niet dus. I. was weer in een nieuwe vergadering en de Chinees belde haar. Na 5 maal rinkelen schakelt de telefoon weer over naar die van M. Ik zag al aan het nummer dat hij het weer was, maar was te laat om te antwoorden (ok ik deed opzettelijk traag. Als er niemand antwoordde, dan zou het wel duidelijk zijn dat I. er niet is).

En verder heb ik er niets meer van gehoord. I. ook niet. Hij zal wel gaan slapen zijn, want inmiddels moet het in zijn land middernacht geweest zijn.

En oh, PS: collega's hadden een mail van Hiwina met foto's van zijn skivakantie. Iemand probeerde het naar me door te sturen, maar het mislukte en aldus heb ik de foto's niet gezien. Misschien maar beter. Ik had al genoeg aan m'n hoofd met Longfei Hu.

Een kwart eeuw

2006-01-17T18:52:00.000+01:00

Zo oud word ik binnenkort. En om een of andere reden moet je dan iets speciaals doen. Wat een hel.

Hoe stom is het om helemaal in een depressie te schieten als ik nog maar dénk aan het feit dat ik dra 25 word en het moet vieren?
Een etentje met je peter en meter, stelde vader voor. Ja, retegezellig. En wat geef ik nu om eten? Ik lust bijna niks en voel me ongemakkelijk als iedereen zijn bord leeg eet en ik nog 10 blaadjes ijsbergsla en garnaaltjes met knoflookvinaigrette en weet ik wat laat liggen. Nee, etentje mag geschrapt worden.
Een weekendje Londen met je moeder, zoals toen je 18 werd? Mja.. leuk...-ig. Maar ik ben 25? En dan ga ik nog met mama een weekendje weg? En dan nog... op die manier wordt mijn 25-jarig bestaan enkel door moeder en mezelf gevierd.
Een groot feest dan? Een zaaltje, een DJ en drank. En dan de genodigden... 20 familieleden en 3 vrienden... hoe zielig. Eén vierde van de zaal zal gevuld zijn en me pijnlijk duidelijk maken met hoe weinig mensen ik een vorm van sociaal contact heb. En ik weiger het om collega's uit te nodigen. Daar ken ik ze nog niet genoeg voor. Trouwens, ik wil werk en privé gescheiden houden. Ofzo. Oud-klasgenoeten? Er zijn er weinig die ik nu nog wil terugzien. En degene die ik dan nog zou willen zien, zie ik liever onder normale omstandigheden ipv plots op een dom verjaardagsfeest.
Bovendien zie ik enkelen van mijn familie dan ook nog eens in staat om, onwetend over mijn geaardheid, een of andere vrouwelijke stripper in te huren. Of misschien vrienden zelfs die een mannelijke stripper inhuren. Ik weet niet welk van de twee ik het ergst zou vinden.

God, hoe langer ik er over na denk, hoe minder zin ik heb in 31 maart. Aan de ene kant wil ik het zo graag ongemerkt voorbij laten gaan. Aan de andere kant denk ik dan weer: je bent al jaren stil en onopvallend en je bent het waard om iets uitbundigs te doen. Ik ben het waard! Maar ja, dat klinkt weer zo L'oréal...
Hoe kan ik bovendien uitbundig doen met een sociale kring van wat... 4 mensen?

*wentelt in zelfmedelijden*

Fotolog 7 januari 2006

2006-01-07T20:51:00.000+01:00

Vandaag werd nogmaals een fotolog georaniseerd. Elk uur van de dag een foto maken totdat je er 10 hebt en dan ook nog eens twee verplichte foto's. Dat waren deze keer: een kerkhof en een speeltuin.
De vorige fotolog van 8 oktober kan je HIER nog zien.

9:42 uur
Ik werd wakker, maakte deze foto en draaide me nog eens om.

10:42 uur
Inmiddels wakker, gedouchet en aangekleed en ik zie dat moeder Kerst laat verdwijnen.

11:42 uur
Verplichte foto op het kerkhof gaan maken (zijn er meer dan één geworden). En deze bordjes hingen buiten. Op dit uur mogen de honden hier lekker in de zon wachten.

12:42 uur
Kerst is nu helemaal weg, maar laat zijn sporen na. En toen waren de batterijen van het toestel leeg.

14:15 uur
Een half uur te laat. De batterijen waren dus leeg. Ik stopte ze in het opladertje en nam de opgeladen batterijen uit het doosje. Maar toen bleek dat een of ander lame ass lege batterijen in het doosje gestoken ipv ze gewoon op te laden!!! Geen batterijen meer dus! Einde fotologdag, begin pesthumeur.
Intussen hadden de vorige batterijen een klein uurtje in de accu gezeten. Eén twaalfde van de benodigde tijd. Uit wanhoop probeerde ik ze toch maar en het werkte! Mijn fotologdag kon verdergaan. Mijn pesthumeur bleef echter hangen, want ik voelde me sowieso al niet lekker (hoesten en grieperig gevoel).

14:42 uur
Ik heb me maar weer aangesloten op het oude tijdsschema. Hier was ik bezig een hele hoop papierwerk in te vullen om mijn tijdelijk contract te krijgen. (een tijdelijk contract van het bedrijf, dus niet meer op interimbasis, wat betekent dat ik enkele bedrijfsvoordelen zal krijgen en ook een euro meer per uur verdien)

15:42 uur
Even kijken hoe ver het staat met mijn download van de 8e aflevering van The Apprentice: Martha Stewart. Hier moest de download nog beginnen, maar ik schoof al hoger op in de wachtlijst.

16:42 uur
Filmpje maken voor Expeditie Fictie.

17:42 uur
Ik voel me nog steeds niet al te best en probeer wat te rusten, onderwijl tv kijkend.

19:00 uur
Intussen gegeten en even later weer op de bank. Als ik ontwaak, blijkt mijn vader oorlog te voeren op de PS2.

En hierbij nog de verplichte foto's:

The Chronicles of Damonia: High Heels, The Radio and The Wardrobe

2006-01-06T23:25:00.000+01:00

Ik heb dus een nieuwe functie op't werk en zit in een nieuw team (wel van mensen die ik al kende). Die mensen zelf zitten ook in een nieuw team, wegens de reorganisatie die begin dit jaar van kracht gegaan is. Maar om nu te zeggen dat het vlot verloopt... nee. Met mij wel! Met het team niet.

Met de reorganisatie hebben sommige mensen een nieuwe plaats gekregen. Bovendien is het tapijt tijdens de kerstvakantie vervangen door linoleum. En wat blijkt nu? Eén persoon vindt dat het geklak van hoge hakken op het linoleum erg stoort. Op je tippen lopen dus! Vlak bij die persoon staat een metalen kapstok met metalen kleerhangers. En ach wee wat maken die een lawaai als iemand zijn jas ophangt! En oh, "mag die radio niet stiller, want wat een lawaai!", aldus dezelfde persoon.

Aan de hakken kan niets gedaan worden. De kapstok is eigenhandig al verplaatst en het enige heikele punt is nu nog: de radio. Zachter, zachter, zachter. Uiteindelijk staat het geluid zo zacht dat je quasi niets meer hoort. Zodat iedereen zich er aan stoort, want je hoort iets en je wilt weten wat je hoort. Iedereen behalve die ene persoon dan. Dit heeft al geleid tot een hoop gedoe en geroddel en ja zelfs slapeloze nachten voor desbetreffende persoon. Het spijt me, maar 's nachts staat die radio uit en ben je tientallen kilometers vandaan. Als je er dan nog van wakker ligt, zit het in je hoofd!

Donderdag was er de eerste teammeeting. "Haha, straks wordt er de hele tijd over die radio vergaderd!" grapte ik nog tegen een collega.
Helaas kreeg ik gelijk. De 'chef' had haar zin "Heeft iemand iets te melden?" nog niet afgemaakt of "Er moeten duidelijke afspraken gemaakt worden over die radio!" werd al ten gehore gebracht. Gevolgd door een hele uitleg van hoe het eerst was, hoe zij het wil, hoe de anderen het willen en uiteindelijk een uitbrander van een andere collega die ongeveer als volgt ging:"Sorry, maar je brengt iedereen in de negativiteit, want woensdag was mijn eerste dag en ik kreeg 's morgens al meteen het gezaag te horen van die hakken, die kapstokken en die radio!"
Ze had ook wel gelijk.
En ik maar op mijn tong bijten. Niet dat ik iets wou zeggen, maar ik had de neiging om schaamteloos en luidop in lachen uit te barsten. Wát een kleutertuin!
Ik wist welk argument de persoon met de geluidsoverlast kon aanhalen, waardoor de rest zich niet meer kon weren. En dat wist ze zelf ook, want even later speelde ze die hoogste kaart uit:"Als ik afgeleid wordt door muziek, gaat dat ten koste van mijn werk en ontstaan er fouten." Daar valt niets tegenin te brengen. Een chef wil goed werk geleverd zien worden en als een radio dan uit moet, dan zij het zo.

Er is echter een quasi oplossing gekozen: tussenschotjes op de bureaus. Als een soort Berlijnse Muur. "Ik wil me niet opgesloten in een hokje voelen!" was daarop het terechte commentaar van een ander. OK, tussenschotjes van 30 centimeter dan. En de radio net zo luid/stil als de persoon met het geluidsoverlast wil.

Na een kwartier konden we verder gaan met de orde van de dag. Maar wat een belabberd begin met een nieuw team dat moet gaan blaken van teamwork...

Zoekertjes

2006-01-02T19:24:00.000+01:00

Ik ben vandaag gaan werken. De eerste keer ever dat ik op 2 januari niet thuis ben.
Anyway, er was amper werk te doen en dus doorzocht ik de zoekertjes op intranet. Het leuke is dat je op intranet ook informatie over werknemers kan zoeken, inclusief foto. Bij de opvallendere zoekertjes wou ik dus wel eens een gezicht zien.

Rollen behangpapier en gordijnen
Om de zaal voor onze '70 -'80 fuif te decoreren zijn wij nog op zoek naar enkele rollen behangpapier en overgordijnen uit die tijd. Hebt u nog resten/overschotten met kleurrijke bloemmotieven, strepen, vlakken ... waar u vanaf wil?

Op haar naam vond ik een foto van een blonde jongedame met het woord 'gezelligheid' op haar gezicht geschreven. Iemand die inderdaad elke week een 70s-80s party organiseert en als eerste de Huckle Buck inzet. In compleet nuchtere toestand nog wel!

Kopie JIM TV optreden Robbie Williams Berlijn
Wie kan me helpen met een dvd of video van het recente optreden van Robbie Williams in Berlijn dat vertoond werd op JIM - tv tijdens Robbie Williams weekend ?

Ongetwijfeld een meisje rond mijn leeftijd, dacht ik. Niets was minder waar. Het betrof een kalende man in de 30. Om een of andere reden ging mijn gaydar af, maar misschien was dat enkel omwille van het feit dat deze man Robbie Williams wilde hebben.

Streepjescodes
Gezocht: de streepjescodes van Gourmet Kattenvoeding, en van Whiskas. Met deze streepjescodes kunnen we sparen om onze lieve kittens in de opvang te voorzien van mandjes, speeltjes, ea..

Deze kwam me nog het meest typische over van allen. Een ietwat oudere dame met degelijke kleding en een satijnen sjaaltje rond haar hals. Echt iemand die streepjescodes en coupons uitknipt. Die ook elk Artis Historia punt in het verleden zorgvuldig gespaard heeft en minstens één maal per maand een Tupperware en Mylène avond bezoekt.

Uiteraard is dit allemaal maar gebaseerd op een foto en zullen de mensen vast geweldig en fantastisch zijn.
Overigens heb ik dat concert van Robbie Williams wel op video, maar ik ga toch zeker niet bellen?

Cleaning out my closet

2005-12-29T21:20:00.000+01:00

Er lag een hoop gedoe naast mijn pc scherm. Tijd om het op te ruimen, dacht ik. En toen ontdekte ik allerlei dingetjes van het afgelopen jaar, legde ik het weer terug onder het mom 'Daar ga ik iets van in mijn blog zetten.'

Bij deze.

Door het opruimen van de zooi in mijn computerkast creëer ik als het ware mijn eigen mini-overzicht van 2005! Dit kwam ik allemaal tegen:
Survivor: The Interactive Game 11-02-2005
Een koopje! Dit spel van Survivor (voor de leek: Survivor is de US versie van Expeditie Robinson). Ik had eens ergens gelezen dat er twee versies waren. Een saaie en een leuke. Ik meende de leuke te pakken te hebben. Ik had het mis. Het spel ligt reeds enkele maanden onaangeroerd op een plankje.

Brief voor PC-banking 01-03-2005
Fortis nodigde me uit om aan PC-Banking te doen. Makkelijk en al. Ik heb het al eens via Dexia gehad en deed er eigenlijk geen zak mee. Toen ik het toch eens een keer nodig had, wist ik mijn code niet meer en bleek bovendien dat mijn account al niet meer bestond, omdat ik er geen gebruik van maakte. Weg ermee dus.

Uitnodiging voor opleiding 'Welvoorbereid starten' van de VDAB begin maart 2005
De opleiding ging door op 8, 10 en 11 maart. Volgens mij heb ik het destijds bijgehouden uit vrees stokslagen en celstraf te krijgen als ik niet zou gaan. Die heb ik echter niet gekregen. Bovendien heb ik nu voor enige tijd werk, dus mag de brief wel weg, I guess.

Betalingsbewijs van 49 euro 17-03-2005
Een of ander bedrijf (Global Collect) bood antivirus programma aan voor 2 jaar aan 49 euro. Laten we dat maar eens doen, dacht ik en ik maakte het bedrag over. Enkele weken later was mijn pjoeter nog steeds niet beschermd van al die enge virussen. Mail. Mail terug:"Wij hebben geen betaling ontvangen." Toch heb ik betaald, kijk het eens na. "We hebben het nagekeken en we hebben niks ontvangen." Ik naar de bank, gevraagd of het wel allemaal ok was. Ze drukten een betalingsbewijs af, dat ik vervolgens inscande en weer mailde. Uiteindelijk is het toch goed gekomen.

iTunes Gift Certificate 31-03-2005
Voor mijn verjaardag kreeg ik van de heer Br@m deze waardebon 'om eindelijk eens legaal muziek te downloaden'. Helaas was de code door een Nederlander gecreëerd en werkte het niet nadat ik mijzelf geregistreerd had als zijnde een Belg. Een nieuwe account maken en me voordoen als Nederlander hielp ook niet, want aan mijn credit card nummer zagen ze dat het niet Nederlands kon zijn. Uiteindelijk heb ik via Br@m's account moeten downloaden. Ik had zo hard misbruik kunnen maken, maar ach, ik ben te braaf.

Plastieken zakje met overschrijvingsformulier 28-04-2005
Ik ging naar de kapper. Ik parkeerde. Ik betaalde voor twee uur, dat zal toch zeker wel genoeg zijn voor naar de kapper te gaan? Ik kwam drie uur later weer op de parking aan en vond het overschrijvingsformulier in plastieken zakje achter mijn ruitenwisser. Met een smal strookje papier waar o.a. volgende bericht op staat: Wij stellen vast dat er geen geldig parkeerticket of bewonerskaart aangebracht was en u derhalve opteert voor het "halve-dag-biljet".
Ik opteerde helemaal niet voor het halve-dag-biljet! Ik heb er drie uur gestaan, wat dus eigenlijk een één-achtste-dag-biljet moet zijn. Maar soit, ik ben meteen de parkeerboete ter waarde van 12,50 euro gaan betalen. Mijn eerste boete ever is binnen!

Oproepbrief RVA 13-05-2005
Betreft: Oproeping om uw inspanningen om werk te zoeken na te gaan
BELANGRIJK: Uw aanwezigheid is verplicht. Indien U niet ingaat op deze uitnodiging, kunt u uw werkloosheidsuitkeringen verliezen
WerkloosheidsuitkeringEN? Ik wist niet dat ik er meer dan één kon krijgen!
Anyway, ik kon niet, want een week later besloot ik om naar Turkije te gaan.

Een factuur van De Hoge Rielen 25-05-2005
Eind april heb ik met een vriendin een Expeditie Robinson weekend in elkaar gestoken dat afspeelde in De Hoge Rielen. Spechtspeditie heette het en het leek net echt. Intriges ruzies en tranen, het gebeurde allemaal in 2 dagen.
Deze factuur was nog nagestuurd omdat de kurkentrekker kapotgegaan was en we (ik?) het fietsslot verloren waren.
Sinds enkele maanden geleden ligt er hier ook een videoband van de Spechtspeditie. Ik moet hem nog steeds eens opsturen... *bloos*

Envelop van HTC reizen en boekje van George eind mei/begin juni 2005
Van mijn, inmiddels befaamde reis naar Turkije. De envelop hebben we amper bekeken. Het boekje (de folder) van George heeft nog wel iets van vakantieherinneringen. George hielp ons aan een uitstap naar Dalyan, een Turks bad en een jeep. En hij heeft het boekje gehandtekend!!!

DVD met movie trailers 04-07-2005
Met Grinchy Steve, wie kent hem niet, en Cole naar de Wilkinson American Movie Day gegaan. Daar ontvingen we deze dvd met trailers van o.a. The Chronicles of Narnia, Flightplan en Chicken Little. Ik moet eigenlijk hard nadenken om te herinneren welke films ik die dag heb gezien. En zelfs dan... ah! Charlie and the Chocolate Factory. Oh ja War of the Worlds ook! En nog iets met die vrouw van Twister.

Uitgavenstaat van mijn credit card 05-07-2005
300 euro afgehaald in Eindhoven, omdat de reis naar Turkije cash op voorhand betaald moest worden (aangezien het een last-minute was waarbij ik een week later al zou vertrekken). Bovendien kostte deze geldafname me 5 euro.
Interessanter: ik herinner me nog de binnenkomst in de bank. Een goddelijk mooi jong wezen zat achter de balie en we liepen recht op hem af. Als verblind voor al de rest. Hmm... intussen nagekeken of ik dit al niet aan u toevertrouwde en jawel, dit stukje staat ook in deze blogpost beschreven.

Puzzelboek Logimix juli/augustus 2005
Een Nederlands puzzelboek vol logische puzzels. Dit was voor mijn sudoku-periode.

Misboekje van een huwelijk 08-10-2005
Een leuk boekje met schattige tekeningen van een klein konijntje dat aan een groot konijn vertelt hoeveel het van hem/haar houdt.
Mijn vroegere buurmeisje trouwde die dag. Net op de dag dat ik mijn Fotolog deed.

Abonnement volwassenen - Zwembad 18-10-2005
Dit jaar begon ik mijn goed voornemen waar te maken. Ik ben iets meer gaan bewegen! Gaan zwemmen namelijk. Mijn eerste abonnement was volgezwommen (25 beurten waren dat) en om een reden te hebben om te blijven gaan, heb ik meteen een nieuw abonnement gekocht! Dan moet ik wel gaan zwemmen, anders is het weggegooid geld! Helaas is 18 oktober ook de laatste stempel die er op staat.
Bij het medisch onderzoek enkele weken terug, vroeg de dokter of ik ergens last van heb. Ja, van mijn rug soms, vertelde ik zonder te liegen. "Doe je aan sport?" was zijn weerwoord. Zwemmen... maar dat is al lang geleden. "Zwemmen is toch heel goed voor de rug!" verklaarde Doc. Dus mijn goed voornemen is weer hetzelfde en ik ga het weer proberen waar te maken: weer gaan zwemmen it is!

Boomerang kaarten laatste weekend oktober 2005
U herinnert zich DIT vast nog. Anders ik wel! Op dat... laat ons zeggen... "evenement", nam ik ook een paar van die gratis kaartjes mee. Drie om precies te zijn. "Hoe istie?!", "Vertel me alles" en "Ja ik wil".
Zoals verwacht liggen ze hier nu nog en eindigen ze straks bij het oud papier.

Schriftje met aantekeningen
Dit schriftje had ik vorig jaar ook al, maar er waren nog bladzijden over. *bladert*
"Multi Language Coordinator - donderdag 15:00 - Plantin en Moretuslei"
Ik ging op een donderdag in februari solliciteren voor een functie in Antwerpen. De job uiteindelijk niet gekregen (er was één andere kandidaat en die was het geworden). De baan was iets van folders in alle talen nakijken en leek me wel leuk. Little did I know dat ik eind september een soortgelijke job, dichter bij huis en beter betaald zou bemachtigen.
*bladert verder*
"12:30 uur Genkerstnweg 388"
Een andere sollicitatie, waar ik uiteindelijk niet heen ben gegaan. Enig zoekwerk op de naam van het bedrijf, leverde mij resultaten die me vertelden dat het een Multi Level Marketing bedrijf was. Als de man die me belde, mij kon aannemen, zou hij extra geld via mij verdienen. Ik moet dan van mijn kant ook veel mensen zien in te palmen om zo veel geld te verdienen. Louche, dacht ik en ik belde af.
Verder vind ik nog notities over de liedjes die ik van Br@m's waardebon gedownload heb, wie er nog moest betalen voor Spechtspeditie, veel aantekeningen over een online mole game waar ik in zat en last but definitely not least: het adres van het hotel in Turkije waar ik (en Emrah (l)) verbleef.

Verder vond ik ook nog:
- een kaartje van Expo met Nijntje erop. Geen idee hoe ik daar aan kom. Volgens mij door het kopen van een Robbie Williams kalender (in maart ofzo, de kalenders zijn dan stukken goedkoper) en dit er gratis bijgekregen. Nu dan maar bij het oud papier gooien.
- Lexmark Premium Glossy Photo Paper. Zat gratis bij de nieuwe printer, maar ik heb er nog maar bitter weinig mee gedaan.
- uitgescheurd artikel uit de Libelle over mol en expeditie weekends. En ik heel het jaar maar denken dat het van mijn moeder was.

Zo. Was het interessant? Mijn bureau ziet er in ieder geval een klein beetje opgeruimder uit. Maar niet veel.

Gelukkig nieuwjaar allemaal!

Domme Peugeot PR dienst!

2005-12-08T19:06:00.000+01:00

Klik voor de vergroting.

2005-12-08T17:25:00.000+01:00

Wegens een complete reorganisatie van onze afdeling, gingen we vandaag met zijn allen uit eten. Wát je zou eten, moest je een week eerder al doorgeven. Je kon kiezen uit twee voorgerechten en twee hoofdgerechten. Ik krijg acute braakneigingen en misselijkmakende gevoelens in mijn keel als ik vis (of eender welk voedsel uit de zee) moet eten. Eén van de twee voorgerechten was een trio van garnalen. En één van de hoofdgerechten bestond uit zalm met puree. Mijn keuzes waren aldus snel gemaakt: de alternatieven.

En dus zat ik daar vandaag. Want naast vis lust ik nog zo vele dingen niet. (Erg, ik weet het. Ik doe mijn best.) Als entree werd me een rundercarpaccio voorgeschoteld. "Dat zal je wel lusten, dat zijn heel dunne lapjes vlees." zei moeder me enkele dagen eerder nog. Oh ok, het zal dan wel meevallen. Maar als ik 'vlees' denk, dan denk ik 'krokant bruin gebakken'. Niets van dat alles: rauwe dunne lapjes vlees lagen voor me. Er bovenop lagen uitheemse kaaskrullen en groen gedoe dat ik in de tuin zou uittrekken, denkende dat het onkruid is. Het bleek rucola sla te zijn. Dat alles besprenkeld met een bruinig sausje. "Smakelijk eten!" weerklonk het aan de achtpersoonstafel (waar ook Hiwina aan zat! nvdr.). Smakelijk my ass, dacht ik nog, maar toch waagde ik het er op. Je zit daar after all toch met collega's. Meer nog, twee bazen zaten tegenover mij. Hopende op een verrassend positieve smaak stopte ik een hapje in mijn mond. Maar helaas, het smaakte zoals het er uit zag: naar rauw vlees, zweetvoeten en onkruid. Met veel tegenzin deed ik verder, daarbij veel brood consumerend om de smaak te dempen. Terwijl iedereen reuze aan het genieten was, voelde ik me als een Fear Factor kandidaat die bij wijze van loodzware opdracht verschrikkelijke dingen moet consumeren. Ik slaagde glansrijk in mijn opdracht, mag ik wel zeggen!

Daarna kwam uiteraard het hoofdgerecht. Toen ik het las, dacht ik bij de eerste 2 woorden nog 'Hmm.', maar mooie sprookjes duren niet lang: Franse hoevekip... met SPRUITJES EN WITLOF en aardappel naar keuze.
For God's sake, waarom gooien ze de meest gehate groentes daar dan weer bij?! Waarom niet gewoon normaal, simpel? Nee, er moet altijd wat rommel bijgegooid worden, waardoor heel de smaak vern**kt wordt. Zoiets als 'Vandaag eten we frietjes...' Jeuhj!! '... met gepofte vissenogen.'
Wetende dat ik letterlijk moet kokhalzen van witlof, heb ik deze keer niet mijn bord leeggegeten. Trouwens, de aardappel naar keuze hebben we toch niet zelf mogen kiezen. Maar de keuze van de chef was voor de verandering wél fantastisch: frieten! Zomaar frieten! Zonder vleermuizentongetjes, duizendpootteentjes of slakkenvoelsprietjes!

Minder aangenaam Hiwina nieuws

2005-12-08T17:12:00.000+01:00

Want wat blijkt? Ik krijg een nieuwe functie en kan aldus minstens 9 maanden langer blijven!

Hoezee!

Maar wat blijkt daarna? Hiwina, die eigenlijk nog 4 maanden te gaan had, mag in januari niet meer terugkomen, omdat ik nu aangenomen ben (en langer kan blijven dan 4 maanden). Great. Hij moet (onrechtstreeks) weg door mij. Hoe typisch "Damon's Life" weer.

So...

2005-12-07T18:35:00.000+01:00

So Hiwina was wearing a pink shirt today (en de voorbije 2 dagen), wat dat ook moge betekenen. Maar roze... is dat niet een beetje queer?
En vorige week botste ik bijna op hem in de herentoiletten, of all places.

Aan de ene kant is heel dat gedoe wel leuk: hem aankijken wanneer hij ook maar voorbijkomt enzo. Ik merk trouwens dat het andersom ook zo is. Oh well, het is iets waar ik me in mijn hoofd mee bezig kan houden als ik bij hem in de buurt breinloos een hoop mapjes aan het klasseren ben omdat er bijna geen werk meer is zo tegen het einde van het jaar.

Aan de andere kant doet het me zo hard denken aan enkele jaren geleden. Ik herinner me dat ik het toen al eens ergens kwijt moest en er een verhaal over schreef. In't Engels, want oh jee als een Nederlandstalige het zou lezen en daarmee te weten kwam dat ik voor het mansvolk was!

Voor de geïnteresseerden heb ik het bewuste verhaaltje even opgezocht:
[een hoop blabla van wie ben ik enzo heb ik even weggelaten, want jullie weten al wie ik ben]
Anyway, it wasn't until the last week before
Christmas holiday that I noticed this great
looking guy who was in his first year. But he was
as old as me though. It was on a Wednesday when
my teacher was gone the first hour so we went to
the computer room, were his class had computer
lessons. We went to make some computer exercises.
I suddenly noticed him staring at me. I looked at
him too, but couldn't help avoiding his stare
(what if anyone would see it?). In the short
glance I had, I noticed he was one good looking
guy. Blue eyes, short brown hair and he seemed a
bit muscular too. Back home I took the schoolbook
with pictures of every student in it. There he
was, Stephen. His address, birth date and phone
number were in it too. But like I said, Christmas
holiday was getting near and I couldn't see him for
three weeks, so I had to comfort myself with his
picture in the schoolbook. After the holiday we had
exams and I didn't see him then either.
After the exams I finally saw him again. I was
sitting in the hall. I had class next to his
classroom. When I looked inside, I saw him
taking stuff out of his bag. But he didn't watch
the bag, he looked straight into my eyes!
Again I startled and I looked into a different direction.
When I looked back, this time he got a bit
embarassed and turned around. He had his hair
painted during the holiday, because now he had
blond spikes in his brown hair, which even made
him more attractive.
This went on and on for weeks. Passing each other
in the hallway, gazing in each others' eyes, but
not having the courage to even say 'Hi' nor to
smile at each other. In the school cafeteria I
was sitting next to a table of girls of his
class. Suddenly he came over to me. My heart
skipped a few beats. Of course he went to those
girls to ask them something. All the time he was
talking to them he was standing right next to me.
I hardly dared to look at him, because I was
sitting at the table with my own classmates. He
seemed a bit uncomfortable too. I was wondering
whether he was gay and maybe he was wondering the
same about me.
Once I even didnt know what to do. I left school
one evening and walked to my busstop. Suddely I
heard his voice behind me:"Wait up!". I froze...
didn't know what to do, but kept on walking, though
a bit slower. It was him indeed. He watched when he
passed me and it wasn't until he had gone past that I
noticed he actually shouted to his friends, who were
walking 20 meters in front of me.
The best experience, though, was still to come.
At our school, like in any school probably, there
are lots of stairs. But our stairs continue on to
the third floor and then you have to go round a
corner. One day I just got around that corner to
go down and accidently bumped into someone who
just got up. It was Stephen! Again we just looked
at each other. We didn't even say 'Sorry' or
anything! All the time crazy things went through
my mind, like writing him an anonymous love letter
or something. But I suppressed the ideas each
time.
Then one day I saw him coming into the school
building, walking towards his class. They talked
for a while until the teacher came. Everyone
entered the classroom, except for him. He turned
around and went out again. On his way he saw some
other people he knew and I heard him telling them
he was going to work. He had given up school and
found a job. I never ever saw him since that day,
when I litterally saw his nice behind walking out
the building. I was frustrated the rest of the
day. People asked me what was wrong several
times, but of course I always had some lame
excuse that I just didn't feel good.
The only thing I have left of him is his picture
in the schoolbook, together with his address,
birthdate and phone number. I don't know if I'll
ever have the courage to write or call him. I
don't even know for sure whether he is gay or
not.

Testing 1, 2, 3

2005-11-23T21:15:00.000+01:00

Ik verveelde me de voorbije weken af en toe eens. En op OKCupid kan je honderden gekke testjes doen in tijden van verveling.
Een overzicht van wat ik ben:
- Dawson (Dawson's Creek)
- Frans (de taal)
- Officer Barbrady (Southpark)
- 37 (jaar oud)
- Clothed for now...
- 54 % Gay guy
- Bugs Bunny
- Sun (Lost)
- Slut (What Kind of Gay Guy are you?)
- Vanilla with a twist (nee, dit gaat niet over ijsjes)
- Me Against The Music (Britney Spears liedje)

Bovendien zou ik in Survivor op de tiende plaats eindigen. En is de film over mijn leven er eentje met Parental Guidance. De plot van mijn film:
So you're fairly bubbly and carefree, but you've got a tiny bit of an edge to you. You're young spirited, but you've got mature themes running throughout your movie. You've certainly stayed on the safe-side, but you're not completely blinkered to the harsher side of things. You've known some disappointment, crazy times and had the odd dark thought or two. You're the thinking person's innocent and though there is enough substance in your experience, don't be afraid to go that step further.

El Mystica

2005-11-21T19:14:00.000+01:00

Deze post is gewijzigd ter bescherming van El Mystica's leven. Ik wil niet dat hij hangt. :)

Wie van de drie?

2005-11-19T21:10:00.000+01:00

Met drie zijn we. De proofreaders. Een man die de helft van de tijd slaapt of rookt, een meisje dat tegelijk met mij aangenomen is en aangenaam in de omgang is en ik. Naast het beroep, hadden we nog iets gemeen: onze contracten lopen weldra ten einde.

"Laat ik het even cru zeggen, ik denk dat slechts één van jullie zal kunnen blijven." kregen we een tijdje geleden te horen, toen geïnformeerd werd naar een mogelijk verlenging van die contracten.

Great. Het werkleven veranderde voor ons plots in een spelprogramma. De Job, The Apprentice of simpelweg Wie van de drie?. Eén ding was meteen duidelijk voor mij: zij of ik. Als de slaapdronken kettingroker geprefeerd zou worden boven ons, zou ik plotsklaps alle hoop en geloof in human kind opgeven.

Deze week was het plots zo ver. De "bazin" vroeg of ik een minuutje had. *slik* Ok. Ik werd meegenomen in een ander kantoor, de deur werd zorgvuldig gesloten. *slik* "Niet schrikken hoor." Ok. En toen kwam het! Of ik het zag zitten om een andere job (een iets moeilijkere, omdat ik er mijn talen mee moet gebruiken, naar het schijnt) zag zitten. Hoogstwaarschijnlijk zal ik dus kunnen blijven werken op de afdeling, met een andere job! Hoezee!

Kort na mij werd het meisje meegevraagd. We mochten beide tegen niemand iets zeggen over het nieuws. Ik kon haar nieuws al raden. Als ik een andere job mocht doen, mocht zij vast en zeker blijven als proofreader. Het jolijt was helemaal groot toen de slaperd niet gevraagd werd of hij een minuutje tijd had. Gewéldig!

Het was moeilijk om te zwijgen (en het is bij geen van beiden echt goed gelukt), maar vrijdag waren we eindelijk een momentje alleen. Wat een opluchting om er eindelijk vrij over te kunenn spreken!

Maar er gebeurde ook iets anders. De slaperige collega vroeg gisteren zélf aan de bazin of zij eventjes tijd had. Een privé gesprek volgde en even later verscheen ook de man waar we allemaal ons sollicitatiegesprek mee hadden. Slaapsmurf verdween samen met hem. Ongerustheid welde in mij op.

Ik hoop uit het diepst van mijn hart dat hij geen roet in het eten gaat gooien!

En nu is het hoog tijd om Robbie's nieuwe concert in Berlijn te gaan kijken. Doei!

De lifter

2005-11-19T20:52:00.000+01:00

Vrijdag, ongeveer 16:30 uur.

Ik verlaat de autosnelweg en draai links de brug over. In de verte ontwaar ik een persoon langs de weg. Vast een lifter.

Daar heb ik ook nog gestaan. Toen de bus van school naar huis om mysterieuze redenen niet kwam opdagen en ik een andere bus moest nemen. Ik moest op diezelfde brug uitstappen, nog 3 kilometer van huis, maar dat was het dichtsbijzijnd. En er was iemand bij mij die ik kende (en die nu, like, wereldtechnische dingen heeft uitgevonden met een of ander hoogprofessioneeltechnische groep en dat gaan voorstellen zijn in Australië of all places, aaargh, jaloezie steekt de kop op!).
Anyway, we stonden daar. Laten we liften, stelde hij voor. Van kinds af aan werd ik vol horrorverhalen gestoken over moordenaars die liften of gevaarlijke mensen die onschuldige jonge lifters meenamen (het woord pedofiel was toen nog iets dat slechts 10 % van de bevolking kende). Het angstzweet brak me dus al uit. Maar voor ik het door had, stak hij die later extreem succesvol in Australië zou zijn, de duim omhoog. Om een lang verhaal kort te maken, we geraakten veilig thuis (en de jongeman die ons meenam zette special een hippe-muziek cassette op om stoer over te komen).

Dit is vast ook zo'n lifter die ten einde raad is en naar huis wil, dacht ik dus. Plots schoot er heel spontaan iets in mijn hoofd. Meenemen?! :O
Wat een hoogst angstaanjagende gedachte was dat. Niets voor mij. Sowieso al niet om spontaan een gedachte te hebben, eigenlijk. Maar terwijl ik naderde, merkte ik ook nog eens dat de lifter er best mocht wezen. *bloos*
Zou ik dan toch stoppen?
Plots draaide de jongen zich om. Ik lette weer op het verkeer en zag dat de wagen voor mij gestopt was op de "parkeerstrook" (waar je eigenlijk niet mag parkeren volgens mij, dus is het gewoon een strook). De jongen liep erheen en in mijn achteruitkijkspiegel zag ik hem in de auto verdwijnen. Plots vloekte ik. God weet waarom.

God weet ook wat er gebeurd zou zijn als ik wél stopte.
Nek opengesneden?
Vijf dagen later teruggevonden met wurgplekken rond de hals?
Thuisgekomen met een telefoonnummer op zak?
Of gewoon vijf minuten later thuisgekomen zonder meer.

Clickx - Site van het Jaar

2005-11-13T20:38:00.000+01:00

Bij de comments in mijn Rasti Rostelli post reageerde ene Anonymous met een bericht dat m'n blog bij de 50 genomineerde sites was voor de verkiezing van de 'Site van het Jaar 2005' in de categorie 'Blogsites'.

Hoe kan dit toch gebeuren? Zo succesvol is deze blog nu ook weer niet. Er komen gemiddeld 45 bezoekers per week, waarvan velen nog verdwaalde zielen zijn die zoeken naar buikdanskledij, een foto van katie holmes en tom cruise of de jurk van Sarah van x-factor. (om nog maar te zwijgen van zij die hier terecht kwamen hopende op hete verhalen over verpleegsters of homo onmoetingen in een sauna)

En hoe is Clickx Magazine hier terecht gekomen? Zochten ze Wendy van Wanten van de pin-up club?

En wie heeft mij dan genomineerd? Niemand van mijn vrienden, want die waren volgens mij niet eens op de hoogte van zo'n verkiezing. Voor de rest schiet er eigenlijk niemand meer over die deze blog leest en mij vervolgens nomineert.

En waarom ben ik genomineerd? Vonden ze mijn avonturen in Turkije leuk, of ligt het aan de blauwe hemel op de achtergrond? Of vindt iemand mijn schrijfstijl leuk? :S Die kan nochtans niet tippen aan die van lilith of ishku.

Tales from the Crib van lilith is overigens ook genomineerd! En volgens mij ligt daar zo'n beetje de reden van de nominatie. Het zal een zware zoektocht geweest zijn om 50 blogs in Vlaanderen te vinden. Dus hebben ze misschien op TFTC gekeken en alle gelinkte blogs op die site ook maar meteen genomineerd.

Dat, of die Anonymous die het bericht gepost heeft, is een flauwe plezante en ik stel me voor niks een hoop vragen.

Anyway, nu dinsdag 15 november wordt de volledige lijst gepubliceerd in Clickx Magazine en ook op Site van het Jaar. Als dan inderdaad blijkt dat ik er bij sta, mag je altijd wel eens op mij stemmen, hoor! :) Klik daarvoor (dinsdag) op bovenstaande afbeelding.

Oh ja, ik ben ook uitgenodigd met mijn partner voor deze prestigeuze awards. Ik heb geen partner en eigenlijk ook niet veel zin. Straks win ik nog ofzo en moet ik dat podium op. :|

Als ik in je ogen blaas...

2005-11-09T18:33:00.000+01:00

Vorig weekend zag ik voor het eerst in mijn leven de hypnoseshow van de heer Rostelli. Ik vond het tegelijk een nieuwe maar ook een nostalgische ervaring. Want toen ik 12 jaar was, zag ik bij Jambers de enorme hype die Rasti Rostelli heette. Je zag hem mensen op een podium in slaap doen door met zijn vingers te knippen. Hij liet die mensen vervolgens een citroen eten onder het mom dat ze een "Soete Sappig Perzik" nuttigden.
Ook zijn Nederlands met Zuiders accent viel op. "Als ik in je oGen blaas, word je wakkejr."

Twaalf jaar later is er echter nog niets veranderd aan de show. Maar dat moet ook niet. Met telkens andere gehypnotiseerden krijg je toch steeds verschillende reacties en situaties. Vrouwen die zich plots aangetrokken voelen tot Rasti en elkaar uitmaken voor slet. Een man die aan een paal langs het podium gaat hangen omdat het podium 1000 graden heet is. En een vrouw die stijf als een plank op twee stoelen balanceert (voeten op de rugleuning van een stoel, hoofd op die van een andere) met een 98 kilo wegend Rasti erop.

Wat ik echter niet gezien had destijds op tv en me aardig intrigeerde, was dat sommige gehypnotiseerden midden in de show plots wakker werden. Af en toe opende er iemand zijn of haar ogen, vaak slechts 3 seconden en ze waren weer vertrokken. Maar soms ontwaakte er iemand helemaal. Een meisje van 15 bijvoorbeeld, dat verdwaasd rondkeek, haar vriendin in diepe trance zag staan en vervolgens van het podium werd gestuurd door Rasti. Ze liep meteen naar buiten en iedereen keek haar bezorgd na.
Even later opende de vriendin ook haar ogen. Net op het moment dat Rasti hen vertelde dat het podium 1000 graden heet was. Terwijl er nog vijf mensen als gekken op het podium stonden te springen en te trappelen, bekeek ze met verdwaasde blik het tafereel, geen weet van wat er gaande is. Ook zij mocht het podium verlaten en ging naar haar moeder. Toevallig vlak achter ons. Moederlief vertelde dat zij daar ook raar had staan doen op het podium, maar dochter ontkende het en geloofde er niets van... Erg intrigerend allemaal!

En hoe leuk moet het zijn om wakker te worden, denken dat je nog maar net op het podium staat en dan te horen krijgen dat er al anderhalf uur voorbij is en de show ten einde is!

Horen, zien en zwijgen

2005-10-31T13:49:00.000+01:00

Horen, zien en zwijgen op een zondagnacht rond 2:00 uur.

Horen
Een gesprek met mezelf als een van de sprekers:
"Wát een feest was het daar!" (op sarcastische toon)
"Ja, er zat wel zes man!"
"Nu kon mijn stripact niet doorgaan."
*shock*
"Stripact? Shit, we hebben dus alles gemist?!"
"Doe anders nu maar, of zo."
"Het is koud buiten, dan krimpt alles een beetje."
*niet onknappe stripper zet tassen neer*
*enkele verbaasde blikken worden uitgewisseld... hij gaat toch niet z'n act hier in de straat voor ons doen?*
*niet onknappe stripper blijkt enkel de tassen van hand te wisselen*
"Damon, kan jij hem niet even helpen?"
*Damon kijkt verschrikt en verbaasd*

Zwijgen
Dat had ik best kunnen doen na dat gesprek en de daarop volgende verwarring bij mezelve. Helaas zweeg ik niet en flapte ik het er uit...
"... oooh! Met die tassen bedoel je! Ik dacht even dat je dat ingekrimpte ding bedoelde... *bloos*"

Zien

En wat hoort en ziet u zoal op een zondagnacht waar u beter over zwijgt?

Expeditie Fictie

2005-10-23T14:18:00.000+02:00

Ik heb altijd bitter weinig inspiratie om over mijn leven op deze blog te posten. Daarom en een beetje uit verveling, besloot ik om het volgende op te starten:

Lees er hier meer over!

Mysterie opgelost

2005-10-23T14:14:00.000+02:00

Nee, niet het oh-zo-boeiende Terra Incognita mysterie, maar wel het 'Mysterie van het Kassabonnetje'!

En de winnaar is.... mijn vader! Hij had juist geraden van wie het papiertje afkomstig moest zijn. Van iemand die helemaal niet rookt, maar wel een hoop sigaretten koopt. Dat was echter voor dochter en zoon. Verder past de light dressing ook wel in het profiel van de persoon die vader verdacht. Wat voor vlees ze gekocht heeft, is nog immer onbekend en zal voor altijd een raadsel blijven, maar de kassabonnetje-in-sleutelgat-stekende persoon was dus...

Mijn tante. :)

Toeval?

2005-10-19T22:44:00.000+02:00

Een voorbeeld uit het bovennatuurlijke toeval dat mijn leven vaak beheerst:
Ik hoor en zie op tv een (nieuwe?) single van Alanis Morissette, 'Crazy' genaamd. Verbaasd kijk ik toe hoe ze compleet van stijl (zowel qua klank als qua beeld) veranderd is.

Even later ga ik op Google op zoek naar een afbeelding van haar nieuwe stijl en typ dus in 'Crazy "Alanis Morissette"'. Mijn iTunes staat tegelijkertijd wat nummers te spelen uit de lange lijst van nummers. Hij staat ingesteld op shuffle, zodat ie zelf maar moet kiezen wat ie draait.

Anyway, op zoek naar Alanis' single 'Crazy' op google dus... Spontaan besluit iTunes om 'Crazy' van Britney Spears te spelen. Ok, redelijk schaamtevol dat dit in mijn lijst staat, ik geef het toe. Next song please! Ik klik op de twee naar rechts wijzende driehoekjes waarmee ik aangeef het volgende lied te willen horen. En wat hoor ik vervolgens in mijn hoofdtelefoon schallen?

'Crazy' van Aerosmith...

Het Kassabonnetje

2005-10-15T18:47:00.000+02:00

Mijn ouders hebben vandaag een primeur meegemaakt! Voor de eerste keer bezochten ze de Metropolis in Antwerpen, alwaar we gezamenlijk naar de super topfilm Crash keken.

Dit ter inleiding dat we dus niet thuis waren. Enkel ons aller Scotty was er... vermoedelijk te slapen.

Zojuist kwamen we weer thuis aan, maar er stak iets in het slot van de achterdeur. Een mysterieus briefje. Ik trok het er uit en las het meteen. Het bleek een kassabonnetje te zijn.

Een leuk mysterie! Wie is er aan de deur geweest? Het kassabonnetje werd vandaag om 16:01 uur geprint door kassameisje Mariella Jespers in de supermarkt Cash Fresh in Arendonk. Onze bezoeker/ster kocht er drie dressing light flessen, een fles Lenor Ultra Wasdraadfris, vleeswaren ter waarde van €18.71 en, wat nog de grootste aanwijzing zou kunnen zijn: 2 boxen Marlboro sigaretten!
Door de sigaretten vallen er al een aantal mensen af. Maar wie oh wie stond hier aan de deur? Ik hoop het binnenkort te weten en houd je op de hoogte!

Hiwina

2005-10-13T18:51:00.000+02:00

Uit de comments:

Angel said...
Het maakt naar het werk gaan natuurlijk wel een stul leuker, zo'n "hij wiens naam..." Zullen we hem gewoon Hiwina noemen?

Goed idee!
Hiwina (het lijkt wel de naam van een Griekse godin... of een drag queen for that matter) was vandaag weer present!
[edit: 70 bezoekers vandaag! Stel je voor dat Hiwina dit straks leest :| ]
[...] Dit betekende dus dat ik hem moest aanspreken! *shock*
Gelukkig kon ik mezelf compleet sereen, kalm en professioneel houden, terwijl ik vanbinnen opgewonden giechelde als een fan van K3 die een handtekening aan Karen vraagt. Hij was helemaal vriendelijk en super behulpzaam.
En voor de rest kwam ik er nog zo'n tiental keer voorbij gewandeld vandaag.

Maar ik verbeeld het me vast allemaal. Erg kijken doet hij niet meer. Het was in het begin vast gewoon omdat ik "de nieuwe" was. Maar oh well, mede door Hiwina ga ik tenminste graag naar het werk. Dat is ook al iets. :)

Wie is de mol... bij X-Factor?

2005-10-12T19:30:00.000+02:00

Er is een verrader bij X-Factor! Een saboteur. Een tegenwerker. Een collaborateur. Een smiecht. Een slechterik. DE MOL!

Want reeds bij de eerste live show trachtte iemand al roet in het eten te gooien. Liliane St Pierre beweerde tenminste toch dat de backing vocals bij Alexander te zacht stonden (of was het nu te hard?) en het daardoor een vertekend beeld gaf. Sabotage nummer 1 dus!

En toen kwam live aflevering 2 en drukte De Mol op een bepaald knopje zodat Paco een gesprek in zijn "oortje" kon horen en afgeleid werd! Een slinkse poging om hem te laten elimineren, maar het mocht niet baten voor De Mol.

Maar wie is het nu?! Wie probeert iedereen tegen te werken en ze één voor één te elimineren?

Is het Jean? Die Véronique, die duidelijk beter kon zingen dan Alexander, laat vertrekken?
Of is het Liliane? Die te dom is om te beseffen dat ze beter kandidaten van Jean en Kris kan saboteren?
Misschien is het Alexander zelf en probeerde hij ons allemaal af te leiden door zijn eigen eerste live show te verneuken?

Nee... volgens mij is het Koen of Kris, de presentatoren van Idool! Zij waren er ook bij toen er plots rare mysterieuze dingen plaatsvonden bij dat programma... Denken we maar aan Sarah Cain, die beweerde dat de boxen slecht ingesteld waren toen Jean haar vertelde dat ze vals zong. Of aan de eliminatie van Sandrine! Dat moet het werk van een mol geweest zijn! En last but definitely not least de top-sabotage uit die reeks! De poging om de helft van de kandidaten uit de running te brengen door een trap los te schroeven!

Dit is geen toeval meer...

Niks

2005-10-12T19:19:00.000+02:00

Ik heb helemaal niks te melden over "hij wiens naam ik nu weet maar die ik maar niet zal typen omdat ik paranoïde genoeg ben te denken dat heel mijn afdeling meeleest".

Helemaal niets.

Ik heb deze week eindelijk beschikking over een computer, wat betekent dat ik de nagekeken "jobs" kan afzetten en doorsturen en de kaft gaan afleveren. Dat betekent dus dat ik per dag zo'n 15 keer in het bureau naast ons kom. Het bewuste bureau waar "hij wiens naam..." zit! Vlak bij de deur! Dus ik moet er elke dag 15 keer voorbij! En iemand anders is afwezig en hij valt voor haar in! Dus moet ik godbetert iets aan hem afgeven en er mogelijk mee spreken!

... ware het niet dat hij net deze week ziek wordt.

Maar morgen is ie terug, zo zegt men!

Fotolog 8 oktober 2005

2005-10-08T20:56:00.000+02:00

Op een forum waar ik vertoef, werden eerder eens zogenaamde fotologs georganiseerd. Helaas beschikte ik toen nog niet over een digitaal fototoestel. Nu wel, dus organiseerde ik er zelf eentje op weer een ander forum.
Het principe is dat je elk uur een foto maakt. Zo krijg je een soort overzicht van wat je die dag meegemaakt hebt. Er zijn ook 2 verplichte foto's. Schaamteloos nam ik dezelfde over van dat ene forum, namelijk: het meest natuurlijke plaatsje en het meest industriële plaatsje in je omgeving.

Hier zijn mijn foto's:

9:25 uur
Goeiemorgen... nu al bijgeslapen! Ik heb dan ook bijna 3 uur langer kunnen slapen dan door de week en heb zin in vandaag, dus sta ik maar op! Volgende echter wel zonder flits proberen!

10:25 uur
Ontbijt bij de computer, zodat ik kan eten én de laatste nieuwe aflevering van Survivor 11 kan kijken! Ik heb wel eten!

11:25 uur
Bloemstukken helpen klaarzetten in God's huis. Bizar... slechts een kwartier geleden vond er een begrafenismis plaats. De opstelling waar de lijkkist op stond en andere dingen werden nog opgeruimd toen moeder en ik de kerk betraden om de sombere sfeer om te laten slaan in een vrolijke, want enkele uren later zou er een huwelijk in dezelfde ruimte plaatsvinden. Beetje apart...

12:25 uur
Eten! Pasta!

13:25 uur
Op tijd voor de huwelijksmis. Een bus arriveerde. De spiegels waren ook versierd met moeder's bloemstukjes. De familie stapte uit en op het laatst ook de bruid en bruidegom. Zeer snel allemaal, want sommige mensen merkten hen niet eens op! Misschien hadden ze ook een traditionele witte bruid verwacht, maar dan kenden ze de bruid van vandaag nog niet! Een rode jurk met dikke gebreide rode sjaal had ze aan!

14:45 uur
Beetje van het uurschema af moeten wijken. Het fototoestel maakt te veel geluid om in een galmende kerk tijdens een mis te gebruiken. Dan maar de leegloop uit het Huis Gods. Achteraan ziet u jongens met een witte gesp over hun rug. Die droegen trommels.

15:25 uur
Terug op het vertrouwde tijdstip. Hier ben ik met Scotty onderweg naar het meest natuurlijk plaatje in mijn omgeving. Al een kwartier aan de wandel hier. Nog even en we zijn er!

16:25 uur
Terug van de wandeling en het meest natuurlijke plaatje. Nu per wagen op weg naar het meest industriële plaatje in mijn omgeving.

17:25 uur
Eten bestellen! Het oude vertrouwde voor mij: een schotel kipfilet hawai met cocktailsaus! Tien minuten later kon het ophalen.

18:25 uur
Ouders zijn inmiddels naar het feest vertrokken en laten mij achter met de afwas! Gelukkig was het niet al te veel. Dit is mijn tiende en dus laatste foto. Voor de rest heb ik vanavond nog twee films op het programma staan (Mean Creek en The Notebook)

De verplichte foto's...
Meest natuurlijk plaatsje:

Meest industriële plaatsje:

En toen...

2005-10-07T17:33:00.000+02:00

Het was rustig vandaag op het werk. We waren zelfs bijgewerkt! Alle "jobs" waren nagekeken en er kwamen maar geen nieuwe meer binnen. Meer dan de helft van de afdeling had een halve dag vrij genomen.

Er was nog wel wat klasseerwerk in de bureauruimte waar die niet onknapste jongen zit. Of zou moeten zitten, maar ook hij was er in de namiddag niet meer.

Na een tijdje klasseren, vroeg ik terloops aan K. hoe "die mevrouw die hier zit" heette. Vervolgens vroeg ik ook slinks de naam van "die ene jongen die daar zit". Dit onder het mom dat ik dan nu bijna iedereen bij naam kende daar en ik dus wist over wie het ging als mij een naam verteld wordt. Maar daardoor weet ik dus ook hoe 'hij' heet. Da's toch al iets.

Volgende keer eens vragen wie ie leuker vindt: Tom Cruise of Katie Holmes.

Verwikkelingen op het werk

2005-10-06T19:34:00.000+02:00

Aangezien ik niks meemaak dan werk werk werk, zal ik nog eens over de verwikkelingen van mijn werk posten!

Zo zijn er de doosjes waarvan je geen idee hebt waar het over gaat, totdat je plots "infekzión de vagina y penis" ziet staan.
Of de bijsluiters waar plots iets instaat over een witte afscheiding uit de vagina of draadwormen in de "anal zone". Bah.

Maar ook een collega die, volgens een andere collega, in zijn neus peutert en vervolgens de buit wegschiet, god weet waarheen. Of zijn oorsmeer met een paperclip eruit haalt en vervolgens op z'n bureau laat slingeren. Bovendien valt hij tijdens het controleren vaak in slaap. Dat laatste kan ik beamen, want dat heb ik met eigen ogen gezien! Toegegeven, ook ik krijg het op het einde van de dag moeilijk. Het gebeurt wel eens dat je aan een lange tekst bezig bent en dan plots begin te knikkebollen. Maar ik ben nog nooit helemaal naar dromenland vertrokken!

Deze week schalde er ook plots "Aandacht aandacht!" uit de luidsprekers in de gang. "Dit is de luidsprekertest!" Vervolgens nog eens in het Engels. Ik denk dat de test geslaagd was.
Vandaag weerklonken er plots hoge, luide tonen uit diezelfde speakers. Een soort morse leek het wel. Het bleef maar doorgaan. Ik keek al een paar keer in het rond, maar iedereen gedroeg zich alsof het de normaalste zaak was en deed verder met zijn/haar werk. Was ik misschien de enige die het hoorde? Was ik doorgedraaid en had ik waanideeën? Het bleek een alarmsignalentest te zijn. Helaas voor mijn trommelvliezen werkten ze nog.

Vandaag had ik trouwens een doosje uit Zuid-Afrika! Het blijft leuk, die taal: Moenie in yskas of vrieskas bewaar nie!

And last but not least: wat zou een blogpost van mij zijn zonder dit?
Want er is ook een niet onknappe jongen... *bloos*
Eigenlijk de niet onknapste jongen van heel de afdeling! En het zal wel weer allemaal mijn verbeelding zijn, maar waarom kijkt hij mij altijd aan?
Even iets anders uitleggen, want volgens mij had ik nog niet verteld dat het meisje dat op dezelfde dag als mij begonnen was, op het einde van de werkdag een briefje achter haar ruitenwisser had zitten met "Hey! Ik zag u daarstraks rijden en ik vind u een mooi meisje. Als je eens wil afspreken, bel maar op [en een telefoonnummer dat ik vergeten ben]"
Aldus, verder met mijn verhaal. Ik had al eerder de verbeelding dat hij me aankeek. Maar hey, dat kan toch gewoon? Eerder deze week zat ik met het bovengenoemde meisje samen om naar een uitleg te luisteren. Hij kwam binnen om iets te vragen en op een gegeven moment keek ik eens stiekem. En hij staarde terug! Echter... twijfel sloeg in. Hij zal wel naar het mooie meisje gegluurd hebben! Dat moest het zijn.

Maar waarom kijkt en luistert hij dan semi-geïnteresseerd mee als ik iets kom vragen aan een persoon die bij hem in de buurt aan een bureau zit, terwijl niemand anders dat doet?! A-HA!

*zucht* Waarom gebeurt me dit altijd en overal? (hoewel, op m'n vorig werk had ik zo helemaal niemand, dus zo uitermate hopeloos ben ik nu ook weer niet!) Dus ik had totaal niet verwacht dat het nu wel zou gebeuren. En zeggen ze niet dat je hem/haar vindt als je het minst verwacht of niet aan het zoeken bent ofzo?

Oh god, ik ben dit al weer helemaal in het overdrevene aan het drijven in mijn hoofd...

Proofreader

2005-09-30T22:01:00.000+02:00

Yep, dat is mijn beroep momenteel, voor een tijdje. Naast de FRS sollicitatie had ik namelijk enkele weken geleden ook een gesprek voor de job van proofreader bij een farmaceutisch bedrijf. Het gesprek verliep een beetje raar. Er werd wat afgelachen en ik wist niet of dat goed of slecht was. Ook vuurden ze enkele lastige vragen op mij af. Ze maakten me duidelijk dat het proofreaden soms van levensbelang kan zijn. Een misplaatste komma kan een mensenleven kosten. Als er bijvoorbeeld op een medicijnendoosje staat dat je 0,05 gram van iets mag innemen, maar er staat 0,5 gram en je merkt dat niet op, dan nemen de mensen dus al een overdosis in die tien keer groter is!
Na die uitleg vroeg men mij wat ik zou doen als ik een collega ongeïnteresseerd in het rond zie kijken ipv op zijn papieren en dat hij maar snel snel alles doorloopt en heel vlug klaar is. Tja... wat zou ik doen? Ik ben te verlegen om het direct tegen desbetreffende persoon te zeggen, dus ik vertelde hen dat ik mijn twijfels aan de baas zou uiten. "Tja, dat is dan jammer, want die persoon keek iets na dat hij reeds gecontroleerd had, voor de zekerheid. Vandaar dat het wat sneller ging en nu heeft die persoon problemen met zijn baas dankzij jou. Dus eigenlijk ben je geen goede teamwerker!"
OK... *slik* snel bedacht ik nog:"Hmm inderdaad... maar nu je het me verteld hebt, weet ik wél hoe te reageren en dan zal ik dat ook zeker doen!" Was dat het wat hen overtuigde om mij aan te nemen? Of het feit dat ze mij 'bij de pinken vonden'. De vraag waar ik mezelf over 5 jaar zie staan werd namelijk ook gesteld en ik vertelde dat ik dan misschien wel apart zou wonen, niet meer bij mijn ouders. Er gingen een tiental minuten voorbij en op het einde van het gesprek vertelde de heer van het gezelschap dat de job me eigenlijk niet interesseerde, omdat ik eender wat zou aanpakken want ik wou niet meer bij mijn ouders wonen. Meteen wist ik te repliceren dat dat pas over 5 jaar was, zoals hij zelf gevraagd had. Daar had hij niet van terug en de dame die bij het gesprek aanwezig was lachte en noemde me dus 'bij de pinken'.

Anyway, geen idee waarom dus, maar ik ben aangenomen. En het is leuk werk! Een kort overzicht:

Maandag: naast mezelvers, was er nog een ander meisje aangenomen voor dezelfde job. We begonnen dus beiden aan een nieuw avontuur. Veel proofreading hadden we deze eerste dag nog niet, omdat er een hoop papierwerk in orde gemaakt moet worden die eerste dag én we aangeleerd kregen hoe te proofreaden. Uiteindelijk had ik 3 doosjes nagekeken. Geen enkele bevatte een fout. Maar ik kon al wel thuis uitpakken met het feit dat ik allerlei talen moet nakijken. Zelfs braille! En ik houd van talen, dus dat is geweldig!

Dinsdag: 20 doosjes, labels en folies nagekeken. Nog geen bijsluiters want die zijn lang en moeilijk en we moeten ons eerst nog inwerken met doosjes enzo. De kleinere dingen. Maar intussen kwamen we ook al in contact met vreemdere talen. Bulgaars bijvoorbeeld, dat enkele vreemde tekens heeft. Een heel ander alfabet dan het onze en dus moet het teken per teken nagekeken worden (terwijl je bij andere talen nog woord per woord kan doen). Idem met Russisch trouwens. Overigens had ik nog geen enkele fout gevonden. Het meisje dat ook nieuw begonnen was wel en stiekem was ik een beetje jaloers en begon zelfs te twijfelen... deed ik het wel goed? Misschien had ik al drie fouten en daarbij 100 levens op mijn geweten?!

Woensdag: Mijn eerste fout gevonden! En niet zomaar één! Een kleine bijna onopvallende fout! Op een doosje voor Denemarken, Finland, Noorwegen en Zweden. Met vier verschillende talen erop dus. En het ging schijnbaar over een originele verpakking. Driemaal (in drie van de vier verschillende talen dus) stond dus iets à la "original förpakningnen". Ook bij de vierde taal stond "orginal" maar oh wee! Volgens de klant moet het in die taal "orginal" zijn!! Met een i minder dus! En ík had het gevonden! Ik was zo blij! Maar hield mijn vreugde verborgen, want eigenlijk betekende dit weer extra tijd om het opnieuw te maken... Maar toen een collega het ingaf op de pc en ze opmerkte dat ik mijn eerste fout gevonden had, riep ze:"Je eerste fout gevonden?! Plezant hé?!!!" Iedereen vind het schijnbaar genieten als je een fout vindt. Het geeft een soort genoegen in je werk. Het bleef niet bij één fout die dag. Ik vond er nog 2 andere!

Donderdag: Geleerd hoe bijsluiters na te kijken. Grote lappen tekst in verschillende talen. Als het de éérste check is, moet de bijsluiter bovendien he-le-maal gelezen worden. Bij een re-check enkel globaal of alle tekstblokken er staan. Ik deed er drie deze dag en alledrie waren re-checks.

Vrijdag: Mijn eerste éérste check! Gelukkig in het Engels, dat is zo veel handiger om te lezen. Later overigens ook nog eentje in het Duits. En een kwartier voor het einde van mijn werk, kreeg ik nog éérste check van een Braziliaanse bijsluiter van enkele pagina's te slikken. Die kon ik natuurlijk niet meer die dag afmaken. En terwijl ik dacht dat ik een verschrikkelijke taak te pakken had, stapte een collega het kantoor binnen met een booklet (een tekstboekje omdat het zelfs te veel tekst voor een bijsluiter is) in het Grieks! Tientallen pagina's tekst teken per teken nakijken dus! Hoezee voor haar! Om een of andere reden lijkt het me een zwaar vermoeiend titanenwerk. Maar aan de andere kant zal het oh zo veel voldoening geven als je er mee klaar bent!

Na 1 week vind ik het al helemaal geweldig! Maar god weet hoe snel zal dat omslaan...

Neveneffecten:
- Ik lees thuis bijna niets meer
- Ik lees deze blogpost niet na op fouten, een spell check moet maar voldoen
- Ik heb nu al beroepsmisvorming door, als ik bijvoorbeeld cola inschenk, op de verpakking te kijken of de trademark en het copyright er wel opstaan

Dr Phil

2005-09-23T13:03:00.000+02:00

Af en toe zap ik 's avonds voor het slapen nog even vanuit mijn bed door alle tv zenders (dat gaat trouwens veel sneller nu Telenet er 5 ofzo weggegooid heeft voor de average kabelkijker).
En zo beland ik soms op VijfTV bij Dr Phil, die alle wijsheid ter wereld in pacht heeft. Zo gelooft hij zelf toch graag. Je ziet er telkens een paar Amerikanen met hun gekke zelf-gecreëerde drama's om toch maar op televisie te kunnen komen.

Zo had Phil gisteren een blonde vrouw te gast. Op zich niet zo opmerkelijk, aangezien alle Amerikaanse vrouwen blond zijn, behalve als ze Shaneequa heten. En ach wee, ze had toch een probleem zeker?! Ze was hals over kop verliefd geworden op haar beste vriend! Ze stond op het punt man en kinderen te verlaten om zich op een relatie met hem te storten. Klein probleem: de beste vriend was helemaal homo. "Ach welnee," zei de vrouw "dat kan ik wel veranderen." En toen schreven ze maar naar Dr Phil.

De almachtig wijze man gaf toe dat hij het eerst onzin vond en hen niet wou uitnodigen voor zijn show. Maar toen dacht hij aan de kinderen. Hij verklaarde:"Je kinderen zijn nog te jong. Ze kunnen zichzelf niet verweren of kunnen hun mening niet geven wat ze vinden van de situatie." Phil vertelde dat haar kinderen totaal niet blij zouden zijn met de plannen van haar moeder om alles in de steek te laten en zich te storten op een relatie met haar beste vriend die nota bene ook nog eens gay is. "Hmm, ja, je hebt eigenlijk wel gelijk." zag je de vrouw knikken. En daarmee had wijze Phil het weer opgelost.

Wat een crap. De volgende keer komt er zeker iemand die zelfmoord wil plegen. "Ach doe maar niet, het leven is zo mooi." zal Dr Phil dan zeggen. "Hmm, daar zeg je me wat, Dr Phil! Ik blijf leven!"

Wat een geweldige wonderdokter!!!

De Wachttoren

2005-09-21T13:46:00.000+02:00

Vorige week zag ik ze door mijn straat drentelen. Vrouwen met lange grijze rokken en mannen met idem gekleurde pantalons. Allen droegen een zwarte tas met de gesp rond de hals.

Waah! Getuigen van Jehova!

Ik zag hen bij de buren aanbellen en uitleg geven en een boekje, De Wachttoren, presenteren. Ik moest toevallig naar de winkel, dus nu was een goede tijd om er stiekem tussenuit te muizen.
Nuja, zo stiekem was het niet, want terwijl ik de oprit afreed en achterwaarts de weg opreed, zag ik ze met in mijn achteruitkijkspiegel met 4 samenhokken in het midden van de straat. Ik gaf gas en verwijderde me steeds sneller van hen. Eenmaal weer thuis, was er niemand meer in de omgeving te bespeuren... Ik haalde opgelucht adem.

Zojuist ging de deurbel. Ik had net een bord spaghetti op, veegde snel de rode saus rond mijn lippen weg en ging kijken. Een vrouw met mouwloos blauw shirt en een tatoeage op haar rechterbovenarm! Dat kon geen getuige van Jehova zijn, dacht ik en dus opende ik de voordeur.

"Dag jongeman." sprak ze mij toe en toen wist ik alweer genoeg. In de consternatie van de tatoeage en haar blote armen, had ik de lange grijze rok en de zwarte tas niet opgemerkt.

Of ik de Wachttoren wilde hebben. Helemaal gratis. Nee dank u, ik ben niet zo geïnteresseerd. "Maar het staat vol interessante onderwerpen!" verzekerde ze mij, opende het boekje en toonde me het eerste artikel: Hoe moet ik bidden?
"Oh mijn god, dat is inderdaad rete-interessant!" gilde ik het uit. Weliswaar diep vanbinnen.
Er zat nu ook een extra bijlage in over keizer Augustus en de geschiedenis. Voor geschiedenis was ze helemaal aan het verkeerde adres bij mij. Ik heb geschiedenis nooit leuk gevonden, dus daar moest ze me nu ook niet mee warm maken. "Ik hou meer van andere lectuur." legde ik uit. Eindelijk stak ze de Wachttoren weer in haar tas. Ze haalde er nu een klein foldertje uit dat ik vervolgens kreeg. Hoezee mijn dag kan niet meer stuk.

De titel van de folder: Zou u meer willen weten over de bijbel?
Nee niet echt. Maar plaatjes kijken is altijd wel leuk. Zo zie ik twee vrouwen met elk een bijbel in de hand en een Wachttoren op hun schoot. De ene laat breed glimlachend een passage lezen aan de andere, die duidelijk nog niet zo ver in het verhaal gevorderd is. Alsof het zo leuk is om al te verklappen wat er in een boek gebeurd?
Een ander prentje laat twee zakenmannen zien, met elk een open bijbel op tafel en elk een Wachttoren in de hand. Ze houden ze naast elkaar, alsof ze de cover vergelijken. Misschien staat er wel een of ander sexy wijf in grijze rok op!
Ook zie ik twee Chinese meisjes die een soort junkfood achtig iets eten en onderwijl lachend om de moppenrubriek in de Wachttoren. Een Indiase familie die naast een hutje in het gras geboeid naar papa luistert die van de grote avonturen van de Wachttoren voorleest. Oh en ook nog een Aziatische dame die aan de telefoon hangt en tegelijkertijd de bijbel én het befaamde tijdschrift leest!

Op de achterkant kan je een boekje bestellen, getiteld 'Wat verlangt God van ons?'. Alsof we zijn slaaf zijn ofzo. Oh en je kan er ook een gratis huisbijbelstudie aanvragen! Hoe leuk om iemand te pesten en zijn adres daar in te vullen! *evil laugh*

De tweede ronde, de tweede rondeeuh!

2005-09-14T20:47:00.000+02:00

Het tweede gesprek bij Free Record Shop... toen ik, keurig op tijd, arriveerde, informeerde de shopmanager me dat alle gesprekken verschoven waren en dat ze mij vergeten te informeren waren. Genoeg om me onzeker te maken. Als ik al niet goed genoeg ben om op de hoogte gebracht te worden van een verplaatsing van een datum, waarom zou ik dan wél goed genoeg zijn om in die winkel te komen werken?

Gelukkig kwam ik niet voor niets. Ik mocht een soort hok achter de balie betreden, waar dezelfde vragen als een week eerder, op me afgevuurd werden. In het "hok" hing dezelfde Robbie Williams kalender als in mijn kamer. Maar er plakten ook foto's op de deur. En gesigneerde posters van Idoolwinnaars Peter en Joeri. En elders merkte ik een foto op van 3 personeelsleden en de K3 meisjes. Maar voor de rest lag er vooral een hoop gedoe. Volle dozen, lege dozen, vuilniszakken gevuld met weet ik wat,... het was best een rommeltje daar. Het voelde echter wel apart; ik bevond me achter de schermen van de winkel waar ik oh zo vaak kwam.

Na een kort gesprekje met een vriendelijke en spontane shopmanager, kreeg ik de opdracht om een cijfernauwkeurigheidtest in te vullen. Ik ontving een A4'tje met 40 cijferreeksen die ik moest vergelijken met quasi dezelfde cijferreeksen ernaast. De fout opsporen en aanduiden, was de taak. Iets à la:
594-69-4832 594-96-4832

Ziet u de fout?

Niet zo moeilijk dus. Ik kreeg er 5 minuten de tijd voor en voelde me als in een quizprogramma... "Licht uit, spot aan en de tijd gaat... NU IN!!!"
Later bleek dat ik geen enkele fout had gemaakt. Perfect!
Al bij al ging het dus redelijk goed, maar ik moet minstens wachten tot 21 september. Want dan komt al de rest voor hun tweede gesprek.

Intussen ben ik echter ook al op een ander gesprek geweest (voor een andere functie in een ander bedrijf) en ontving ik ook reactie van een sollicitatie als administratief bediende bij een school. Die contacteren me mogelijks ook nog als ik uitverkorene ben. We'll see.

Zal ik het in een zakje doen?

2005-09-06T15:41:00.000+02:00

Ik ben de slechtste en luiste blogger ooit. Het volgende vertelseltje is namelijk alweer 8 dagen oud!

Ik had gesolliciteerd voor een job bij Free Record Shop. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek. In Aartselaar. Reden genoeg om zenuwachtig te worden. Niet voor het gesprek, maar om op de Antwerpse ring vol omleidingen en files en chaos mijn weg te vinden.

Ik vertrok dus maar vroeg. Maar natuurlijk als ik vroeg vertrek, vallen al de files en omleidingen en chaos wel mee en zodoende arriveerde ik een uur te vroeg op plaats van bestemming (na het eerst voorbijgereden te hebben). Wachten dus. In mijn wagen op de "bezoekersparking". Luisterend naar een cd. *SLIK* Een gekopieerde cd! En naast me in een vakje staken nog 3 van zo'n cd's! Snel stopte ik ze, naast alle handschoenen, in het handschoenenkastje. Stel je voor dat de persoon met wie ik een gesprek zou hebben, voorbij zou wandelen en per toeval de cd's met prachtige hoesjes van Imation zou zien! Wat een slechte indruk!

OK... wat zou zo iemand van FRS aan me vragen in een sollicitatiegesprek? Welk nummer staat er 1 in de top 50? Hahaha, dat zou wat zijn ja! Hahaha, I crack myself up!
Het was tijd. Ik belde aan, iemand drukte op een knopje en ik kon de deur openen. Vervolgens even wachten. Voor mij lagen allerlei folders. Een games blad, een folder over de PSP, concert- en festivalblaadjes,... Uit interesse én uit blijk van waardering voor de producten die het bedrijf verkocht, bladerde ik er in afwachting in. Uiteindelijk werd ik opgehaald. Een aardige meneer.

Er werd naar mijn studies gevraagd natuurlijk, die hebben niets met verkoop te maken, maar ach. Mijn ervaring als verkoper? Ik heb één dag op stage in een winkel gestaan. Niet zo bijster veel ervaring dus, maar ach. Vervolgens vroeg hij waar mijn smaak op cd-gebied lag. Ik nam aan dat hij mijn muzieksmaak bedoelde en antwoordde dat ik eigenlijk van vanalles wat wel graag hoor, maar meestal de doorsnee muziek die je in de top 50 zou horen. "Weet je dan toevallig ook welk nummer er momenteel op 1 staat?" Een stiekeme glimlach sierde mijn gezicht. Het wordt dus écht gevraagd! Met fronsende wenkbrauwen en half rollende ogen antwoordde ik dat het Crazy Frog waarschijnlijk nog steeds zou zijn. "Helaas wel ja." Score!

Anyway, alles verliep voorspoedig. Ik had een goede indruk nagelaten, aldus mijn gesprekspartner. Morgen mag ik voor een soort "tweede ronde" naar de eigenlijke winkel voor een 2e gesprek met hem en de shopmanager. Wish me luck!

Is't niet ironisch, zeg?

2005-08-20T19:51:00.000+02:00

Ik heb me vorige week Alanis Morissette's Jagged Little Pill Acoustic aangschaft.
Het staat niet in de lyrics op de URL die ik je zonet gaf, maar Alanis heeft 'Ironic' een tintje ironischer gemaakt via een kleine tekstwijziging:

It's like meeting the man of my dreams
And then meeting his beautiful... husband

Hihi.

Which Backstreet Boy's gay?

2005-08-19T13:17:00.000+02:00

Ok, ik dacht altijd dat het meer om te lachen was als er weer gezegd werd dat er in een boysband altijd minstens één iemand gay is. En toen las ik dit op de Showbizzsite:

Mark van Westlife: ja, ik ben gay en mijn vriend is zanger bij een boysband!
Westlife zanger Mark Feehily heeft donderdagavond aangekondigd dat hij belangrijk nieuws had. Hij heeft het lang verborgen, maar nu mag iedereen weten dat hij eigenlijk homo is. "Ik wil dat mensen eindelijk de waarheid kennen. Ik ben gay en ik ben daar trots op. Ik maak dit nu bekend, maar ik wil zeker geen uithangbord voor de homogemeenschap ofzo worden. Ik heb nooit getracht mijn ware identiteit te verbergen, maar ik ben erg op m'n privacy gesteld en ik voelde nooit de behoefte om hierover iets te zeggen". Mark maakte nu ook bekend dat hij een vriend heeft, zanger Kevin McDaid van de boysband V. Een nieuw album van Westlife komt er in oktober aan.

Meteen dacht ik terug aan dat FLASH filmpje Which Backstreet Boy's gay en begon ik me af te vragen wie er in elke boyband "niet in het rijtje paste".
Bij de Backstreet Boys is dat ongetwijfeld Nick Carter.

Honestly, kan er iemand nóg gayer uitzien?

En wie was het destijds bij Five? Wishful-thinking-gewijs is daar keuze genoeg.
Bij Hanson zal het dat ene meisje wel zijn. En wie wordt bij de Kelly Family uit het testament geschrapt?

Anyway, nu is het voor mij is dus écht officieel: in elke boyband zit er minstens ééntje.

Wie heb ik aan de lijn, hallo, hallo?

2005-08-18T19:29:00.000+02:00

Gisteren sprak ik plots onverwachts met Emrah, die je je misschien nog wel herinnert van mijn Turkije-avonturen. Dezelfde vriendin (mijn reispartner) zit er nu weer, belde me op en gaf daarna Emrah even door.

*schrik* Wat moest ik zeggen? Hello how are you? I'm fine, thanks. Vervolgens een paar van de Turkse zinnetjes die we geleerd hadden en uiteindelijk vertelde ik hem 'I miss you.' Hij beantwoordde het met een 'I miss you too.'

Een tijdje later moest ik gaan zitten, want mijn benen waren slap geworden. Bovendien trilden mijn handen ook nog eens lichtjes. Mijn god, wat is dit erg. Ik heb nog nooit trillingsverschijnselen of slappen benen voor iemand gehad.

... zeker niet voor iemand waarvan ik dacht dat ik over hem was. :/

Rampscenario

2005-08-18T19:12:00.000+02:00

Zaterdagavond, 22:30 uur, in een kleine stad. Het is reeds donker en het begint druilerig te regenen terwijl ik een eindje door de stadsrand richting mijn wagen wandel. Af en toe schemert er een oranje lichtstraal van een straatlamp door het gebladerte van dikke, grote bomen.

Het is stil. Ik hoor enkel mijn eigen voetstappen. Of hoorde ik daar ineens een ander geluid? Loopt er iemand achter me? Voor me komen twee gedaantes mijn richting uit gewandeld. Ik houd mijn hoofd naar beneden als ik hen kruis en maak geen oogcontact. Vervolgens kom ik in een stuk plantsoen terecht waar geen enkel licht doordringt. Even zie ik geen hand voor ogen meer. Wat als hier iemand staat? Ik heb zonet drie afscheidskussen aan een jongen gegeven. Misschien heeft iemand het gezien en zitten er nu gay-bashers achter mij aan om me tot pulp te slaan...

Ik bereik mijn auto en aanmaal ingestapt, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht terwijl ik me bedenk hoe ik mijn moeder's talent voor het verzinnen van rampscenario's overgeërfd schijn te hebben.

The Room

2005-07-25T16:24:00.000+02:00

Via een gele deur kom je een blauwe ruimte binnen. Robbie Williams hangt aan een haak aan één van de muren en kijkt je aan. Daarnaast hangt Colin Farrell aan een touw. Boven hen zit Wim Soutaer casual met ontbloot bovenlijf een auto te besturen, zijn tattoo off-showend.

Langzaam stap je naar voren, richting het raam om je daad te verrichten. Links van je staart Orlando Bloom je aan, met een papegaai op zijn schouder. Achter je voel je de priemende blik van Robbie Williams die in een andere pose aan twee haken hangt boven een bed met daarin een blauw/gele en een geel/blauwe vis, twee beren en Bart Simpson. Verder zie je drie gele ronde tapijtjes, een opgeblaasde wereldbol, Ernie (van Bert en Ernie, maar zonder Bert), een rek vol pluche beesten, een bodyboard met dolfijn op, een hoop rommel en 4 flessen met elk een andere kleur vloeistof erin.

Zo moet het gevoeld hebben voor de man die het vliegenraam kwam plaatsen op mijn slaapkamer. Ik schaamde me lichtjes. Here I am, 24 jaar oud en mijn kamer ziet er uit als van een tienermeisje. Hoog tijd om er eens wat verandering in te brengen!

Hoewel, de vliegenraam hangt er nu toch en ik verwacht voor enkele jaren niemand meer in mijn slaapkamer.

OK, bijna niemand.

100

2005-07-25T15:58:00.000+02:00

Over een grote week bestaat mijn blogje een jaar. En na een heel jaar is dit nog maar mijn 100e post. Wat ben ik toch een luie blogger eindelijk.

Maar ik weet nog goed hoe het allemaal ooit begon. Met een post waarin ik allerlei andere blogs vermeldde, met link erheen. Dat kwam vooral omdat ik niet wist hoe ik links in dat menu hier links moest zetten. En dat weet ik nog steeds niet, al moet ik bekennen dat ik er geen moeite toe gedaan heb het uit te zoeken.

Mijn derde post was een test om een foto te posten. Ik postte een hint naar de oorsprong van mijn nickname. Er is blijkbaar iets gebeurd met de URL daarvan, want nu staat er een boterham met 2 worstjes en mosterd...

Na kamelenraces, straatverbouwingen, speurtochten, Ardennen-weekends, superinfecties, vergiftigde spekblokjes, familiesoaps, fandagen, moordmysteries, een hoop gezever en wilde avonturen in Turkije is dit dan eindelijk mijn honderdste post en begint er een nieuw jaar. God weet wat maak ik nu mee. En zal ik meer of minder posts maken in het komende jaar? Stay tuned and find out!

Schreeuwjezus

2005-07-25T11:38:00.000+02:00

Ik loop een beetje achter, want dit bericht gaat over vorige donderdag, toen het Nationale Feestdag in België was. Iedereen (bijna iedereen, er zullen vast uitzonderingen zijn) had vrij. Zo ook mijn ouders, die het lumineuze idee kregen om in Eindhoven te gaan shoppen. Het zou er toch niet druk zijn, want die Nederlanders moesten toch werken, mwhahaha!

Zo gezegd, zo gedaan. En wat is een dagje shoppen in Eindhoven zonder de plaatselijke Schreeuwjezus. Dat is zijn bijnaam. Ik weet zijn echte naam even niet meer, al zou het me niet verbazen als het Anton was.
Het is een oudere grijzende man, gekleed in witte gewaden die de winkelstraten doorloopt (tegenwoordig rijdt hij echter in een rolstoel, vanwege een ongeluk dat de arme man had) en schreeuwt uit alle macht naar alle mensen, daarbij zijn geloof verkondigend.

Vorige donderdag weerklonk het als volgt:
Bekeer u tot Jezus! Anders zal u vrijwillig spijt hebben wanneer u straks ONsterfelijk bent!
Daarbij liet hij een heimelijke lach horen bij het uitspreken van 'vrijwillig' en legde hij de nadruk op de ON van 'onsterfelijk'.
Deze zin herhaalde hij duizendmaal, maar ik begrijp nog steeds niet helemaal wat hij bedoelt. Hoe kan iemand nu vrijwillig spijt hebben? Misschien moet ik me maar tot Jezus bekeren om daar achter te komen.

Bron van herkomst

2005-07-14T10:02:00.000+02:00

Niet te geloven hoe sommige mensen hier vaak terechtkomen. Meestal via een schunnige zoekterm op google of altavista. Reeds 36 maal werd mijn blog bezocht door mensen die op zoek waren naar Wendy van Wanten van de Pin-Up Club.
Maar ik ben ook achter een paar fantasie'tjes gekomen. Zo zocht iemand naar 'hete kassameisje' en 'hete verhalen modderbad'. Zo hoog-erotisch was mijn modderbad avontuur helaas niet. En dat kassameisje was nog maar 16 ofzo, shame on you!

Intussen krijg ik wel spijt van mijn vorige blog post. Voornamelijk om het woord butt-sniffing... Hoeveel verdwaalde xxx-internetters ga ik nu over de vloer krijgen?!

De hond uitlaten

2005-07-14T09:20:00.000+02:00

Het is mooi weer dezer dagen. Ideaal om eens met de hond op wandel te gaan. Dat dacht ik twee dagen geleden. Maar wat een hel is het om met mijn opvliegende Scotty door de straat te trekken!
Mijn straat eindigt bij een hoop velden. Ergens tussen de velden bevindt zich een karrenspoor dat naar verder gelegen velden leidt. Dan loop je een wei door, stap je over of kruip je onder prikkeldraad en je staat langs "De Wamp", het kleine stroompje dat door Arendonk vloeit. Deze route leg ik wel vaker af. Voor Scotty is het ook een heus festijn, want ze kan er zonder riem heerlijk vrij rond dartelen.
Ook dinsdag niet. In mijn ooghoek zag ik twee mensen wandelen. Beiden gehuld in wit shirt. Er is vast en zeker een hond bij, dacht ik. Ik ben namelijk niet de enige die dit pad bewandelt. Ik besloot om maar een eindje verder te gaan, zo'n 100 meter, om dan weer terug te keren naar het karrenspoor. Tegen die tijd zouden de witte shirts weg zijn en mocht Scotty los rondlopen.
Nu staat er vlak bij het karrenspoor een huis, afgezonderd van alle andere huizen in de straat. Er was die dag schijnbaar een of ander feest bezig. Ik hoorde geroep en gelach. De tuin is er echter goed afgeschermd. Geen mens die mij kon zien. En niemand die bij hen in de tuin kan gluren. Plots kwam één van de feestgangers het hoekje omgelopen. Geen probleem, ware het niet dat het geen persoon, maar een reusachtige Deense Dog was! Eentje die, als hij op zijn achterste poten zou staan, boven mij uit zou torenen. Tig keer groter dan Scotty, maar zij laat zich daar niet aan kennen. Zoals verwacht begon ze tegen haar reusachtige Deense soortgenoot te grommen dat het een lieve lust was. Scotty is gek genoeg om zo'n groot beest aan te vallen. Nieuwsgierig kwam de Deen dichter om het gebruikelijke ritueel (butt-sniffing) uit te voeren. Maar ik positioneerde me handig tussen Scotty en Deen in om catastrofale gevolgen te voorkomen. Deen naderde me, met het kwijl langs zijn wangzakken afdruipend. Scotty gromde nog steeds aan mijn andere kant en wilde ook dichterbij komen. Snokkend en trekkend kreeg ik haar weg, er nog steeds voor zorgend dat ik tussen beide beesten in stond.
Uiteindelijk waren we ver genoeg van het huis verwijderd en bleef de Deen ter plaatse snuffelen. Gelukkig, daar zijn we levend van afgekomen. Inmiddels bevonden we ons weer bij het karrenspoor. Daar struinde nog zo'n gigantisch monster! Geen Deense Dog, maar wel even groot! Een soort Samson van Gert, maar dan twee maal groter en helemaal zwart. De hond van de witte shirts. Eén van hen zag me en deed de riem om het beest. Nu konden we veilig elkaars pad kruisen. Maar dat was weer buiten mijn lieftallig huisdiertje gerekend, die plots grommend richting grote zwarte Samson begon te springen. Met een korte, harde ruk kreeg ik ze weer bij mij. Blozend lachte ik naar de witte shirts. "Ze durft nogal, zo'n grote bek opzetten tegen zo'n grote hond, hehe."
In het bos, de wei en langs het stroompje verliep alles perfect. Helaas moesten we nog terug. Wegens een voorval in Scotty's jeugd (toen ze nog niet van ons was) haat ze alle kleine kinderen. Te veel aan haar oren en staart getrokken. Te veel zand in haar neus en ogen gegooid. Te veel stokslagen. Kinderen kunnen echt rotmensjes zijn tegen zo'n hondje. Ze is nu niet meer te vertrouwen in de buurt van kinderen, dus extra oplettendheid is aangeraden.
En natuurlijk kwam er een tijdje later een kind op een klein fietsje helemaal alleen naar ons gefietst. Zo eentje met grote blonde krullen. Een soort Shirley Temple. Ik haatte het kind nu al. Ze zou vast naast me stoppen, zodat ik Scotty in bedwang moest houden en in schande zou vallen voor de ogen van alle inwoners van mijn straat. Shirley zou vast en zeker vragen of ze mijn hond mocht aaien. Als ze het überhaupt al zou vragen. Rotkind. Gelukkig fietste ze ons voorbij. Het veulentje in de wei, waar ik eerder een tijdje bij stil had gestaan, trok meer aandacht dan mijn pluizige hond. Fjieuw, dat hebben we ook weer overleefd. Hoewel... nu bevond ze zich achter mij. Uit mijn zicht. Oh god als ze achter ons aan zou komen fietsen en ik zou het niet zien en Scotty wel en die zou zich omdraaien en Shirley Temple in één hap verzwelgen! Nog maar net bedacht ik me deze gedachte of ik hoorde wild belgerinkel en gegiechel. Shirley naderde weer op haar fietsje. Ik was intussen hoogst geïrriteerd, al lag dat meer aan mezelf en mijn waanideeën en rampscenario's. Ik draaide me om en zal vast een kwade blik op tronie gehad hebben, want het kind vertraagde en stopte met het rinkelen van haar fietsbel.
En zo arriveerde ik uiteindelijk toch zonder kleerscheuren veilig en wel weer bij mijn woonst.

Vakantiewerkers

2005-07-02T21:23:00.000+02:00

Zomer. Zomervakantie. Vakantiewerkers.

In de Carrefour ook vandaag (en nog minstens 2 maanden lang waarschijnlijk). Het begon toen ik Jak 3 nergens kon vinden. Potverdorie, dacht ik nog, ik kan Jak 3 niet vinden. En dat terwijl Jak 3 voor slechts € 19,90 te koop stond volgens het foldertje. Vast weer uitverkocht, zoals alles dat daar in promotie staat. Uiteindelijk vond ik een leeg plankje tussen de PS2-spelletjes met daaronder een stickertje 'Jak 3 - € 19,90'. Om zeker te zijn vroeg ik het toch maar iemand van de medewerkers. Misschien stond er ergens nog een lading en hadden ze het nog niet aangevuld ofzo. Maar de vakantiewerkster keek me een beetje glazig aan na mijn vraag en besloot met: "Als het er niet bij staat, zal het wel op zijn."
Vooruit dan maar. Ik slofte moeder achterna terwijl ze de BBQ-benodigdheden bijeen zocht. Daar hoorde ook spek bij en dus schoven aan bij de slagerij-afdeling. Ook vakantiewerkers, twee jongens en twee meisjes (die meer voor de kaas instonden, denk ik). Eén van de jongens zorgde voor algemene hilariteit toen hij, na het wegen van een paar lapjes vlees, aan de vrouw vroeg: "Mag het ietsje minder zijn?" Whahaha, gekke vakantiewerker toch, normaal is het andersom, whahaha. Het vlees werd overigens ook goed gekneed, gevouwen en betast, maar soit, het smaakte nog steeds prima.
Ook de kassa's waren bemand door jong vakantievolk. Het een of ander ging mis met de mensen voor ons. Dus het kassameisje moest dit en dat van de totaalprijs aftrekken en dan dit doen en daarna zus en vervolgens zo. Arm meisje. Ik zou gek worden als ik duizend handelingen vanbuiten moest leren en er dingen mis zouden gaan en ik om de haverklap een hulplijn moest inroepen. Mijn hulplijn zou zijn om naar een vriend te bellen en 1 minuut te janken van de stress. Ofzo. Zij moest het stellen met een über-kassa-mevrouw.
Heel even kwam er een andere habitué voorbij trouwens. Een kassajongen. Een kassajongen met donker hip haar en dromerige blauwe ogen... ik ben zo hopeloos erg de laatste tijd.
Anyway, het kassameisje dus. Ook mijn moeder had medelijden en betaalde maar gewoon. "Ik durfde niet te vragen om met maaltijdcheques te betalen."

Eigenlijk is winkelen tijdens de vakantieperiode best wel leuk. Had ik vroeger maar vakantiewerk bij een supermarkt gedaan ipv vloerbekleding leggen...

Turkey part 2

2005-06-29T23:08:00.000+02:00

Terug van een tweede week Turkije en weer veel verhalen te vertellen!

Dag 1 – De Wederkomst
De hele crew van ons vliegtuig richting Turkije was dezelfde als drie weken eerder. Alper en Mustafa kenden ons natuurlijk niet meer. Wij hen wel, omdat we er toen al veel plezier hadden. Maar wat kon de bemanning ons verder schelen? We vlogen terug naar onze vrienden! Wat een raar idee. Een bizarre gedachte om twee weken na je vorige vakantie weer opnieuw te gaan. Om Fevzi terug te zien…
Gedachten verzetten. Om de verveling tegen te gaan, had ik nog snel een klein gezelschapsspel in mijn handbagage gestoken. Dat bleek Pim Pam Pet te zijn. Na enkele dieren, groenten, landen en staatsmannen met allerlei beginletters op te noemen, puzzels in te vullen, tijdschriften lezen en patience te spelen, werd het eindelijk tijd om te landen. Een ouder vrouwtje in blauwe bloemetjesjurk stapte samen met ons het vliegtuig uit en de transferbus naar de luchthaven op. Ze deed haar jas aan, terwijl ze ons vertelde dat je dat hier wel nodig hadden. “We landen net in Turkije, mevrouw, het is hier 35 graden.” dacht ik bij mezelf, maar ik glimlachte naar het vrouwtje, knikte een keer en zei: “Ja inderdaad.”
“Kijk eens naar die lucht. Wat een mooie wolken!” riep ze vervolgens uit. Ik zag amper wolken. Het beetje wolken die ik zag waren bovendien niets speciaals; ik had al mooiere wolken gezien. We glimlachten allebei: “Ja… mooi.”
“Het is wel warm hier.” verzuchtte ze plots. Ongeveer tegelijkertijd arriveerden we aan de luchthaven en maakten we ons snel uit de voeten. Hopelijk zit ze niet bij ons in het hotel.
Paspoort-controle, koffers ophalen, bus zoeken, koffers inladen, wegrijden. Ik voelde me vrij rustig tijdens de rit. Mijn reisgezel iets minder. Na zo’n anderhalf uur zagen we echter Marmaris liggen en begon ook ik zenuwachtig te worden. Hoe zou het personeel reageren? Misschien vinden ze ons wel helemaal eppet. Misschien gaat het nu allemaal anders zijn; gaat het tegenvallen en gaan we het ons beklagen dat we ooit teruggekomen zijn. Hoe gaat Fevzi zich gedragen na wat er na de foam-party gebeurd is? En wat… oh shit over 100 meter zijn we er!
Het was reeds etenstijd in het hotel. Het hele personeel zag ons dus aankomen. Ik zag Fevzi als eerste. Mehmet ernaast. Ze merkten mij ook op en begonnen plots enthousiast te zwaaien! We stapten uit en beiden kwamen naar de bus gelopen. Ik kreeg een hand en een “Hello, how are you.” van Fevzi. Mehmet deed het echter op zijn Turks en nam me eens goed vast. Plots kwam ook Emrah aangelopen. Letterlijk lopen! Emrah, die me toen op een gegeven moment plagend begon te strelen en vingers in mijn zij te steken, omhelsde me meteen. Ook op zijn Turks dus: zoals wij elkaar driemaal zouden kussen, maar bij hen vielen de kussen achterwege en waren het drie knuffels. Eentje links, eentje rechts en nog eens eentje links. Wat een hartelijk ontvangst!
Emrah stond er blijkbaar op om onze tassen te dragen. Toen ik mijn tas wou pakken, nam hij hem al meteen mee. We checkten in en hij bracht de tassen naar onze kamer. Nu ik het opschrijf zie ik er een klein beetje de humor van in. Vorige keer bracht mijn aller Fevzi onze bezittingen naar boven en begon ik hem later meer dan zomaar leuk te vinden. Deze keer was het Emrah…en verder stond ik toen nog nergens bij stil.
’s Avonds aan de bar zaten we bij een Nederlander (die samen met nog zo’n 14 anderen tegelijk met ons aangekomen waren). Zelf bleek hij ooit Huisman van het jaar geweest te zijn, wat mij enigszins verbaasde, aangezien hij die ochtend op het vliegveld, die middag in het vliegtuig, tijdens het avondeten en ook nu aan het bier zat. Maar dat was toen misschien nog niet. En hij bleek er goed tegen te kunnen.
Dat kon niet van mij gezegd worden. De Kutman wijn smaakte me te goed. Ik was moe. Het was warm. Die factoren beïnvloedden mijn nuchterheid nog eens extra. Gelukkig heb ik me niet aangesteld. Ben ik niet op de bar gaan dansen ofzo. Of als een drama queen jankend naar mijn kamer lopen, stel je voor…
Om 2 uur besloten we wijselijk ons bed op te zoeken. We waren de laatsten. De barman zal vast en zeker blij geweest zijn dat hij ook kon gaan slapen. Op mijn nachtkastje keek ik nog eens op mijn gsm en hey, ik had een nieuw bericht. Van mama. Geslaagd voor haar computerexamen en dat we maar een cocktail op haar kosten moesten drinken! (later bleek dat ze de beste van de klas was met haar 29,5 op 30. Proficiat mama!)
En dus liepen we terug naar de bar. Niet ver, onze hotelkamer was de dichtst mogelijke bij de bar. Helaas ook degene waar je ALLES kon horen wat in de bar gebeurde. ’s Nachts, maar ook ’s morgens als om 9 uur de muziek luider werd gezet. De receptionist (die er tot 8 uur ’s morgens zou zitten, dat krijg je bij een receptie die 24 uur open is) en de barman keken ons verbaasd aan. We legden uit dat mijn moeder geslaagd was en we een cocktail kwamen drinken. Een blik op de cocktaillijst. Ons keuze viel op het Orgasm. Hilariteit brak uit toen we een toast op mijn moeder uitbrachten en ik haar bedankte voor het orgasme, dat trouwens niet zo lekker was.

Dag 2 – Leuk skipak
Geen ontbijt natuurlijk, want we waren moe en sliepen lang. Veel gebeurde er niet die dag. Mijn reisgezel had een boekje bij ‘Hoe en wat in het Turks’. Allerlei handige zinnen stonden er in. Zoals ‘Wat een leuk skipak!’. Zeer nuttig in het zonovergoten Turkije natuurlijk. ‘Ik hou van breien.’ Altijd leuk om te vertellen.
Gelukkig stonden er ook interessantere zinnen in. Onder de rubriek ‘Iemand versieren’ bijvoorbeeld. De leukste schreef ik op en zou ik terloops (als ik genoeg Kutman op had) wel eens laten vallen:
Ik moet de hele dag aan je denken -> Bütün gun seni düşünüyorum
Ik heb je zo gemist -> Seni öyle örledim ki
Kus me -> Öp beni
Ik heb van je gedroomd -> Rüyamda seni gördüm

Enkel de laatste twee kon ik onthouden en uitspreken zonder mijn tong in de knoop te leggen. Die dag gebruikte ik mijn pasgeleerde zinnetjes echter nog niet. Er gebeurden andere dingen.
Zo kregen we te horen dat J, de jongeman die mijn reisgezel vorige keer zo goed geholpen had met de bijensteek, ontslagen was! Iedereen was met verstomming geslagen. J is vriendelijk, hulpvaardig en de enige die daar vloeiend Nederlands en Turks spreekt en ze zetten hem aan de deur? Zeer vreemd.
Die avond stond Fevzi aan de bar. Hij zei bitter weinig en keek ons amper aan. Misschien moest hij niets meer van mij/ons weten. Oh well… kijken is ook nog leuk. En ik hoef er niet zo nodig na een party ergens mee te belanden, I guess.
Er zaten meer mensen aan de bar deze keer en we hadden de grootste lol om een paar situaties. Helaas is die niet blijven duren voor de gehele vakantie. Ik ga er ook niets over schrijven hoe wie of wat. Eigenlijk had ik in mijn vorige verslag best al enkel de eerste letters van namen gebruikt ipv de namen van het personeel zo open en bloot te posten…
De man (huisman van het jaar) zat er nu ook en begon me te vertellen over een open huwelijk en wat nog en dat hij tegen het einde van de week wel van bil wou gaan. Het maakte hem zelfs weinig uit met wie. Hij zag zelfs Fevzi wel zitten en zou geen nee zeggen moest hij het hem vragen. Het enige wat door mijn hoofd ging was een big fat WTF? Gosh, je hebt niet veel meer nodig om Huisman van het jaar te zijn…
De Kutman was weer lekker. Te lekker. ’s Nachts barstte ik plots in lachen uit. Mijn reisgezel vroeg wat er gaande was. “Henny! Ik noem hem voortaan Henny!” gilde ik uit. Wat Henny? Onverstaanbaar gebrabbel van mijn kant, omdat ik nog steeds moest lachen. Uiteindelijk kreeg ik het normaal gezegd alvorens een nieuw lachsalvo te starten: “Henny Huisman van het jaar!”

Het was zo grappig als een papieren dwerg, maar zoiets is ook hilarisch als je een paar glazen Kutman op hebt. Mijn reisgezel vond mijn opmerking ook niet bijster grappig, maar lag vooral in een deuk door mijn plezier en gegiechel.
God, wat zou ik me duf voelen de volgende dag…

Dag 3 – Rüyamda seni gördüm
Lang geslapen. Lichte hoofdpijn. Duf. En een uitnodigend zwembad op 5 meter van ons balkon. We moesten slechts het muurtje overspringen en we waren aan het zwembad. Eén van de weinige minpuntjes aan de kamer. De ochtendduik verfriste ons en maakte ons goed wakker. Heerlijk een ananassapje drinken langs het zwembad en de luie lamzak uithangen. Daar kwam Emrah aan. Hij kwam de bekers ophalen en toen hij me passeerde schoot ik recht en duwde hem zachtjes alsof ik hem in het zwembad wou gooien. Het was zo niet op voorhand uitgedacht, maar ik duwde hem op zijn buik. Nice abs… *bloos*
Hij lachte en ging verder, maar ook mijn reisgenote was recht gaan zitten. Licht panikerend vertelde hij dat de grote baas van het hotel aanwezig was en dat niet zou appreciëren. Ok voor deze keer dan. Beware, Emrah!
We trokken het dorpje in. We moesten toch eens íets ondernemen? Een jeep huren bijvoorbeeld! Al gauw vonden we een zaak waar dit kon. Na enig afdingen bleken we een Suzuki Samurai 24 uur lang te kunnen huren voor slechts 50 euro. Zonder boeking te maken, maar met een informatiefoldertje op zak, wandelden we verder. We naderden de plaats waar we eerder de trip naar Dalyan en het Turks badhuis geboekt hadden, bij George. Die herkent ons vast niet meer, maar we kunnen hem wel eens vragen of hij jeeps verhuurt. We zagen een man met pet en zonnebril op een kruk zitten en tuurden. Was dat George of niet? Plots stak de man zijn hand op en riep: “Hey you’re still here?!” Hij herkende ons nog! Hoe leuk. We vertelden hem dat we het te aangenaam vonden en gewoon nog eens een week geboekt hadden. Mijn reisgezel informeerde hem over het feit dat ik een paar Turkse zinnen kon. Met grote blos op de wangen vertelde ik George dat rüyamda seni gördüm (ik heb van je gedroomd). Ook ‘kus me’ kreeg hij in het Turks te horen, daarbij zelf al een stap achteruit zettend om zeker over te laten komen dat hij het níet moest doen; dat ik enkel mijn Turkse zinnen ten gehore bracht.
George verhuurde ook jeeps. Voor 60 euro konden we er eentje krijgen. Sorry, George, we hebben al een adres waar we maar 50 euro moeten spenderen. Lang moest hij niet nadenken. We mochten van hem ook een jeep huren voor 50 euro. Deal! Vrijdag om 9:45 uur zou hij voor ons hotel afgeleverd worden. Spannend!
We baanden een weg terug naar het hotel, hierbij gretig gebruik makend van onze gebarentaal-truck om de hasslers te ontwijken. Het werkte nog steeds, ze drongen niet meer aan. Hoewel… eentje trok zijn stoute schoenen aan. Terwijl mijn reisgezel en ik druk met onze handen “praatten” en hem voorbij wandelden, liep een hassler me achterna, tikte me op de schouders, maakte een eetgebaar en wees naar zijn restaurant, wild knikkend met zijn hoofd. Even wist ik niet wat te doen. “No thank you” zeggen? Of mijn rol blijven spelen? Ik besloot om het laatste te doen, schudde met mijn hoofd en wreef over mijn buik alsof ik al gegeten had. Hij wou nog iets uitbeelden, maar ik had me alweer omgedraaid… het was te moeilijk om mijn lach in te houden. Leuke poging toch wel van die man!
In het hotel stond al eten op ons te wachten, warm buffet zoals altijd. Tot die avond was ik niet “lastig gevallen” door schouderklopjes, rugwrijfjes en zijkneepjes. Lastig vallen tussen aanhalingstekens, want ach, zo erg was het niet. Het was wel grappig. Maar Emrah hield zich koest. Hij bleek de bal doorgespeeld te hebben naar Mehmet, die nu begon. Ik plaagde hem terug door het Turks droom-zinnetje te zeggen. Hij lachte en zei iets terug. Natuurlijk verstond ik daar dan weer geen woord van.
Na het eten zaten we nog even aan de bar. Hüsam, de barman vroeg me om m’n Turkse zinnetjes tegen de anderen te vertellen. Fevzi en Çağlar keken raar op toen ik hen (voor de tigste keer die dag) vertelde dat ik van hen gedroomd had. Wist ik toen veel dat ik de volgende dag niet eens meer zou liegen als ik het weer zou zeggen… Ook Emrah kreeg iets te horen. Hij was de plaaggeest van toen, dus draaide ik de rollen nu eens om en vroeg hem doodserieus öp beni. Hij lachte en herhaalde de woorden. Meer niet. Meer had ik ook niet verwacht.
Ik was moe en besloot om even op bed te liggen. Nietsvermoedend van wat er aan de bar gebeurde. Plots kwam mijn reisgezel hardop lachend binnenvliegen met verontschuldigingen voor wat ze gedaan had. Gelukkig was het niet al te erg. Zij en Henny Huisman hadden Emrah geplaagd door hem wijs te maken dat ik speciaal voor hem naar mijn kamer was gegaan en daar op hem wachtte. Uiteindelijk boden ze hem geld om naar de kamer te komen. Niet serieus denk ik (hoop ik), want de bieding liep op tot 900 euro. Zelfs dat was echter niet genoeg om hem te overtuigen. Hoe flatterend eigenlijk… Niet dat ik het anders wél prettig zou vinden, als hij enkel voor het geld langsgekomen was. Dan zou ik mezelf vrij zielig vinden. Maar ach, het was wel grappig en misschien dacht Emrah écht dat ik in hem geïnteresseerd was. Dát vond ik dan weer grappig. Zijn verdiende loon om me vorige keer zo uitdagend te plagen.
Deze avond was het ergst qua Kutman wijn drinken. Het werkte in op mijn gemoed. Mijn reisgezel en ik bespraken iets over verwijfde trekjes hebben. Ik weet niet meer waarom, waarschijnlijk hadden we die dag iemand gezien die heel verwijfd was ofzo. Ze weet dat ik als de dood ben dat ik zelf zo’n trekjes vertoon en dat ze het me moet vertellen als ik zoiets doe, zodat ik er op kan letten en het nooit ofte nimmer meer doe. Nu begon ze me echter een beetje te pesten, zoals we dat vaker doen voor de grap. Ik zou übergay zijn en iedereen zou meteen zien dat ik van de verkeerde kant ben. Mijn lach verdween van mijn gezicht. Voor de grap vroeg ik haar om te stoppen, omdat ik anders zou gaan wenen. Ze wist dat ik het zei om te lachen, en dat was zo ook bedoeld… maar plots voelde ik mijn ogen nat worden. Ik sprong van mijn kruk en deelde haar mee dat ik naar het toilet moest. Ze merkte echter nog net de traan op die uit mijn oog ontsnapte.
Ik liep de kamer in, naar het toilet, want ik moest ook echt. Terwijl ik daar stond, voelde ik nog meer tranen opkomen en over mijn wangen naar beneden diggelen. Doe niet zo belachelijk, dacht ik. Dit is toch niks om je druk over te maken? Het was toch een grap? Ik ben toch niet superverwijfd en übergay? Misschien wel… wie is er namelijk net als een drama queen weggelopen en staat hier nu te janken? Op dat moment kwam mijn reisgezel ook binnen. Ze verontschuldigde zich omdat ze zag dat het me geraakt had. Tijdens de daarop volgende omhelzing brak ik helemaal los. Al snel begon ik echter weer te lachen om het feit dat ik me net als een drama queen gedragen had en dat ik om tien keer niks een potje stond te wenen. Ze vertelde me dat het vast aan het overtollige gebruik van de wijn lag. Een bemoedigende gedachte. Die waarschijnlijk ook helemaal correct was. Toen nam ik me nog voor om hier niets over te vermelden tegen wie dan ook, maar wat kan het mij eigenlijk schelen?
Ik fatsoeneerde me een beetje, want het zou helemaal drama queen zijn om weer met rode ogen aan de bar te gaan zitten. We verlieten de kamer en stapten terug naar onze krukken. Fevzi en Esabil, de receptionist, hadden me schijnbaar ook met natte ogen de kamer in zien verdwijnen. Ze vroegen of everything okay was. Ja hoor. Wat een lieve mensen zijn het ook. Eerder die week had mijn reisgezel slecht nieuws van thuis ontvangen en leefden ze ook al zo mee.
Die avond had ik trouwens (na het avondeten) ook nog een gesprek (voor zover dat ging, want zijn Engels is vrij beperkt) met Fevzi. Eindelijk deed hij weer normaal en konden we weer wat lachen. Ik was echter niet meer zo betoverd door hem en vroeg me enigszins af waarom.
Die nacht droomde ik van hem, twee andere personeelsleden (Hüsam en Çağlar) en mijn reisgezel. We stonden allemaal bij mij thuis de kerstboom te versieren. God weet waarom. Waarschijnlijk omdat het kerstmis was. Daarna trokken Fevzi en ik mijn dorp in. We zaten aan een picknicktafel (op een plaats waar in real life niet eens zo’n tafel is hier) en het leek alsof we al ruime tijd een koppel waren. In elkaar’s armen liggend enzo. Nee, geen nood, het werd geen 18+ droom. En dan nog, zou ik hem hier niet beschrijven! Het was eerder een gelukzalige droom. Fevzi en ik, ongestoord samen zijn en alle beknepen en bescheten Arendonkenaars die ik van weleer kende, keken ons aan met wijd openvallende bakkes. Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld als in die droom. Raar echter dat het met Fevzi was. Ik dacht dat het beetje gevoelens dat ik voor hem had, verdwenen was. Misschien onbewust toch niet?

Dag 4 – Feelings…
De dag begon akelig. Een gigantische monsterspin van wel 2 centimeter grootte, teisterde onze hotelkamer. Die pak ik wel even, dacht ik. Zo’n kleine spinnen zijn zo eng nog niet. Met een lege slof sigaretten had ik een perfecte koker om de spin van de muur in de doos af te schrapen en dan buiten te gooien. Ik probeerde dit voorzichtig te doen zodat hij niet naast de koker zou vallen. De spin kon echter snel kruipen, dus bewoog ik ook sneller. Plotseling sprong het beest boven op de koker! Een bruuske beweging die ik niet had verwacht en me zo liet schrikken dat ik de koker liet vallen en wegrende. De spin was nu op mijn kleren gevallen en kroop door alle plooien van mijn broek en shirt. Mijn reisgezel, de heldin, kwam het oplossen. De spin was intussen op het tafeltje gekropen. Ze hanteerde dezelfde methode met de koker om de spin te pakken. Weer sprong hij op en landde zo’n 20 centimeter verder. Genoeg om ook haar te laten schrikken. Maar nu waren we hem kwijt. Op de grond waarschijnlijk. Ik hurkte en tuurde. Plots wees mijn reisgezel verschrikt naar mij met een klein gilletje, waardoor ik een meter omhoog sprong! De trunte! De spin bleek weer in mijn kleren te zitten, dus werd mijn broek uiteindelijk met spin en al door het raam naar buiten gegooid. We hadden het overleefd!
De vorige dag hoorde ik dat Emrah naar de kapper ging. Vandaag zag ik het resultaat. Wow! Hij zag er plots zo veel beter uit… Bovendien was hij weer dezelfde als drie weken eerder. Hij begon me tijdens het eten weer uit te dagen door me sexy boy te noemen en me telkens hij voorbij kwam weer aan te raken. En Mehmet deed ook nog vrolijk mee. Ik had het er maar druk mee!
Overdag lagen we weer aan het zwembad. Dit is wat we de eerste week eigenlijk wilden doen: niets. Maar toch hadden we die jeep gehuurd voor morgen. We moesten toch wel íets doen, niet? Nu we hier toch waren.
Al gauw werd het avond. Niet laat opblijven deze keer, want morgen komt de jeep om 9:45 uur. Morgen hebben we voor het eerst ontbijt deze week!
Erg laat zouden we het dus niet maken… right. Het was te gezellig en het werd alsnog laat. De bar zat vol deze keer. Emrah begon stiekem een beetje de perverseling uit te hangen door allerlei suggestieve gebaren te doen. Gericht naar twee meisjes en een vrouw van vooraan in de 40. Hij vond de vrouw schijnbaar uitermate sexy. De vrouw kreeg het door, maar moest er niet veel van hebben en vroeg de mannen aan de bar om te dansen. Niemand wou. Ze vroeg mij en ach waarom ook niet? Ik zag er wel humor in dat ik met de vrouw waar Emrah zijn zinnen op gezet had, zou staan dansen. Al dansend vertelde ik haar dat het personeel ook wel met haar zou willen dansen. “Ja, maar dat wil ik niet!” riep ze uit. Wie wil er nu niet met Emrah dansen, vroeg ik me nog even af. Toen vertelde ze dat ze dacht met mij wel veilig te zitten, omdat ze de indruk had dat ik homo was. Valt het zo hard op dan, vroeg ik haar, met in mijn achterhoofd de hele scène van de avond daarvoor. Niet zo, maar ze had zelf een homo in de familie en merkte het gewoon snel.
Een tijdje later liep de bar leeg en bleven we nog met twee over, samen met Emrah, Hüsam en Esabil de receptionist. Het had toch geen zin om eerder naar bed te gaan, want de harde muziek zou ons toch wakker houden. Die hoorde je even hard vanuit onze slaapkamer. Esabil vertelde ons dat Emrah en Fevzi een vriendin hadden. In Nederland. Ze belden en smsten er vaak mee blijkbaar. Right, en hier zitten ze nog steeds achter de meisjes aan. Ik was me op dat moment wel terdege bewust dat het waarschijnlijk gewoon deel van hun job is om de versierder uit te hangen tegen sommige gasten.
Mijn reisgezel kreeg een lumineus idee. Ze vroeg Emrah’s gsm-nummer voor een leuk meisje in Nederland. Gretig nam hij het aanbod aan en schreef zijn nummer op een servet. Alsjeblieft, zei ze vervolgens terwijl ze de servet aan mij overhandigde. Daar hadden we hem weer even liggen. Ik verdween de kamer in om in het Turks boekje iets op te zoeken en stuurde Emrah: Seni Seviyorum! O kadar güzel görlerin var ki! Big kiss, Japar. (Ik hou van jou! Je hebt zo’n mooie ogen!) Japar was een bijnaam die ze mij gegeven hadden. Een niet al te positieve, vrees ik (we vroegen de vertaling eens aan een andere Turk en die zei dat het een naam was voor een horny boy )
Mijn reisgezel zou hem in de gaten houden als hij zijn gsm nakeek. Maar plots nam Esabil zijn gsm en begon te kijken. Hij liet het aan Emrah zien, die hard begon te lachen. Had Emrah ons voor de gek gehouden en Esabil’s nummer gegeven? Mijn reisgezel ging er op af. Esabil overhandigde de gsm zonder blikken of blozen en… er stond een foto van Emrah op toen hij net uit de douche kwam! Emrah panikeerde terwijl mijn reisgezel lachend de kamer binnen kwam om de foto te laten zien. Alles was trouwens zedig bedekt, maar dan nog, Emrah werd nog eens extra terug geplaagd.
Emrah las even later mijn bericht. Hij keek erg bedenkelijk en begon te lachen toen hij Japar las. Wat lacht hij lief…
Later liet hij een paar namen in de adressenlijst op zijn gsm zien. De naam van zijn “girlfriend” in Nederland begon met een D. Daaronder stond Fevzi en ik wees het aan. Ja, ja! Ik kreeg het nummer en moest ook zoiets van seni seviyorum naar Fevzi sturen. Dat zou pas lachen zijn! Ik kreeg het gevoel alsof beide jongens trefbal speelden, met mij als bal. Maar ik vond het niet eens erg eigenlijk… wij hielden hen voor de gek, dus ach, andersom mag ook wel eens. Toen kwam mijn reisgezel met een nog beter idee aanzetten! Ze vertelde Emrah dat ze met haar gsm een foto zou maken terwijl ik Emrah op de wang kuste. Dat zou ze dan opsturen naar Fevzi. Emrah lachte en werd enthousiast. Ja, dat moesten we doen!
Ja… een top idee. Ook ik sloeg dit niet af natuurlijk. Zo gezegd, zo gedaan. De foto werd gemaakt en ik genoot van elke seconde ervan. Het verzenden van de foto lukte echter niet. Maar who cares, ik heb Emrah op de wang gekust! *bloos*
Deze keer had ik niet eens zo veel wijn op, want ik wou wel fit zijn voor de jeepdag. Dus ik was me terdege bewust van alles. Eenmaal in bed voelde ik me anders dan anders. Hij lacht zo lief… hij is zo leuk… *zucht* ships, I think I’m in love…

Dag 5 – Jeep
9:00 uur. Mijn gsm loopt af. We moeten er uit, want de jeep staat over een klein uur voor de deur.
Voor de eerste keer at ik van het ontbijt deze week! Ik koos voor een schaaltje cornflakes, want meer kreeg ik nog niet echt binnen. Emrah was ook al op en vroeg me of ik al een sms naar Fevzi had gestuurd. Nee, maar vooruit dan, ik zal het nu doen. Seni Seviyorum! Rüyamda seni gördüm! Big hug, Japar. Ik loog niet eens. Niet helemaal, that is. Want ik had daadwerkelijk van hem gedroomd, 2 nachten eerder. Het berichtje kwam aan, Emrah nam Fevzi’s gsm (ze liggen allemaal achter de bar) en liet hem weten dat hij een bericht had. Fevzi was verder niet erg onder de indruk. Ik hoorde de twee jongens verder roddelen. Het ging duidelijk over mij. Dat hoorde ik toen Emrah mijn sms’je aan Fevzi vertelde. Emrah lachte volop. Fevzi bleef zichzelf: stil en koel.
We wachtten op de jeep. Wie zou vertrekken? Het personeel kennende zouden ze allemaal kijken als we vertrokken en ons kennende zouden we dan drie keer stilvallen voor de deur van het hotel. Uiteindelijk besloten we dat ik zou vertrekken.
Daar verscheen de jeep. Bij het ondertekenen van een soort contract, kregen we plots te horen dat de tank leeg was en we dus eerst nog moesten tanken. Aan ons was echter beloofd dat de tank vol zou zijn en we hem op het einde van de dag weer vol moesten doen. Tja, vergeten door te geven waarschijnlijk. De enige plaats waar we die dag NIET heen wilden was Marmaris. Zo’n druk en toeristisch gedoe! Niets voor ons. Maar natuurlijk was het enige dichtstbijzijnde tankstation in Marmaris… Bovendien moest mijn reisgezel ook plots haar paspoort afgeven als borg. Dat hadden ze ook wel eens op voorhand mogen zeggen.
Maar vooruit dan… alles was geregeld en we vertrokken. F*ck, ik naar Marmaris, de drukte in. Het was warm, maar ik zweette enkel al van de gedachte daar rond te moeten rijden. Even overwoog ik nog om mijn reisgezel te vragen om het te doen, maar toen besloot ik om er gewoon voor te gaan en niet flauw te zijn. We praatten maar weinig toen we in de drukke stad arriveerden. Ik concentreerde me op de weg. Langs alle kanten staken namelijk toeristen de weg over zonder te kijken of er iets aankwam. Overal hoorde ik getoeter om me heen. Als dank dat ik iemand voor liet. Om te laten horen dat er iemand langs achter voorbijkwam. En om wat voor redenen nog allemaal. Auto’s die langs de weg geparkeerd stonden, maar plots vertrokken terwijl je er naast reed en ze de weg extra versmalden. Het grote Shell logo dat ik plots in de lucht zag, kwam als een godsgeschenk. Eindelijk hadden we een tankstation gevonden! De tank werd volgegooid en we waren 50 euro kwijt. Nu weer terug. Weer door Marmaris. Terug naar het hotel, want we vergaten natuurlijk onze kaart mee te nemen!
Eenmaal we de kaart opgehaald hadden, vertrokken we weer. Deze keer reed mijn reisgezel en ging de route door de bergen, langs smalle bergpasjes. Terwijl zij in Marmaris blij was dat ze niet achter het stuur zat, was ik in de bergen blij dat ik die steile weggetjes niet op moest.

We reden naar Turunç, waar mijn reisgezel een fake (alles is fake in Turkije) Von Dutch petje kocht tegen de zon en ik het stuur weer overnam richting Amos. Mijn eerste keer op de smalle weggetjes. Eng in het begin, vooral als je steil omlaag gaat en er wat grind op de weg ligt waar je over uitschuift, met een diepe afgrond op 2 meter naast je. Maar het gaf ook best wel een kick!
Turunç:

Na Turunç kwamen we in een klein dorpje terecht, dat verre van toeristisch was. Oké, er stonden ligstoelen op het strand en er was een restaurant. Maar in Marmaris stonden 5 miljoen ligstoelen en waren er 106 restaurants. Heerlijke rust. We aten bij het restaurant een kipbrochette (het enige betrouwbare dat we konden vinden op het menu) en verbrandden onze vingers aan de hete frietjes. We waren ze lauw gewend, zoals in ons hotel.
Dit kleine dorpje lag echter wel aan het einde van de route, dus moesten we rechtsomkeer maken en dezelfde weg terug rijden. Ergens zouden we links af moeten slaan om richting Bayir te rijden. Uiteindelijk vonden we die weg, maar hij lag open. Het was allemaal grind, 10 kilometer lang. De weg was al smal, maar er stond een verkeersbord dat hij nog smaller zou worden. En zoals alle wegen bevonden zich ook hier aan de ene kant van de weg een muur van rotsen en aan de andere kant een diepe afgrond. Te gevaarlijk, zo vonden wij. Bovendien was het verschrikkelijk heet. We reden terug naar het hotel, liepen onze kamer in, trokken zwemspullen aan, doken in het zwembad, kropen eruit, deden frisse kleren aan en vertrokken weer. Nu langs die weg op die andere berg die we zagen. Deze bleek naar Datça te leiden, zo’n 100 kilometer verder. De tank moest toch leeg, dus we gingen ervoor. Ook nu kwamen we tal van wegenwerken tegen. Grind of stukken teer midden op de weg, zonder enig verkeersbord dat je op voorhand waarschuwde. Veel opvliegend stof en ronkende machines. Maar ook mooie stukken met prachtige uitzichten van bergen in de zee en kleine dorpjes.
Onderweg stopten we nog even in een dorpje. Op het straatje dat er heen leidde, moest ik even wachten op wilde ezels die er rondwandelden. Aan het eind van de weg lag een klein vakantiedorpje. Blijkbaar enkel voor Turkse mensen, want we zagen geen andere toeristen. Een man in uniform hield ons tegen voor een slagboom en we vroegen of we daar iets konden kopen om te eten en drinken. Geen probleem, er was een winkeltje in de buurt. Ik parkeerde en we wandelden naar het strandje, denkende daar het winkeltje aan te treffen. We vonden echter een klein cafeetje. Maar er stonden bakken van Ola. Hmm, een ijsje zou er wel ingaan. We keken in de bak, maar troffen hem leeg aan. De stekker zat niet eens in het stopcontact. Snickers of iets hadden ze ook niet. Dan maar een blikje cola en Nestea Peach. Oops… zei mijn reisgezel nu echt Peach tegen die jongen? Een groot scheldwoord in het Turks, zo wisten we intussen. Gelukkig begreep hij dat het over het drankje ging.
Terug wandelend richting jeep, kwamen we het winkeltje tegen. We kochten dus alsnog een ijsje en een snickers en andere versnaperingen en reden weer verder richting Datça, dat op het einde van een schiereiland ligt, zodat we na een tijd links en rechts in de verte de zee zagen.
De omgeving langs de weg naar Datça zag er beduidend armer uit. We kwamen menig krotje tegen waarvan we eerst dachten dat het een leeg vervallen huisje was, maar dat dan toch bewoond bleek te zijn.
Datça:

In Datça zelf, zaten we even op een muurtje langs een kleine boulevard naast het strand. Lang konden we echter niet blijven, want we moesten de hele rit natuurlijk ook nog terug. Dezelfde weg met dezelfde wegenwerken en dezelfde man die met mitrailleur in de aanslag een camping stond te beschermen… Het was een geweldige en avontuurlijke trip! Geen van beiden hadden we er spijt van.
Avondeten in het hotel. De kok, waar we nooit meer contact mee hadden dan thank you zeggen als hij je eten opschepte, was blijkbaar ook ingelicht over het plagen. Hij begon nu namelijk ook. Normaal zou hij een schep frietjes op je bord leggen. Als je een beetje meer wou kon je dat gerust vragen, of gewoon je bord daar houden en dan schepte hij verder. Maar vandaag schepte hij één klein steeltje op en legde het op mijn bord. Met zijn meest onschuldige blik keek hij me vervolgens aan en vroeg: “Yes?” Ik antwoordde yes terug. Natuurlijk wou ik meer dan één frietje. Hij legde meer op mijn bord, ik bedankte en ging verder om de mayonaise te nemen. Ik zag hem stiekem lachen en keek hem zelf ook lachend aan. Natuurlijk werd ik helemaal paranoïde, zoals altijd bij dit soort dingen. Was hij ingelicht door een paar jongens van het personeel? Vinden ze me überhaupt wel ok of zijn ze me liever kwijt? Of vinden ze me vet, zo van één frietje is wel genoeg? Of ben ik gewoon té achterdochtig en moet ik niet zo doordenken over alles?
Tijdens het eten hoorde ik allerlei gelach en gegiechel bij het tafeltje achter me. Ik wist dat de vrouw waar Emrah blijkbaar zo op viel, daar zat. En het was telkens als hij voorbij kwam dat de personen aan de tafel in lachen uitbarstte. Hetzelfde zoals drie weken eerder, toen Emrah me over de schouder begon te wrijven en die dingen. Nu dus bij haar. Bah, kutvent. En wat moet die vrouw met een manneke van 18? Ja, ik voelde me jaloers en bedacht me later hoe erg ik het te pakken had dat ik om zoiets jaloers werd… Erger dan ik me de hele tijd wijs maakte.
Die avond was het Turkse avond. De buikdanseres en breakdancers zouden dus weer komen. Wij hadden het allemaal al eerder gezien en wilden absoluut niet weer door de buikdanseres het podium opgesleurd worden om mee te doen. Gelukkig hadden we onze jeep nog. Vanuit de jeep keken we toe wie gekozen werd. Veel zagen we echter niet, dus reden we nog even het dorpje in naar een internetcafé. Je bent verslaafd of niet natuurlijk. Hoewel, niet echt, want we hadden samen één computer voor een half uurtje gebruikt. Enkel om een paar kleine dingetjes te regelen die geregeld moesten worden. Toen weer terug naar het hotel. De voorbije dagen hadden we ook contact gekregen met twee heel toffe meiden uit Groningen. Drie weken geleden hadden we een stel dat we ‘die leuke mensen’ noemden onderling (omdat we eigenlijk nooit de naam gevraagd hebben en andersom ook niet), maar deze twee werden stilaan ‘de nog leukere mensen’. Deze keer wisten we ook de namen, dus dat scheelde al veel. Ik zal enkel de eerste letters van de namen gebruiken: H en N. We deelden onze avonturen aan de bar en dachten vaak hetzelfde over een aantal dingen.
Die avond werd er dus vooral gepraat tussen de gasten onderling, terwijl drie weken eerder toch wat mensen stonden te dansen. De hotelmanager vertelde me dat hij wat Dutch music op zou zetten om de sfeer er in te brengen. Hij had wel gemerkt hoe ik eerder die week lekker marginaal de polonaise mee inzette terwijl Frans Bauer ‘Heb je even voor mij’ schreeuwde. Toen had ik echter meer Kutman op dan nu. Nu was ik helemaal niet in the mood. Niemand blijkbaar, want geen mens nam initiatief, op het personeel na. Zij probeerden gasten te mobiliseren om nog eens de polonaise te doen. Vooral Emrah probeerde me te overtuigen. Ik had er echt geen zin in, maar hey, idee! Als hij het per se wil, moet hij maar leiden. Ik greep zijn schouders vast en duwde hem vooruit. Even sputterde hij nog tegen, maar ik hield hem goed vast… aan zijn sterke schouders… Wat dacht je anders? Ik ga niet zomaar de polonaise doen als ik nuchter ben! Emrah vasthouden en achterna lopen was me een groot genoegen.
’s Avonds kwam ik er achter hoeveel ik eigenlijk al over Emrah had opgeschreven… Pff dit moest niet gekker gaan worden. Ik wil niet halsoverkop verliefd zijn en met een bloedend hart en natte ogen afscheid nemen. Ik bleef maar in mijn hoofd herhalen dat hij toch hetero was. Dat het niet andersom was en het nooit iets zou worden. En zo viel ik alsnog denkend aan Emrah in slaap.

Dag 6 – See you in greppel again
8 uur. Gewekt door een sms van vader, maar meteen weer omgedraaid en tot 10 uur geslapen. Ik ging op het balkon zitten om wat te bekomen, terwijl mijn reisgezel nog wat meer slaap probeerde te vatten. Ik hoorde mensen afscheid nemen aan de receptie. J, die dinsdag ontslagen was, vertrok vandaag. Ik voelde me nog niet helemaal wakker en fris en monter genoeg om er vrolijk bij te komen staan.
Een half uurtje later wilde ik bij de receptie naar huis bellen en zag dat J’s taxi net aangekomen was. Hij was nu echt afscheid aan het nemen van de laatste mensen: hotelmanager en receptioniste. Mehmet wees het me nog eens snel aan dat ik nog dag moest zeggen, wat ik dus ook deed. Samen met een bedankje voor alles. J was echter gehaast en vluchtte de taxi in.
Ik drukte het nummer van de kaart in om naar huis te bellen. Emrah zag het en kwam naast me staan. God, wat maakt hij me zo zenuwachtig. Hij vroeg of ik naar mijn moeder belde. Ja. Hij bleef staan en riep af en toe hello. Stiekem begon ik te hopen dat er niemand zou opnemen, zodat ik dit niet moest uitleggen. De telefoon bleef overgaan en er nam inderdaad niemand op. Tijd om Emrah weer terug te pakken. Ik begon tegen niemand door de hoorn in het Nederlands te vertellen en liet af en toe de naam Emrah vallen. Hij glimlachte een beetje, niet wetende of ik serieus bezig was of niet. Ik besloot hem maar uit zijn leiden te verlossen en te zeggen dat er niemand thuis was. Toen kwam zijn leuke lieve lach weer tevoorschijn…
Ezgi, het meisje achter de receptie, had ik eigenlijk nog niet veel gesproken, buiten hello, how are you, thank you en may I have the key, please. Tijd om er verandering in te brengen, want ook zij is supervriendelijk. Ze vroeg me mijn leeftijd en ik spontaan de hare, gevolgd door een “Oh sorry, I shouldn’t ask a lady.” Maar het was helemaal ok. Ze was 20 en begon te vertellen dat leeftijd niet belangrijk was, maar hoe je er uit zag wel. Sommige mensen zien er 40 uit, terwijl ze nog maar 30 zijn en andersom. Het was belangrijk om er jong uit te zien dus. Vreemde gedachte, maar whatever makes her happy is fine by me.
Na het middageten zaten we nog even aan de bar bij H en N. Emrah stond achter de bar, hield op een gegeven moment zijn hand onder een druppende kraan en spetterde het naar mij. H schoof haar iets meer dan halflege glas water naar me toe terwijl ze me zei: “Je mag dit gerust gebruiken hoor.” Ik durfde het eerst niet echt, maar werd aangemoedigd en zwetste het water recht in zijn gezicht. Hij schrok en deinsde achteruit. Hij moest lachen maar vertelde me dat hij nu een “big problem, very big problem” had. Ik dacht terug aan het zwembad eerder die week toen hij meedeelde dat hij er niet in geduwd mocht worden wegens de grote baas en kreeg medelijden met de arme jongen terwijl hij op de natte vlekken op zijn shirt wreef. Maar het was vast een verzinsel van hem om niet in het zwembad te eindigen, want wat kon zo’n baas er op tegen hebben? De gasten duwen hem dan toch? Daar zou hij geen schuld aan hebben.
Het was de voorlaatste dag en we kregen het idee om iedereen van het personeel een kleinigheid te kopen als afscheidcadeau. We trokken het dorpje in, op zoek naar iets gepast. We hadden enkele ideeën in het hoofd, maar die vervaagden reeds snel toen we grappige poppetjes zagen staan die een bordje vasthielden. Op dat bordje stonden allerlei grappige opmerkingen, maar je kon er ook zelf verzinnen en op laten schrijven. We besloten om iedereen zo’n poppetje te kopen. Dan hadden ze immers allemaal iets van dezelfde waarde. De klus was echter om voor iedereen iets te verzinnen. Dit was het resultaat:
- Ezgi: Sexy chick … omdat ze het er over had dat het belangrijk was hoe je er uit zag. Ze vond het heel leuk om te krijgen en zei heel serieus “It’s true!” toen ze het opschift las.
- Fevzi: See you in greppel again … omwille van wat er drie weken eerder in de greppel plaats vond. Intussen wisten ze ook wel wat wij bedoelden met greppel. Maar nog niet helemaal goed genoeg, want hij keek een beetje bedenkelijk, maar bedankte ons toch hartelijk.
- Mehmet: Rüyamda seni gördüm … (ik heb van je gedroomd) omdat hij die woorden maar bleef herhalen toen hij wist dat ik ze kende. Bij ontvangst lachte hij en vertelde me dat hij ook van mij had gedroomd.
- Emrah: Öp beni … (kus me) verdere uitleg volledig overbodig, denk ik. Hij las het hardop maar deed niet wat er stond. Dat had ik ook niet verwacht natuurlijk. Maar misschien wel stiekem gehoopt.
- Hüsam: Best smile of 2005 … omdat hij de liefste lach ooit heeft. Die liet hij nogmaals zien bij het uitpakken van zijn cadeautje.
- James: Chef of 2005 … later bedachten we dat het eigenlijk best chef of 2005 moest zijn, maar daar was het te laat voor. Ook hij was blij met deze titel natuurlijk.
- Çağlar: God Bless Çağlar … we hadden hem amper gesproken, omdat hij ’s avonds meestal al in bed lag. Bovendien was hij ook vrij stil, dus wisten we bitter weinig over hem. Eén van de voorbeeldpopjes had God Bless Manchester (of zoiets) op zijn bordje staan en dus deden we dat maar. Grappig toen Fevzi het voor hem moest vertalen en hij daarbij Allah vernoemde.
- Esabil: For our best friend … omdat hij gewoon helemaal fantastisch was. Hij deed zichzelf af en toe tekort door te zeggen dat het niet waar was als we hem een compliment gaven. Maar we meenden altijd wat we zeiden. Hij is supervriendelijk, kan goed Engels en je kunt er veel lol mee maken. Ook Esabil was blij. Hij omhelsde ons allebei als dank.

Na het uitdelen van de cadeautjes waren er vier personeelsleden aan de bar: Fevzi, Hüsam, Mehmet en Emrah, die de rest vast en zeker verteld had over het water dat ik in zijn gezicht had gespetterd. Ze bespraken iets in het Turks, keken mij aan en keken toen richting zwembad. Erg subtiel zijn ze nooit als ze in het Turks over je praten. Ik voelde toen al nattigheid. Met vier konden ze me zeker aan om me het zwembad in te gooien. Bij voorbaat deed ik mijn horloge al uit en hield ik me goed vast op mijn kruk. Dat zagen ze en er gebeurde toch maar niets meer. Jammer eigenlijk. Anders had ik zeker geprobeerd er eentje mee in het zwembad te sleuren!
Na het eten zaten we op ons balkon en ging Emrah met een dienblad naar het zwembad om de bekers op te halen. We sprongen over het muurtje en liepen hem achterna. Ik langs de ene kant, mijn reisgezel langs de andere. Emrah was vrij snel bang gemaakt en zette het meteen op een lopen. Hij was echter omsingeld en zag geen andere uitweg. In een snelle beweging stond hij plots op het anderhalve meter hoge muurtje naast het zwembad. Lenig en sterk is hij wel… Even bleef hij staan. Wij ook. Toen sprong hij er langs de andere kant weer af en stapte via de straat weer veilig het restaurant binnen. De bange schijterd! Hij had niet eens een bekertje meegenomen! Çağlar werd dan maar naar buiten gestuurd. Hij heeft altijd al een soort droevige blik op zijn gezicht en bovendien kenden we hem niet zo goed, dus zaten we hem maar niet achterna.
Die avond aan de bar was Çağlar echter de barman en leerde ik hem iets beter kennen. In Nederland heb ik al vaker mensen tijdens een optreden of wat ook, horen roepen: “Broek uit! Broek uit!” En omdat er in het ‘Hoe en wat in het Turks’ boekje onder de categorie versieren ook stond ‘trek je … uit’ zochten we vrij snel broek op. Pantalon çikar! Dat zouden we roepen als ze hun zakdoekjes-zwaaien-act nog eens op zouden voeren. Dat gebeurde echter niet, dus zei ik het zo maar eens terloops en rustig, zonder hen ook maar aan te kijken. Alsof ik iets Nederlands tegen mijn reisgezel vertelde. Ze hadden het echter wel gehoord en Çağlar lachte en vertelde Esabil de receptionist iets in het Turks. Esabil vertaalde: “He says he won’t, because he’s not wearing any underwear!” Moeha, als we dat eerder hadden geweten, konden we iets leukers op zijn poppetje schrijven dan ‘God Bless Çağlar’.
Na een tijdje vroeg ik aan Esabil of hij even kon vertellen voor Çağlar dat we hem vorige keer eigenlijk amper kenden enzo, maar we hem nu dus hadden leren kennen en hij ook een toffe, vriendelijke jongen was. Ik weet niet, ik wou dat hij dat wist. Misschien om hem eens te zien lachen, want hij keek toch altijd zo droef. Maar zo was zijn gezicht nu eenmaal.
Na een tijdje waren de andere gasten ook weg, op Henny Huisman na, en haalde Çağlar ergens een of andere Playboy (maar dan een meer onthullende versie) vandaan en begon er in te bladeren. Erg veel schaamte had hij blijkbaar niet toen ik zag waar hij over wreef. Al snel bleek in ieder geval dat het niet gelogen was dat hij geen onderbroek aan had. :|
Was dit nu een extreme vorm van plagen of wat moest ik hier dan weer van denken. Ik probeerde het maar uit mijn hoofd te zetten. Rond middernacht zouden er nieuwe gasten arriveren en we waren wel benieuwd, dus bleven we nog even zitten. Middernacht werd echter half 1…. 1 uur… en verschillende bussen reden voorbij of stopten bij een hotel links en rechts van waar wij zaten. Telkens er een bus aankwam, keken Çağlar en Esabil nieuwsgierig naar buiten, maar telkens was het niet voor hen. “Maybe there are sexy girls.” Knipoogde ik naar Çağlar. Die zag dat duidelijk wel zitten. Grappig, van het weinige Engels dat hij verstond, wist hij wel wat sexy girls waren natuurlijk. Om half 2 was de bus er eindelijk. Er zat niet veel soeps in, want Çağlar liet een kreun horen en sloeg met zijn vuist op de bar. En inderdaad… de enige meisjes waar hij kans bij kon maken zagen eruit alsof ze 13, 14 waren. Verder merkte ik nog een gespierde knaap op, maar dat was natuurlijk ook niets voor Çağlar. Beiden verdwenen nu om hen de kamers te wijzen en koffers te sjouwen. De security, een oude man die geen woord Engels kan, kwam bij me zitten. Om me in de gaten te houden?
Hij had eerder al met me gesproken, volledig in het Turks en ik verstond er bitter weinig van, maar begreep uiteindelijk dat hij gehoord had dat wij in Turunç waren geweest en hij daar 15 jaar gewerkt had. Of 15 jaar geleden, dat kan ook. Ook nu begon hij af en toe te vertellen, maar ik begreep er weer bitter weinig van. Dus gebaarde hij maar. Een jeep kwam voorbij. Hij deed na alsof hij aan het besturen was en wees naar zijn neus. Hmmm… wat bedoelt hij? Enkele seconden later rook ik de stank van de jeep en begreep ik het. Hoe geweldig om een soort van conversatie te voeren met iemand die jou niet verstaat en andersom!
Çağlar en Esabil kwamen terug, maar ik was moe en ging slapen. Ik schudde de security de hand. Hij bleek het erg te appreciëren en nam mijn hand met beide handen stevig vast. Wat een oude, rare, maar lieve man!

Dag 7 – Afscheid nemen bestaat niet
De laatste dag. Veertig graden buiten. Bakken langs het zwembad. Ik had me volledig ingesmeerd, maar merkte aan het eind van de dag dat ik mijn gezicht vergeten was. Die zag dan ook zo rood als een kreeft.
H (één van die toffe meiden) kwam me nog halen. Ze zaten eerder die week al met een eng beest op de kamer en was er als de dood voor. Het was een soort wesp maar dan drie keer zo groot. Vorige keer had ze iemand van het personeel gevraagd om het weg te krijgen. Nu vroeg ze of ik wou helpen. Ik herinnerde haar aan het spin-verhaal, maar wou mezelf toch wel bewijzen, dus ging ik met haar naar boven. Daar, op de deurknop, zat het beest. Ze had hem bijna plat geknepen toen ze de deur wou openen, maar merkte het enge insect nog op tijd op. Ik had mijn badhanddoek meegenomen, maar kreeg daar spijt van. Ik wou geen bloed en ingewanden van een eng beest aan mijn handdoek. Even vroeg ik nog of ze het erg vond als het beest dood ging. Geen probleem. Het was dat of proberen lief te zijn en gestoken te worden door een onbekend ding waar je niet van weet of en hoe giftig het is. Ze bleef op een veilige afstand staan en schoof haar slipper naar me toe. Met een rake klap had ik het te pakken en met haar andere slipper kon ik het door het raam naar buiten gooien. Ik was haar held van de dag. Jeuhj!
Gelukkig besloten we die avond om na het eten even te slapen. We zouden namelijk om 2:35 uur opgehaald worden, dus we konden een beetje slaap wel gebruiken. Rond 21:00 uur gingen we aan de bar zitten. Fevzi, Hüsam en Esabil waren van dienst en wachtten samen met ons op de bus. We vroegen hen of de rest er ook nog was, omdat we graag afscheid zouden nemen. Vorige keer waren er namelijk nog maar twee wakker en konden we geen vaarwel zeggen en de rest niet bedanken. Geen probleem, ze zouden er wel voor zorgen.
Fevzi, waar vorige vakantie alles om leek te draaien bij mij, was deze week om een of andere reden op de achtergrond gevallen. Waarschijnlijk door het greppel-incident. Hoe raar was dat wel niet geweest? Maar toch slaagde hij er uiteindelijk toch nog in om mij helemaal floopy, zenuwachtig en raar te laten voelen. Door aan de andere kant van de bar de hele tijd voor me te staan en me aan te staren bijvoorbeeld. Of toen hij binnenkwam met een mooi wit bloempje. Mijn reisgezel zei plots: “Aah is that for me?” “No, for Robbie.” zei Esabil en Fevzi overhandigde me het bloempje. Een grote bak sentimentaliteit stortte over me heen. Dit bloempje moest bijgehouden worden. Het was vast niet zijn bedoeling, want eigenlijk gaf hij het af door de interventie van Esabil, maar toch… het was lief.
En toen moesten we wachten, wachten, wachten. En daar kwam de bus aan. Buiten stond een beetje personeel te wachten. Ook de security man, waar ik nu ook maar afscheid van nam. We hadden toch een beetje een gesprek gehad. Iets wat hem waarschijnlijk niet vaak gebeurde. Ik gaf een hand, maar hij drukte me tegen zich aan en gaf drie knuffels op zijn Turks. Ik besloot om zelf dan ook maar iedereen te knuffelen. Maar eentje was er niet… en dan ook net die ene die me die week het hoofd op hol had gebracht: Emrah. Mehmet deelde me mee dat hij dronken in bed lag en niet wakker te krijgen was. Jammer… maar niets aan te doen. Iedereen zat al in de bus en dus stapten wij ook in. Ik zette één stap op het trapje en plots begon het personeel te roepen om te wachten! Daar kwam Emrah alsnog aangelopen! Toen ik afscheid van hem nam, voelde ik zijn natte rug en rook zijn adem. De arme jongen had inderdaad met een dronken kop in een diepe slaap gelegen. Hoe lief dat hij toch nog voor ons er uit gekomen was! Bye bye Emrah and thanks for everything…

En, schoon vrouwvolk daar in Turkije?

2005-06-18T11:29:00.000+02:00

De vraag die ik vorige week op de familiedag verwachtte. De vraag waar ik 7 dagen geleden helemaal op voorbereid was. Die vraag werd gisterenavond plots op me afgevuurd door een buurvrouw, die gezellig op bezoek was met het gezinnetje.

"En, schoon vrouwvolk daar in Turkije?"

*BANG*
Een mokerslag in mijn gezicht. Ik wist niet wat zeggen. Mijn ouders zaten erbij. Mijn moeder keek me aan. Flitsen in mijn hoofd. Van de beach hunk. Van Fevzi (ja Fevzi, niet Fevçi zoals ik heel de tijd geschreven heb *schaam*). Van Süleyman. Van Emrah die me begon te plagen. Het bleef maar flitsen in mijn hoofd, terwijl ik sprakeloos voor me uit staarde. Een pijnlijke stilte. Duidelijk genoeg eigenlijk. Of toch niet?

"Oei oei, laat maar, ik hoor het al! Je hoeft aan mij geen verantwoording af te leggen over al die meisjes hoor!"

Shucks!
Oh well, ik heb in ieder geval niet gelogen.

When's a good time to tell?

2005-06-15T19:54:00.000+02:00

"OK, als iemand vraagt of er knappe meiden in Turkije te zien waren, zeg ik resoluut 'Geen idee, maar wel leuke mannen!' "

Dat had ik me voorgenomen, de ochtend van de jaarlijkse familiedag. Ieder jaar komen we met de hele familie (zo'n 15 man) samen om het een of ander uit te spoken. Dingen als survival parcours, tandems, steps, squads en nog zo veel meer worden uitgeoefend.
Op mijn ouders na, weet niemand 'het' van mij. Al zullen ze vast hun vermoedens wel hebben.

De dag begon rustig. Wachten op die ene oom die te laat kwam. Toen besefte ik dat geen mens op de hoogte was van mijn reis naar Turkije. Op mijn nicht na, maar die was een van de organisatoren dit jaar en het vast al vergeten dat ik het haar 4 weken voordien verteld had.

De huifkar kwam ons ophalen. Opzettelijk, want voor velen was dit hun grootste nachtmerrie: saai op zo'n kar naar de konten van de twee paarden staren.
Het armbandje van de zatte Deen hing rond mijn rechterpols. Af en toe trok ik mijn mouw op. Misschien zou iemand het opmerken. Om nu zelf te beginnen met "Attentie allemaal. Ik ben naar Turkije geweest." vond ik een beetje overdreven.
Toen begon vader er plots over. Niet zozeer over de reis, maar over de Kutman wijn die ik er gedronken had. Hilariteit alom natuurlijk. Vervolgens vroeg de vriend van een tante of ik het goed had gehad in Turkije. Ja hoor, lekker weer, lekker eten, lekker Turks bad, lekker zwembad, lekkere cocktails... (lekkere jongens, dacht ik stiekem nog). Meer niet. Hij is ook niet echt het type dat over hete wijven begint.

De huifkar stopte bij een golfbaan. We kregen les en mochten vervolgens de holes en greens onveilig maken. Leuk tijdverdrijf trouwens! Vooral als het balletje van je tegenstander in een vijver of greppel terecht komt. Verder echter geen aanleiding om 'het' te vertellen. Waarom zou ik ook... vroeg ik me stilletjes aan af.

De huifkarrenorganisatie had een drukke planning en dus reden we per fiets terug. Na een tijdje kwam een neef naast me fietsen. Hoe het in Turkije was. Hij is wel het type dat over meisjes zou beginnen. Maar deze keer niet. Opzettelijk? Weet hij het al?

's Avonds vóór de BBQ stond er ouderwets kienen op het programma. Wel grappig. Vooral omdat ik 6 keer gewonnen had, tot grote ergernis van sommigen die niets wonnen. Geluk in het spel, hintte ik. Niemand maakte de link met ongeluk in de liefde. In mijn hoofd lijken die hints zo overduidelijk...
Een nicht won een roze radio. Toen Don't Phunk With My Heart door de boxen schalde, vroeg ik om het harder te zetten. Ik kreeg de roze radio even overhandigd. "Daar kan je mee naar Oeienbosch.", merkte een neef op. Oeienbosch? "Een parking langs de autosnelweg waar veel homo's hete afspraakjes hebben." Aha...
Hij was er eens geweest. Met de man van mijn nicht. Mijn nicht bleef zelf in de wagen zitten terwijl de twee jongens op een bankje een sigaret rookten. Maar toen kwamen er plots twee mannen op hen af en vluchtten ze weg. Nicht hield eerst de deuren nog op slot als grap. Zij wilden toch zo graag naar die parking komen? Hahaha, dat waren de tijden.

OK, totaal niet meer het moment om er iets over te zeggen. Na de BBQ kreeg ik nog een beetje moed en liet horen dat er volgens mij nog foto's van Turkije op mijn toestel stonden. Inclusief die beach hunk. Als ze die zouden zien, zou het wel duidelijk zijn, toch? Of ze zouden het vragen en ik zou iets zeggen van "Leuk uitzicht op het strand hé?" daarbij een overdreven onschuldig gezicht trekkend. Dát zou het zijn. Dan zouden ze het weten. Geen mens reageerde echter.

Voor ik het wist, zat ik weer in de wagen richting huis. Some other time then. Of helemaal nooit. Waarom het vertellen? Misschien heb ik volgend jaar "een partner" en kom ik daar plots mee aanzetten op de familiedag. Dat zou een verrassing zijn.

Een nog grotere verrassing als het een Turk blijkt te zijn. Turkije was namelijk zo leuk dat ik volgende maandag weer vertrek. :|
Maar geen nood, ik ga niet voor een speciaal iemand terug. Ik ben niet verliefd op iemand daar en verwacht ook niet dat dat zal gebeuren. Dus wees gerust gij allen.

Turkije - Dag 7

2005-06-08T20:53:00.000+02:00

Dag 7 (zondag... laatste dag)
Ook op onze laatste dag hadden we geen ontbijt. Toen we ontwaakten waren we het roerend met elkaar eens dat de vorige nacht tussen ons twee zou blijven. Geen mens die het mocht weten.
Al maar goed dat ik niet veel had gedronken, stel je voor wat er dán nog gebeurd zou hebben. Nee nee, het was goed zoals het gelopen was. Toch?
Half slaperig stond ik op het balkon. Ik wierp een blik naar beneden toen ik enkele mensen zag. Eén van hen was Süleyman. Gelukkig zag hij mij niet. Shit wat deed hij hier nog? Hij werkt hier toch niet meer? Moet hij nog niet weg zijn? Stilletjes aan begon ik te beseffen dat ik ook Fevçi onder ogen zou moeten komen tijdens de lunch. Dat zou awkward zijn… en iedereen intussen al een beetje kennende zou heel het personeel vast al wél op de hoogte zijn van de vorige nacht.
Toen legde mijn reisgezel uit dat ik me helemaal niet raar of beschaamd moest voelen. Ik heb me niet misdragen. Die andere twee wel. Ze had gelijk. Ik zou naar beneden gaan en hen eens met een grote grijns aankijken, zodat ze zelf niet zouden weten wat te doen!
Tijdens de lunch viel er nog geen van onze drie mede-discotheekgangers te bespeuren. Emrah, die de vorige dag telkens een vinger in mijn zij stak en mijn rug aaide en wat nog, hield zich deze keer ook erg gedeisd. Wat wist hij van die nacht? Waarschijnlijk alles. Hij zat namelijk aan de receptie toen we ergens na 5 uur aankwamen.
Dit was de kortste lunch van heel de week. We maakten ons snel uit de voeten om aan het zwembad te liggen. Ik kon me niet goed concentreren op mijn boek. Hoe spannend het verhaal ook mocht zijn, mijn eigen avonturen bleven te veel in mijn hoofd rondspoken. We waren allebei nog moe en terwijl mijn reisgezel in bed ging bijslapen, legde ik mijn ligstoel op de laagste stand (helemaal plat dus) om ook wat op rust te komen. Dat lukte redelijk, ondanks de vele kinderen, die de vorige dag aangekomen waren en nu lustig bommetjes maakten in het zwembad. Aangemoedigd door hun vader.
Ik moest dringend naar het toilet. Dat is via het restaurant. Emrah en Mehmet, die tijdens de lunch aanwezig waren, kon ik niet meer zien. Wie was er dan wel? Ik stapte het restaurant binnen en zag Hüsam. Ik knikte. Toen merkte ik dat Fevçi langs de biljarttafel stond. Net daar waar ik ook langs moest natuurlijk. Oké, gewoon een grijns opzetten en hem ongemakkelijk laten voelen. Maar nog voordat ik mijn tanden kon ontbloten en mijn mondhoeken omhoog kon laten gaan, zei hij al iets in het Turks tegen Hüsam. Waarop beiden moesten lachen. Great. Dat ging vast en zeker over mij. De piş. Toch zette ik mijn grijns-plan voort. “Hello. How are you?” vroeg ik hem terwijl ik hem voorbij liep. “I’m good and you?” “Fine, thanks.” Snel verdween ik in de toiletten. Een diepe zucht en een stiekeme glimlach. Ik hoorde de twee nog wat roddelen. Toen ik weer richting zwembad wandelde, was hij verdwenen.
De rest van de dag verliep rustig. En toen was het tijd voor het avondeten. Omdat er de vorige dag zo veel nieuwe gasten gekomen waren, zat het restaurant goed vol. Dat hield ook in dat er meer personeel nodig was. Mehmet, Hüsam, Emrah en ja hoor… Fevçi, die behoorlijk uit mijn buurt bleef. Emrah echter niet. Hij begon weer met zijn spelletje, tot grote hilariteit van Mehmet. En oké, ik vond het zelf ook wel grappig. En stiekem leuk. Ongevraagd aandacht krijgen is best leuk. Maar het was me wel duidelijk dat de Turken niet snel beschaamd te maken waren. Ik vroeg me af hoe ver ik kon gaan om hen awkward te laten voelen. Dat ik mezelf er raar door zou voelen moest ik er maar bijnemen. Toen ik Fevçi in mijn ooghoek kreeg, likte ik dan ook zorgvuldig mijn met slagroom besmeurde dessertlepeltje af. In en uit. Fevçi, die normaal de sereniteit zelve was tijdens het borden-afhalen in het restaurant (waarschijnlijk zo opgelegd door de hotelmanager), barstte plots in lachen uit, hield zijn hand voor zijn gezicht en maakte zich uit de voeten, ver genoeg om uit mijn gezichtsveld te verdwijnen. Yes. Gelukt.
Het brak ook het ijs. Nu durfde hij wel langs onze tafel te komen en nam hij zelfs mijn lege bord mee, daarbij een klak met zijn tong makend en knipoog gevend. Teşekkürler, wist ik er nog snel uit te brengen. Hij zei iets terug. Graag gedaan in het Turks, neem ik aan.
Na het eten gingen we (mijn reisgezel en ik dus) weer naar boven. Het eten laten zakken. Napraten en lachen van het geladen avondmaal. En toen werd het tijd om de koffers te pakken. Tegen 22:00 uur zaten we weer aan de bar. Om 2:15 die nacht zou een bus ons ophalen en weer naar Dalaman brengen. Fevçi was er niet meer. Emrah ook niet. Enkel James, de hotelmanager, Hüsam en Çaglar, waar we geen contact mee hadden, aangezien we hem amper zagen. Even knikte ik nog vriendelijk naar hem, maar bedacht me toen snel dat hij waarschijnlijk de roddelverhalen ook wel gehoord zou hebben en de verkeerde gedachtes zou krijgen. Ik hield het contact dus maar verder af.
Het werd een lange avond. Als je eenmaal weet dat je naar huis moet gaan, kan het niet snel genoeg gebeuren. Het wachten duurt eeuwen.
Ik herinner me iets dat ik vergeten te vertellen ben over vrijdag. Die avond kwam Piş namelijk nog eens langs. Hij wou nog wel eens dat kaartspel met mijn reisgezel doen. Tandenstokers werden als inzet gebruikt. Even ging het goed, totdat mijn reisgezel paste. Het was in de eerste ronde. Piş riep dat ze zo snel niet mocht passen. Mijn reisgezel meende dat ze wel mocht passen. Ze kende het spel van de computer en daar werd zo vaak de eerste ronde reeds gepast. Piş luisterde niet en begon steeds harder te roepen. Mijn reisgezel zwaaide uiteindelijk met haar hand en zei: “Never mind.”, waarop hij haar arm vastgreep en vanalles begon te roepen. James en Hüsam sprongen recht om hem tegen te houden. Het liep zonder verwondingen af en na een tijdje verliet Piş de zaak. James vertelde ons toen hoe de dronken Deen aan zijn glazen oog gekomen was. Door een gevecht in een café dus. Iemand sloeg hem op zijn oog en zo is hij hem kwijt geraakt.
Anyway, terug naar zondagavond en wachten op de bus. De twee leuke mensen zaten ook aan de ar. Volgens mij echt mee aan het wachten om afscheid te nemen. Hoe aardig. Plots zei het meisje “Oh daar heb je Piş.” Ze had waarschijnlijk gehoord dat we hem met de nickname Piş aanspraken, maar wist vast niet wat het eigenlijk betekende. Piş was een begrip geworden. Net als Zeeman (Süyleman), Pepsi (Fevçi), Jaguar (Çaglar) en jiggy-jiggy. Je wil niet weten wat jiggy-jiggy is.
We waren niet echt opgetogen met de komst van Piş na zijn optreden vorige vrijdag. Na een tijdje kwam hij vragen of mijn reisgezel nog een potje wou kaarten. Ze maakte hem duidelijk van niet, omdat we over een paar uur zouden vertrekken en negeerde hem verder weer. Toen nam de Deen zijn tas. “You’re going? Then I have a goodbye present for you.” Hij graaide in zijn tas en overhandigde haar een Lucky Eye armbandje. De Lucky Eyes zie je overal in Turkije. Zoals de naam al laat doorschijnen, gaat het om een oog dat geluk brengt. Een zeer sympathiek gebaar van de oude zatte Deen dus. Het werd met dank aanvaard en het leed verzachtte een beetje. Piş bleek 100 van die armbandjes gekocht te hebben voor een zacht prijsje. Er zaten nog twee dames aan de bar die elk ook gratis zo’n armbandje kregen. Hij stelde het ook aan mij voor, maar ik moest ervoor betalen. Het was enkel gratis “for the ladies”.
Het gespreksonderwerp ging over naar vliegtuigen en hoe mijn vlucht naar Turkije mijn eerste was. Piş begon me meteen gerust te stellen over luchtzakken en dat het vliegtuig dan bewoog en wat nog. Een tijdje later begon hij echter over dingen die mis konden gaan bij vluchten. Dingen die al misgegaan waren. Grappend vertelde ik hem: “Don’t make me afraid. I’m going on my second flight ever in a few hours!” Blijkbaar nam hij het echter serieus op. Hij verontschuldigde zich en overhandigde me zijn Lucky Eye armband. Ik bedankte eerst nog vriendelijk en zei dat het wel oké was. Maar hij stond er op en deed het armbandje bij me aan. “It brings you good luck. If you wear it during your flight it will help getting the plan up in the air. Closer to God. But don’t take it off, or you’ll fall down all the way to the devil!”
Niet dat ik zo bijgelovig ben, maar ik vond het een mooi verhaaltje en gebaar en heb de armband gedurende de hele vlucht aangehouden.
Om 2:15 werden we nerveus. Tijd om te gaan. Enkel Hüsam en James waren er nog. Geen afscheid van Fevçi, Emrah, Mehmet,… De bus arriveerde met een kwartier vertraging. Afscheid van Hüsam en James en de 2 leuke mensen. Daar vertrokken we weer, richting de luchthaven in Dalaman. Midden in de nacht. Het werd al licht toen we aankwamen. Blijkbaar vertrokken er nog zo’n 10 andere vluchten. De chaos was in deze vroege ochtend nog steeds even groot als een week eerder bij aankomst. Maar uiteindelijk zaten we in onze stoeltjes in het vliegtuig. Nadat we opgestegen waren sloot ik mijn ogen. Meteen opende ik ze weer. Niet geslapen, dacht ik. Toen merkte ik dat de vrouw naast mij er niet meer was en dat er al broodjes en drank geleverd was door de stewardessen. Ik keek op mijn horloge. We vlogen al een half uur. Ik had dus wel geslapen, en blijkbaar erg diep verzonken. Veel avonturen maakten we in de lucht niet meer mee. Dus passeerde de voorbije week nog eens de revue. Eindigend bij 8 uur eerder aan de bar. Ik keek naar mijn pols, zag het Lucky Eye armbandje en glimlachte. Of het nu daardoor kwam zal wel niet, maar ik kwam weer heelhuids in Eindhoven aan. Met tientallen verhalen en enkele geheimen rijker…

Turkije - Dag 6

2005-06-08T20:51:00.000+02:00

Dag 6 (zaterdag)
Weer laat. Weer geen ontbijt. Weer geen poetsmeisjes. Weer aan het zwembad gelegen. En er slapen.
Maar blijkbaar was het nieuwtje van mijn geaardheid wel de ronde gegaan bij het personeel. Emrah, waar we tot die dag bitter weinig contact mee hadden, begon tijdens het avondmaal geregeld stiekem op mijn rug te wrijven, of een vinger in mijn zij te steken terwijl hij voorbij wandelde. En dat was vaak. Ze moesten namelijk het restaurant rondwandelen en de lege borden van de mensen ophalen. Mijn gezicht liep vast en zeker weer rood aan. Na een tijdje begon hij Turkse dingen te mompelen in het voorbij gaan, waar we niets van verstonden natuurlijk. Maar zijn Engels verstond ik wel… “Sexy boy.” Fluisterde hij toen hij mijn bord meenam. Me daarbij met de zwoelste verleidersblik ooit aankijkend. Ik kon het niet helpen en barstte in lachen uit. Ik dacht dat hij me waarschijnlijk voor de gek zat te houden. Mehmet moest namelijk ook telkens flink mee lachen.
Die avond zaten we nog even aan de bar, maar toen de grote baas weg was, kon Hüsam achter de bar vandaan en mee naar de disco. Pas toen we buiten kwamen zag ik wie er nog mee zouden gaan. Het waren… Fevçi en Süyleman (Hüsam’s beeldige broeder). Ik had al zo’n vermoeden. Süyleman had ik eerder die avond aan de receptie al gezien. James stond er ook bij en zei hardop “Look Robbie, your darling!” Om van door de grond te zakken natuurlijk. Süyleman was dus helemaal op de hoogte gebracht van mijn gedachte over hem. Schaam schaam. Dit was erg.
Naar discotheek Pleasure dus. Geen kat te zien daar! Dan maar ergens anders heen. We kwamen bij een disco terecht die Eastenders heette. We bestelden wat te drinken en toen… geloofde ik mijn ogen en oren niet. Fevçi stond plots voor me en vroeg of ik mee de dansvloer op ging. Hell yeah! Dat dacht ik. Ik zei het niet hardop. Ik ben niet gek. Hij was nu niet meteen een goede danser, maar het was wel leuk. Even later deed ook Süyleman mee. My gawd, dacht ik. Wie had dat ooit gedacht? En was het mijn verbeelding of kwam Fevçi af en toe dichter tegen me aan dansen? Wat is hier gaande?
Tegen half 4 kwam er plots schuim uit de lucht vallen. De discotheek bleek bekend te zijn om zijn foam parties. Mijn reisgezel werd er onder geduwd door de drie Turken en daarna was ook ik aan de beurt. Maar niet zomaar! Dit was een goede reden om me goed aan mijn twee idolen vast te klampen. Aan hun armen weliswaar. Maar op deze manier kon ik hen ook onder het vallende schuim krijgen. Boontje komt om zijn loontje!
Het schuim steeg al snel tot kniehoogte en rook heerlijk. Perfect! Ik had mijn Dalyan schoenen aan die eigenlijk nog een beetje geurden naar het modderbad. Dit was een goede wasbeurt! Kletsnat werden ze. En ook sommige plaatsen op mijn shirt waar schuim was gevallen. Süyleman en Fevçi hadden echter de volle lading over hun rug gekregen en toen het bijna 4 uur (sluitingstijd) was, gingen we naar buiten en trokken de twee meteen hun shirts uit… Waar is mijn camera als ik hem nodig heb? Daar wandelden mijn droomprinsen met bloot bovenlijf… Deze keer wist ik dat het niet aan de alcohol lag dat ik duizelig werd. Zo veel had ik deze keer niet op.

Turkije - Dag 5

2005-06-08T20:30:00.000+02:00

Dag 5 (vrijdag)
Weer ontbijt gemist. Het “eventjes nog aan de bar zitten” duurde tot ergens 4 uur. Gelukkig hadden we James al laten weten dat onze kamer niet noodzakelijk schoongemaakt moest worden. Anders zouden de poetsmeisjes ons weer wekken.
Na de lange uitstap naar Dalyan de vorige dag, was het weer hoog tijd voor een luie dag. Zwembad dus. Lezen, puzzelen, zonnen, zwemmen,… Plots gilde mijn reisgezel. Ik zwom vlug naar haar toe. Een bij had in haar ringvinger gestoken. De angel stak er nog uit. Ik verwijderde hem en zag dat de vinger al begon te zwellen. Ze kon haar ring niet meer uitdoen en de zwelling werd er enkel groter door. Bijkomend probleem was dat ze nog nooit gestoken was door een bij en dus niet wist of ze er allergisch aan was of niet. Een verhaal dat we toen hoorden van iemand vat hij binnen een kwartier in het ziekenhuis moest zijn als hij gestoken was, omdat het anders met hem gedaan was, werkte niet echt bevorderlijk. Omdat het onzeker was of mijn reisgezel al dan niet allergisch was voor bijensteken, werd de dokter gebeld, die een tijdje later met twee injecties en een zalfje verscheen. De ring werd gelukkig niet kapot geknipt.
Terwijl mijn reisgezel even ging slapen om te bekomen, zat ik nog even aan het zwembad. Mijn vermoeidheid was echter nog niet helemaal over na de lange nacht en het ietsie pietsie te veel aan wijn, dus al snel lag ik ook in bed.
Zo waren we goed uitgerust voor de Turkish Night die avond in ons hotel! Het avondmaal bestond deze keer voor de gelegenheid uit kipkebab en voor de rest stonden er die avond nog een break dancing en belly dancing act op het programma.
De breakdancers waren zeer indrukwekkend. Allerlei kunstjes werden uit de kast gehaald. Op het einde draaide er eentje zo’n 3 minuten lang op zijn hoofd rond terwijl hij al draaiend zijn kleren uittrok. Op boxershort na natuurlijk. We hadden ons geld nog boven liggen, dus toen ze klaar waren rende reisgezel snel naar boven om de dancing boys wat te geven. Ze waren echter zo gehaast dat ze al lang weg waren toen ze terug kwam.

Oh well, dan hadden we tenminste wat voor de buikdanseres. Mijn maag draaide al een beetje, denkend aan een verhaal van mijn oom die op reis in Turkije bij een buikdans show op het podium moest komen en in bloot bovenlijf ook allerlei dingen moest doen. Lieve heer vol van genade, laat mij dat niet overkomen!
Tjsing, tsjinge-tsjing. Daar kwam onze buikdanseres voor de avond. Veel buik had ze niet. Ze was een slanke den met lang krullend blond haar en roze buikdanskledij. Ze begon met wat bewegingen die vast en zeker hoog erotisch zijn als je een hetero man bent. Plots ging ze naar drie jongens in het publiek. Drie vrienden die er op vakantie waren. En ja hoor, die moesten het podium op! Gelukkig, dacht ik nog, ik moet niet gaan! Te vroeg gejuicht, ze kwam naar me toe en ik moest ook mee. Shit. Tegelijk begon Hüsam naar mijn reisgezel te lachen en te roepen “Hahaha, Robbie not like girls!” Hij draaide zich om en vertelde dit nieuwtje ook aan mijn aller Fevçi, die er ook hartelijk om kon lachen.
Oh well, ik vond het op zich ook nog wel grappig. Je staat verschrikkelijk voor paal, dat wel. Maar je staat erger voor paal als je niet mee wil doen natuurlijk. Het viel allemaal nog wel mee. Behalve toen iemand van de heren op de grond moest zitten en ik over moest staan op zo’n wijze dat zijn achterhoofd in de buurt van mijn kruis hing. Vervolgens moesten we in die houding nog eens met ons achterste schudden en zij wreef ook nog eens haar achterste over het hoofd van een man. Maar dat deed ik dus niet na. Ik ben niet gek. De rest bleek hetzelfde te denken. Na een paar minuutjes was het gelukkig over.

Mijn reisgezel deed het bijna in haar broek van het lachen en toen het over was, vluchtte ze snel naar het toilet. Maar dat was buiten de buikdanseres gerekend, die nu vrouwen zocht om een of ander dansje mee te doen. Yes, ze werd ook een van de slachtoffers! Mijn tijd om te lachen nu! Na de show ging de buikdanseres ook rond om geld op te halen. Bij de breakdancers moest het gewoon in een pet gegooid worden. Bij een buikdanseres niet natuurlijk. Achter haar diepe decolleté moest het gestoken worden. Ook ik. Ik deed het maar ter hoogte van haar schouder, zittend op mijn barkruk, terwijl zij haar kruis in mijn knie wreef en het een of ander iets tegen me gilde toen ik het geld onhandig achter het lintje van haar topje gestoken had. Moest ik hier door opgewonden raken eigenlijk? Oh well, ze was al weg. Klaar.
Nadien werd er nog gedanst. Candy Shop was het meest recente. Voor de rest blijkt dat de populaire hits van bij ons van vorig jaar, nu in Turkije erg in waren. Plots schoot Tarkan met Simarik (dat kiss kiss lied) uit de boxen en vloog bijna heel het personeel de dansvloer op. Ze hadden er een of ander dansje op. Naast mij stond James, de hotelmanager en daarnaast Fevçi. Bij de twee kusgeluidjes moest je schijnbaar iemand aankijken en die geluidjes nadoen. Ik had nog niet genoeg wijn op om Fevçi hierbij aan te kijken en had het heel zedig gehouden. Het plafond en af en toe mijn reisgezel kregen mijn kusjes.
Nog wat later weerklonk er een ander Turks lied en het hele personeel ging uit hun bol! Een of ander ritueel hoorde hierbij dat ze met een servet in de hand keihard meezongen en zwaaiden. De anciens die vorig jaar reeds in dit hotel verbleven, kenden die blijkbaar en begonnen al even woest met hun servet terug te zwaaien. Alsof het oorlog was. Het personeel veilig achter de bar. De Nederlanders veilig achter stoelen en tafels. Geen mens van de Nederlanders die echter wist waar het om ging. Ze deden maar. Het nummer heet Katula Katula. Ik heb er nog niet veel over gevonden en vraag me nog af wat er aan de hand was.

Ook die avond eindigden we weer aan de bar toen al de rest in bed lag. Zelfs het personeel was al verdwenen. Enkel de vaste barman Hüsam was er nog. “Where’s Fevçi?” grapten we. Hij nam het echter serieus op en ging Fevçi wekken. Arme jongen. Hij verzekerde ons dat hij nog niet sliep, maar wreef wel volop in zijn slaperige ogen. Fevçi is 18, Hüsam 23. Toen ik Fevçi vertelde dat ik nu wist wat piş betekende, draaide de conversatie al snel op het leren van nog meer stoute woorden in het Turks en Nederlands. Ik kan nu in het Turks zeggen dat je gek bent. Ook een paar seksuele daden leerde Fevçi me. Hoe het te zeggen in het Turks bedoel ik dan! Fevçi toch…
Het werd na 5 uur. Maar we waren zo uitgeteld dat we het 6 uur gebed niet meer hoorden.
En we hadden afgesproken om de volgende dag naar de discotheek te gaan met een paar personeelsleden.

Turkije - Dag 4

2005-06-08T20:26:00.000+02:00

Dag 4 (donderdag)
Om 7 uur liep de wekker af. Een lange dag stond op het programma. Een boottocht naar Dalyan, waar we in een modderbad zouden gaan. Onderweg zou de boot ook nog op Turtle Beach stoppen. De boot zat goed vol. Weinig bekijks, want het waren natuurlijk allemaal toeristen die bovendien allemaal aan overgewicht leden. Voor sommige anderen zou er wel bekijks zijn. Enkele Russische vrouwtjes vonden het blijkbaar het belangrijkste in de wereld om er tip top uit te zien. Toegegeven, zo zagen ze er ook uit. Maar je kunt ook overdrijven natuurlijk. En om nu in een string bikini op een overvolle boot rond te lopen… maar dat zal wel aan mij liggen. Hoewel ik zelfs Süleyman daar ook niet per se in string had willen zien dartelen.

De boot vaarde langs de bergen richting Turtle Beach. Een tocht van zo’n 2 uur. Onderweg zagen we mooie bergen, die prachtig afstaken in de blauwe lucht en omgeven waren door het mooiste blauwste water. Op de boot was er een soort randanimatie. Eén van de gidsen (een guitig uitziend manneken ergens in de 20) zette de Cha Cha Slide op en probeerde iedereen in de stemming te krijgen mee te doen met zijn bewegingen. Het lukte niet echt, maar ach, het was wel leuk om te zien.

Uiteindelijk kwamen we op het bewuste Turtle Beach aan. Het is een strook strand van een kilometer ofzo lang en zo’n 300 meter breed. Aan de ene kant ervan is er zout water: de zee. Maar aan de andere kant is het zoet water! We stopten anderhalf uur om het strand te verkennen. ’s Nachts zouden er zeeschildpadden op dat strand komen. En in september (dan werden daar geen toeristen toegelaten), kwamen tientallen schildpadden eieren leggen diep in het zand.

We waren intussen overgestapt op kleinere bootjes die ons vervolgens door het riet via de rivier verder bracht. Even later zagen we de bekende graftombes van Caunos. In 400 voor Christus moesten 4000 slaven deze graven met beitel en hamer uit de rotswanden kappen. In de grotere tempels werden rijke mensen begraven, samen met een hoop goud en schatten, alsook persoonlijk bezit van de overledene. Er waren ook kleinere graven voor de armere mensen. Sommige graven zijn onafgewerkt, omdat veel slaven stierven aan malaria. De graftombes zijn nu wel leeg. Archeologen hebben ze leeggehaald en veel ervan is nu te zien in The British Museum in Londen. Turkije probeert de schatten terug te krijgen, omdat ze eigenlijk van Turkije zijn. Het enige wat je nu nog in de graftombes zal vinden zijn berggeiten die daar slapen en er hun behoefte doen.
Toen kwam Dalyan in zicht en legde ons bootje aan bij de modderbaden. Hier doopten we ons onder in de grijze sulfaatmodder. Het moest even drogen voordat we het weer konden afspoelen onder de douches. Weinig privacy in die douches, want het waren gewoon tientallen stralen water op een rij. De modder die in je zwembroek geslopen was, kon dus moeilijk afgewassen worden. Tenzij je exhibitionistisch ingesteld bent. De Russische vrouwtjes hadden er vast geen probleem mee.

Na het afspoelen van de modder, bezochten we het thermaal bad dat zich naast het modderbad bevond. Het water was er 39 graden en zou goed zijn tegen reuma. Er zaten echter verschillende mensen in en het water was erg vuil. Vermoedelijk vanwege de modder die nog in mensen hun zwemkledij zat. En die sulfaatmodder werd daar opgewarmd met dat warme water en dat resulteerde in een verschrikkelijke stank. Het stonk er echt gewoon naar stront. Verstand op nul en toch maar even erin. Ik vond mezelf de rest van de dag nog stinken.
Na het modderbad vaarden we weer terug naar de grote boot en zo weer naar Içmeler. Mijn reisgezel werd daar na een tijdje door een gids naar voor gesleurd. Bleek dat ze een paar vrouwen zochten om een spelletje te doen. Wij hadden daar niets van gehoord omdat we net van het benedendek kwamen. Het spelletje bestond erin dat de vrouwen snel een shirt van een man aan moesten doen en vervolgens een zonnebril en een broek van een man. Ik kon haar daar natuurlijk makkelijk mee helpen, aangezien ik mijn zwembroek nog gewoon aan had en reservekleren in de rugzak had meegebracht. Maar toen ging het over naar de bh van vrouw (ja, het moest “a woman’s bra” zijn. Geen idee, misschien dragen de mannen in Turkije ook wel bh’s.) Toen lag ze eruit. Opzettelijk. Want god weet wat kwam er na de bh!
Tegen 20:00 uur arriveerden we weer in ons eigenste Içmeler. Nog een uur hadden we over om het avondeten te nuttigen. We haastten ons naar de kamer, wasten de handen even snel en toen naar beneden. Geen tijd om eerst te douchen. We stonken echter nog steeds naar het modderbad en thermaal bad. Geen mens die het echter gemerkt heeft. Hoop ik. Na het eten fristen we ons eindelijk op. We waren moe van de lange dag. Zouden we nog even naar de bar gaan. Ik wou wel. Eventjes, want we waren te moe. Zo geschiedde, we gingen naar beneden. De cocktails leken ons te duur worden om te betalen en dus besloot ik om de wijn eens te proberen. De witte viel vies tegen, maar de rosé was best te pruimen!
We maakten deze avond kennis met Mehmet, één van de andere obers. We hadden hem al wel eens gezien, want tijdens het eten liepen ze ook rond je tafel en als je nog maar net gedaan had, werd je bord al opgehaald. Maar veel werd er dan niet gesproken. Aan de bar ’s avonds echter wel. Ook de hotelmanager, James was er nu bij. En de gebruikelijke barman Hüsam. Na een tijdje verscheen Peach weer ten tonele. Toen hij mijn reisgezel zag wees hij en riep: “I hate her! She took all my money!” Ik nam aan dat het een grapje was, hoewel je maar nooit weet met die zatlappen. Plots bedacht ik me dat Peach misschien wel een Turks woord was. Dat er helemaal niet het Engelse perzik mee bedoeld werd. Ik vroeg het aan de hotelmanager. Hij keek verschrikt en legde uit dat het een scheldwoord was en het betekende “When a baby is born and you don’t know who the father is.” Een bastaard dus! Hmm… de Deen was dus niet erg geliefd daar. Piş bleek het trouwens te zijn in het Turks. De Deen maakte een groot mysterie rond zijn naam en wilde hem nooit zeggen. We bleven hem dus maar Piş noemen als we het over hem hadden. Piş bleef niet lang hangen deze keer en liet ons achter bij de 2 obers en de hotelmanager. De wijn was er intussen rijkelijk ingevloeid. Hoewel, het viel wel mee, het was echter op korte tijd wat veel. Ik voelde me wat duizelig en vertelde het aan mijn reisgezel. “Je bent aangeschoten.” zei ze. Onzin! Ik kon nog gewoon op een rechte lijn lopen hoor! Ze vroeg om dat inderdaad eens te doen. Daar ging ik dan, met alle zekerheid van de wereld dat dit zo simpel was als één plus één. De eerste 4 stappen gingen goed, maar mijn vijfde wilde niet lukken… ik kon de lijn niet volgen. Beschaamd ging ik zitten, mompelend hoe erg dit was!
We waren veel te moe en hadden eigenlijk gewoon moeten gaan slapen in plaats van aan de bar te hangen. Maar ach, het was gezellig.
Ik besef plots dat ik iets vergeten ben te vertellen over dag 2. Die avond aan de bar vroeg mijn reisgezel namelijk of homoseksualiteit nogal aanvaard was in Turkije. Hüsam schoot toen plots wakker en vertelde samen met Esabil (die na die eerste avond een week weg moest en we dus niet meer hebben gezien) dat het helemaal geen probleem was. Het wakker schieten van Hüsam deed onze vermoedens betreffende zijn geaardheid enkel maar bevestigen.
Maar goed, terug naar deze avond. Uiteindelijk durfde James, de hotelmanager, de langverwachte vraag te stellen die waarschijnlijk op ieders lippen, zowel personeel als gasten, gebrand moet hebben: of wij een koppel waren. Gelach. Nee hoor helemaal niet. “No thank you!” zei ik nog, wetende dat mijn reisgezel wel zou begrijpen dat dit niet slecht bedoeld was ten opzichte van haar. Toen vroeg James: “Why no thank you?” … Kort overleg in het Nederlands met reisgezel. Ik draaide me weer naar James en vertelde hem dat “Boys are more fun!” Verdomde wijn ook! Ik was veel losser dan anders. Maar eigenlijk was dat niet eens zo heel erg. James begreep het meteen, alsook Hüsam. Mehmet, die weinig Engels sprak, werd al snel in het Turks op de hoogte gebracht. Al snel begon ik over mijn idool Fevçi. Helaas, het hele personeel hield van meisjes, zo zei James. Maar ze vonden het wel grappig te horen dat ik Fevçi meer dan oké vond. Hmm… ik was nu toch al bezig, gewoon doorgaan. “Hüsam’s brother is *twee keer wenkbrauwen ophalend* as well!” Oh god, wat had ik nu gezegd. Alledrie begonnen ze te lachen. Alle vier eigenlijk, mijn reisgezel ook. Ik heb tot 4 uur in de nacht schijnbaar als een dom verliefd kalf aan het giechelen geweest, want later kreeg ik van 2 andere gasten (2 heel leuke mensen by the way) te horen dat zij me dus tot zo laat nog hoorde lachen. Gelukkig was ik toen al flink door de zon gekleurd in mijn gezicht. Mijn schaamrood viel niet zo hard meer op!

Turkije - Dag 3

2005-06-08T20:10:00.000+02:00

Dag 3 (woensdag)
Na de Sex On The Beach en San Francisco en nog wat drankjes, moesten we onze roes uitslapen. Het werd 12:00 uur. Ontbijt gemist. En twee uren eerder stonden poetsmeisjes al in ons appartementje, niet wetende dat wij sliepen. Ik riep eens hello, kreeg een sorry terug en toen was het weer stil en konden we weer wat bijslapen. Op het gebed na natuurlijk. Vijf keer per dag schalt het gebed uit de luidsprekers die aan de moskee bevestigd zijn. Het vroegste gebed reeds om 6 uur in de ochtend. En de lange harde uithalen zijn in die vroegte verschrikkelijk irritant. Klik hier voor een filmpje, genomen op het balkon, waarbij je wat van het gebed kan horen.
We stonden dus pas rond 12:00 uur op en verfristen ons toen er plots op de deur werd geklopt. “Hello?” vroeg ik. “Hello.” zei een meisjesstem. Ik dacht dat ze nu wel zouden weten dat er iemand op de kamer aanwezig was en ze dan later zouden terugkomen om het op te poetsen. Een drietal minuten later hoorde ik echter nog steeds een gestommel voor de deur. Ik nam de deurklink vast en luisterde beter. Voorzichtig maakt eik open en ja hoor, de poetsmeisjes stonden er nog! “Clean?” vroeg er eentje. We bespaarden het hen maar. Mede omdat we niet veel zin hadden met een suffe kop toe te kijken hoe de meisjes onze rommel op zouden ruimen. Ze bezorgden ons wel nieuwe handdoeken en dropen het vervolgens af.
De lunch moest ter vervanging van het ontbijt volstaan. Hmm… rijst en een onbekende vleessoort als je net uit bed komt, heerlijk.
Na de lunch wandelden we richting postkantoor om het thuisfront wat kaartjes te sturen die we voordien bij de Aldi gekocht hadden. Na een redelijk lange tocht in de zon, kwamen we eindelijk bij het PTT postkantoor aan. Wie vonden we daar of all people? Inderdaad… Peach! Hij leek alweer goed wat raki op te hebben, maar herkende ons nog wel. Na een kort gesprekje verliet hij ons echter snel weer. Nadat de postkaarten verstuurd waren, trokken we verder de berg op om het uitzichtpunt te bereiken vanwaar we heel Içmeler konden zien. Natuurlijk werd het net bewolkt toen we daar aankwamen en staan er dus donkere wolken op de foto’s ipv leuke zonnige taferelen.

We wandelden terug, op zoek naar de markt die elke woensdag plaatsvond. Een markt zou toch wel in het centrum zijn? We dwaalden wat rond en zagen nergens een kraampje staan. Wel vonden we een oudere man met kameel. Hij vroeg niet eens geld om er mee op de foto te gaan, maar dat gaven we hem wel. Blijkbaar genoeg om hem blij te maken, want vervolgens mochten we ook op de kameel zitten.

Uiteindelijk vonden we ook nog de markt, die helemaal in het oosten van Içmeler stond. Tientallen kraampjes met nagemaakte merkkleding, sieraden, souvenirs en namaak-parfums stonden ons op te wachten. Als je ook maar even stil stond, werd je aangesproken. Ik ging met lege handen terug. Mijn reisgezel met een nieuw strandlaken (een grotere dan die ze al had) en een souvenir voor haar zoon: het PSV logo in keramiek.
We vulden de namiddag door aan het zwembad te liggen. Ons oorspronkelijke idee was eigenlijk om lekker lui niets te doen. Maar tot dusver hadden we dat nog niet echt gevolgd met het Turks bad, de wandeling naar het uitzichtpunt en het bezoekje aan de markt.
Die avond verscheen er plots een hoogst aangenaam figuur in de bar! Süyleman! Hij bleek Hüsam’s broer te zijn en had vorig jaar ook in dit hotel gewerkt. Süyleman leek wel een acteur of model te zijn en wij keken betoverd toe… Hij is trouwens 24, maar ziet er hier ouder uit.

Laat werd het die avond niet. Eén cocktail, de Kamikaze deze keer en dan naar bed, want de volgende dag werd het vroeg opstaan voor de uitstap naar Dalyan. Oh en de Kamikaze is GEEN aanrader! Wodka met lime juice. Alsof je in een citroen, of eigenlijk limoen bijt en de hele hap in één keer doorslikt. Verschrikkelijk zuur!

Turkije - Dag 2

2005-06-08T20:03:00.000+02:00

Dag 2 (dinsdag)
Nog vóór 10 uur waren we uit bed. Precieze tijd weet ik niet meer. Waarom ik wel weet dat het voor die tijd was? Omdat we op dinsdag ontbeten hebben en ontbijt was tot 10 uur! Lekker ontbijt. Buffet. Eieren, brood, cornflakes, beleg,… Ondanks dat het lekker was, bleek dit achteraf ook meteen de voorlaatste keer te zijn dat we het zouden hebben. Waarom vertel ik later wel.
Lunch zou van 12:30 tot 14:00 uur plaatsvinden. Nog tijd genoeg om aan het strand te hangen dus. Eén probleem, ik was een strandlaken vergeten in te pakken. Dat is echter geen verschrikkelijk zwaar probleem in een badplaats. Strandlakens à volonté! Na een tijdje vond ik een goede grote. Slechts 11 euro. Ondanks de waarschuwingen voordien dat we moesten afdingen op de prijs, ging ik meteen akkoord en betaalde netjes. Afdingen is niets voor mij. Voor mijn reisgezel ook niet. Sterker nog, later die dag kocht ze een souvenir dat 9 euro kostte. De man had echter geen munten in euro’s. “Laat maar zitten op 10 euro dan!” Jaja, geweldige zakenmensen zijn we.
Maar goed, ik had mijn laken, dus op naar het strand! Het strand bestaat er uit rijen van ligstoelen naast elkaar. Zeer toeristisch inderdaad. En elke stukje strand is eigendom van de een of andere, waar je een ligstoel kan reserveren. Zo gezegd, zo gedaan. Zonnen, mensen keuren, banana boats kijken,… en een meisje naast ons, kreeg de volle aandacht van de ligstoelverhuurder die vroeg of ze niet ging zwemmen, of het niet te warm was, wat haar naam was en uiteindelijk een cadeautje voor haar kocht. De charmeur!
Tijd om terug naar het hotel te gaan. Op klaarlichte dag was het toch makkelijker om de weg te vinden. Al liepen we waarschijnlijk nog helemaal om.
Ook de lunch was lekker. Volgens mij was het iets van kip die dag. En rijst en friet en groentes wat je maar wil. En desserts natuurlijk.
Om 16:00 uur zouden we opgehaald worden om het Turkish Bath te bezoeken. Ver weg moesten we dus maar niet gaan. Relaxen naast het zwembad van het hotel dus. Met een zelf getapt sapje (sinaasappel, appel, kersen of ananas) en een boek. Het water was fris maar toch zwommen we er uiteindelijk lustig in rond.
16:00 uur… zenuwen… waar blijft dat busje?
16:10 uur… ah daar is het.
Een storm barst los terwijl wij het Turkish Bath betreden. We zweetten eerst een beetje uit in een sauna en vervolgens kregen we in een mooie soort badkamer uit marmer een paar verfrissend schaaltjes water over ons heen. Daarna rustig liggen op het warme marmer en bedekt worden met een laag zeepsop. Massage-gewijs waste een jongeman ons met zijn blote handen en het schuim. Jawel, we hadden natuurlijk wel onze zwemkleding gewoon aan. Het moet niet gek worden! Na het wassen moesten we even wachten tot we aan de beurt waren voor de massage.

Tijdens dat wachten kreeg ik een gezichtsmasker aangesmeerd, denkende dat het in de prijs inbegrepen zat. Niets was minder waar bleek later, maar ach, nu kan ik tenminste zeggen dat ik zo’n groen face mask gehad heb.
Het bemoeilijkte even later wel het lachen toen de brij opdroogde en alles een beetje samentrok bij de minste grimas die ik maakte. Even later mocht ik het afspoelen en was het tijd voor de massage. Nog nooit had ik zoiets meegemaakt. Wat voor erotische graad heeft dat gewrijf van een man op mijn lijf? Voor de zekerheid maakte ik maar enkele rekensommen in mijn hoofd. Het was echter gelukkig niet nodig. Het voelde wel geweldig. Relaxend.
Later die avond zagen we dat 50 meter verder van ons hotel een supermarkt was. Adil Market. Al snel omgedoopt tot de Aldi. We bleken niet de enigen te zijn die dat grapje uithaalden. Het hotel wordt uitsluitend bezet door Nederlanders (en hier en daar een Belg ;) ) en ook zij hadden de link Adil <-> Aldi gemaakt. Een hotel vol Nederlanders heeft wel als resultaat dat hun eigen cd’s van BZN, André Hazes en Frans Bauer de stereo in moeten aan de bar. Diepe zuchten weerklonken stiekem uit onze monden. Klik hier voor een filmpje van een indruk van Frans Bauer op vakantie.
Gelukkig waren het oudere mensen, die na een tijdje het bed opzochten. Het feit dat na 23:00 uur de all-in formule niet meer geldig is en je dan dus zelf je drankjes moet betalen droeg daar vast en zeker aan bij. Ons maakte het niet uit en we bestelden een cocktail ‘Sex on the Beach’. Wat me bezielde weet ik nog niet, maar toen de barman zei dat hij het wel naar ons tafeltje zou brengen, ontsnapten me plots de woorden ‘Ok, I will go to the beach already!’ Hij kon er hartelijk om lachen. Zou hij… ?
Dus daar zaten we dan. Wij twee en drie personeelsleden. De knappe jongen die onze koffers had gedragen, een barman en een receptionist. Tijd om de namen te leren! De receptionist heette Esabil, met de nadruk op de i. De barman scheen Hüsam te zijn en de knappe jongen had de moeilijkste naam van allemaal: Fevçi. Ik twijfel nog steeds aan de uitspraak. Was het nu à la Pepsi of eerder ‘feessie’? De taalliefhebber in mij vroeg al gauw wat ‘bedankt’ in het Turks was. Teşekkürler! Het heeft me een paar dagen gekost eer ik het goed kon uitspreken. Nu begon Fevçi aan mij te vragen hoe je ‘I love you’ in het Nederlands moest zeggen. Met een zenuwachtig lachje keek ik Fevçi aan en zei: ‘Ik hou van jou.’ Hij herhaalde de woorden terwijl hij mij aankeek en ik smolt stiekem weg…

Plots kwam een kalende man binnengestrompeld. We hadden hem eerder bij het avondeten al gezien. Toen leek hij al flink dronken te zijn. Nu nog steeds. Mede dankzij hem werd het nog heel gezellig aan de bar! Hij bleek een Deen te zijn van 58 jaar, had een glazen oog en sprak perfect Engels (door zijn vroegere beroep, zo vertelde hij).
Bij de Aldi hadden we eerder die dag twee stokken speelkaarten gekocht. Al snel begonnen we kaart trucks uit te voeren… Eén van de trucks bestond er in dat mijn reisgezel even weg zou gaan, iemand vervolgens zijn vinger even op een kaart (één van de 10 kaarten) zou leggen en zij vervolgens precies die kaart er uit wist te halen. Op het gevoel. Ze voelde aan zijn vinger en liet haar hand vervolgens boven de kaarten zweven. Eén voor één. En tot grote verbazing van de drie Turken, wist ze inderdaad de juiste kaart er uit te halen! Opnieuw! Nu zou knappe jongen Fevçi een kaart aanraken. En weer lukte het. Wisten zij veel dat ik in het complot zat en een slok van mijn drinken zou nemen als zij haar hand boven de juiste kaart hield. De Deen kreeg er wel erg in en vertelde het aan de jongens, waarop Hüsam me tegen zich aandrukte, zijn hand voor mijn ogen. Even vergat ik alles. God how touchy is hij wel niet met me? Hij moet echt wel gay zijn! Ik moest het even later ook proberen en mocht daarbij mijn idool Fevçi over de vingers wrijven…
We bestelden nog een cocktail, San Francisco deze keer en de Deen en mijn reisgezel begonnen te kaarten. Voor geld. Hij verloor het allemaal. Ik begon de namen nog eens te overlopen met Fevçi en vroeg toen hoe onze Deense vriend heette. Hij wees hem aan en zei: ‘Peach’. Hmm… dat zal vast niet zijn echte naam zijn, dacht ik. Waarschijnlijk en grapje betreffende het kalende hoofd van de man.
De goede muziek deed me af en toe op mijn barkruk heen en weer bewegen. Esabil merkte het en vroeg of ik de macarena kende. Blijkbaar vond hij dat heel leuk, dus vooruit, ik deed mee.

Maar ook Peach wou wel eens dansen. Hilariteit alom! Bekijk het filmpje dat ik er van maakte hier.
Het werd laat die dinsdagavond. Vier uur was het toen we naar onze kamer wandelden. Peach zat toen nog steeds aan de bar met een Raki en een Tuborg…

Daar ben ik weer.

2005-06-08T19:58:00.000+02:00

De meesten hebben het elders al gelezen, maar ik zal mijn Turkije dagverslagen hier ook eens neerzetten...

Dag 1 (maandag)
Vanuit Eindhoven vlogen we naar Dalaman. Mijn eerste vlucht. Reeds bij het opstijgen viel er een lat uit het plafond op onze stoelen. Geweldig, we zitten nog niet eens goed en wel in de lucht en het vliegtuig valt al uit elkaar! Verder vergat een steward een of ander metalen koffer vast te klikken. Tijdens het opstijgen zagen we hoe het zware geval stilletjes uit het kastje schoof. Het scheelde weinig of het ding was met een harde knal op de grond gebonkt.

Maar al bij al was mijn eerste vlucht ooit, best meegevallen. Na zo’n 3 uur en 3 kwartier vliegen, landden we in Dalaman. Drukte en chaos wachtten er op ons! Bij de uitgang stonden honderden mensen, op zoek naar hun transferbus naar het hotel. Vlak voor hen stonden tientallen mensen met bordjes en naamkaartjes en stickers en wat nog. De naam van hun reisbureau roepend trachtten ze duidelijk te maken wie waar moest zijn. Het was voor ons echter een complete chaos.

Uiteindelijk vonden we waar we moesten zijn en werden we (na nog wat meer drukte en chaos en reisleidster kwijtraken en onweer dat losbarstte) richting hotel vervoerd. Een rit van bijna 4 uur. Na een tijd arriveerden we in Marmaris, de stad bij het dorp waar ons hotel zich bevond. Drukte, files, zeeën van toeristen,… verschrikkelijk. Waar zijn we in ’s hemelsnaam aan begonnen? Moeten we hier een week tot rust komen?
Onze gemoedstoestand zakte dieper, terwijl de bus leger werd. Een stuk of 10 hotels werden bezocht om passagiers af te leveren en ons hotel zou het laatste zijn. Gelukkig zagen we dat Içmeler, ons vakantiedorp, stukken minder druk was. Gelukkig maar! En tijdens de 4 uur durende busrit regende het constant, maar toen wij uitstapten was het over. Gelukkig maar!

Gillende mensen stapten uit onze bus en renden richting hotelpersoneel. We keken elkaar aan en begrepen dat we allebei dezelfde gedachte hadden: goed gek.
De buschauffeur laadde onze koffers uit en die werden prompt door enkele personeelsleden meegenomen naar de receptie. Handig. *Snelle scan naar het personeel* Knappe jongen die ene…
We checkten in en juist die ene knappe jongen moest ons begeleiden naar onze kamer, terwijl hij de koffers met zich mee sjouwde. Hij liet ons snel de kamer zien en toonde hoe we de sleutel in een gleuf moesten steken om de lichten en de tv te laten werken. Wat nu? Moeten we nu fooi geven? Plots was hij weg. Blijkbaar niet dus. Hij was zo snel weg… we konden niet eens bedankt zeggen.
Uitpakken en eten. Vervolgens een stapje in Içmeler zetten. Richting strand. Het was iets na 21:00 uur plaatselijke tijd en in het centrum werden we al snel geconfronteerd met het fenomeen ‘hassling’. Lastig vallen dus. Bij elk restaurant, langs elke bar, overal stond er iemand buiten om via omwegen (‘How are you?’; ‘Where are you from?’ ; ‘What’s your name?’) je te overtuigen om juist bij hen te komen eten of drinken. Na een tijdje was zelfs bij mij de vriendelijkheid weg. Terwijl ik eerst stopte en luisterde en een praatje maakte, had ik er na 6 keer wel genoeg van en probeerden we de hasslers te negeren.
Aan het strand vonden we tal van information desks waar uitstapjes geboekt konden worden. Pas bij die ene jongen die ons NIET lastig viel, besloten we om informatie te vragen. Vervolgens boekten we meteen een uitstap naar het Turkish Bath voor dinsdag (de volgende dag dus) en een trip naar Dalyan voor donderdag! Hoog tijd om het hotel weer op te zoeken. Maar waar waren we? Waar lag het hotel? Hoe heette de straat ook weer? Iets met Sokak… Dit steegje is te eng en donker, en die greppel.. god weet wat gebeurd daar allemaal. Daar staan straatlampen, laten we via die straat gaan. Na enig dwalen arriveerden we gelukkig weer in het hotel. Moe van de reis, het hassling, het dwalen en de eerste indrukken kropen we onder het laken. Ja, één laken. Dat was genoeg. Af en toe zelfs te veel.

Turkey, here we come!

2005-05-26T23:38:00.000+02:00

Vorige maandag ben ik samen met een vriendin een last-minute all-in reis naar Turkije gaan boeken. En zoals bij zo'n beetje alles wat we doen, ontstond er ook deze keer een hoop hilariteit.

Het meisje van het reisbureau belde op een gegeven moment naar weet ik veel waar om informatie te krijgen. Ze kreeg een wachtmuziekje te horen en zette de telefoon op speaker, zodat ze gewoon verder kon werken. "Wat een herrie die muziek!", zei mijn vriendin, waarop het meisje haar eens aankeek en vervolgens mededeelde: "Raak er maar aan gewend, want je gaat daar wel een week naartoe!" De afgrijselijke muziek bleek inderdaad Turkse muziek te zijn.

Of ik en mijn flater... Eerst vertelde hetzelfde meisje dat we moesten opletten indien we geld uit de automaat gingen halen in Turkije. "Je krijgt je bankpas pas terug nadat je je geld hebt gekregen." Ik keek haar een beetje glazig aan en vertelde dat het in België zo ook werkt. "Oh, ja wij Nederlanders vergeten dan onze bankpas.", lichtte het meisje toe. Waarop ik schoon mijn kans zag om de Belgische populatie te verdedigen door er meteen een "Ja, wij Belgen zijn slimmer!" aan toe te voegen. Maar die uitspraak werd meteen tenietgedaan. Ik merkte in de catalogus een symbool op met 2 grote en 2 kleine kegels en vermeldde spontaan "Hey, je kunt er zelfs bowlen!" Wist ik veel dat een symbool voor 'gezinnen met kinderen welkom' van kegels gemaakt werd!

Mijn Belgische bankkaarten werkten niet in het Nederlandse reisbureau. Credit cards konden ze ook niets mee. Dat werd dus "pinnen" (geld afhalen uit de automaat dus). Maar kon ik zoveel geld wel afhalen? Er zit toch een limiet op? We stapten de Rabobank binnen, van plan om het eens aan iemand te vragen. Daar zat 's werelds leukste, knapste en mooiste bankbediende ooit! (ok, op deze na dan *bloos*)
Verblind door zijn schoonheid vergaten we alles en stevenden recht op zijn loket af. "Heeft u een nummertje?" Oops... nee dus. Een tiental minuten later was het eindelijk zover en kwamen we alsnog bij hem terecht. Hij verzekerde ons dat het geld afnemen in Nederland met een Belgische bankkaart gewoon zou moeten werken. Dus wij testten het meteen. En ja hoor. Even overwoog ik het om een nieuw nummertje te trekken en hem te vertellen dat het gelukt was en of hij hier vaker kwam. Maar we moesten dringend betalen. En ja ok, ik zou het toch niet gedurfd hebben...

Eenmaal terug in het reisbureau, vroeg hetzelfde meisje (dat ons terug verwachtte voor de betaling) spontaan of ze ons misschien kon helpen. Toen pas kreeg ze door dat ze ons al geholpen had en dat we kwamen betalen en sloeg ze haar hand op haar voorhoofd als in "Wat ben ik toch dom." en daarbij bevestigde ze een post-it, die ze in die bepaalde hand hield, op haar gezicht.

Hmm... dit is ongetwijfeld zo'n verhaal van... je moest erbij geweest zijn!

Anyway, maandag vertrek ik naar Içmeler! Ik wist er nog niks van, dus bekeek eens een paar reisgidsen en las al snel iets over een International Dream Boys Bar, een andere bar met mannelijke dansers en een Coco Beach met herenstriptease en drag queen show. Dat mij dat weer overkomt!

Geluk is de herinnerde geur van bloemen

2005-05-16T14:25:00.000+02:00

In de Libelle heeft moeder enkele maanden geleden een halfmaandelijkse kalender gevonden. Deze hangt nu bij het toilet te hangen. (Wat is het trouwens met mensen en kalenders op het toilet? Dan zit je een grote te draaien en plots merk je op "Ach kijk, Sonja is volgende week jarig!" Waarom moeten we daar aan herinnerd worden terwijl we op het schijthuis zitten?)
Anyway, dit is geen gewone kalender, nee, deze moet je elke helft van de maand omdraaien en dan staan er drie zweverige foto's met daarboven een pracht van een spreuk die je telkens moet ontroeren tot in het diepst van je hart en waarvan je moet denken: "Ja, dat is echt waar, inderdaad! Zo mooi!"
Maar come on, die van deze helft van de maand is zo'n totale bullshit (Ah, vandaar dat het bij de wc hangt!): 'Geluk is de herinnerde geur van bloemen'

Hoe dom. Ik herinner me bijvoorbeeld dat lelies best wel stinken. Goh, heb ik nu mijn innerlijk geluk gevonden?
Het is echt een van de vele snelbedachte spreuken in het kalendertje. Ik zie de Libelle-redactrices al rond een tafeltje zitten brainstormen want oh jee, we moeten nog 10 spreuken bij verzinnen om er 24 te krijgen!

Het domme is eigenlijk nog dat mensen er ook echt intrappen en het wonderlijk mooi vinden. Maar eigenlijk is het gewoon een allegaartje van mooie woorden dat in zijn geheel nergens op slaat. Zo kan ik het ook!
Men neme een zweverig substantief zoals geluk, wonder, schoonheid of passie en stelt het vervolgens gelijk aan nog een aantal woorden. Een even zweverig adjectief zoals herinnerde, mijmerende, mystieke, of fleurige bij een woord dat met je zintuigen of andere menselijke vaardigheden te maken heeft. Geur, gevoel, gedachte, herinnering of liefde bijvoorbeeld. Gooi er nog een woord achteraan van iets dat mensen mooi vinden en dat tot de verbeelding spreekt. Bloemen, zonsondergang, puppies, jonge eendjes of engelen om maar iets te noemen. Zet het allemaal samen et voilà, een nieuwe wonderlijke spreuk is geboren!

Schoonheid is de fleurige gedachte aan engelen.
Een wonder is het mystieke gevoel van jonge eendjes.

Het is echt waar, inderdaad! Zo mooi!

Vogelperikelen

2005-05-04T11:40:00.000+02:00

Het is me allemaal wat met die vogels! Er lijkt wel een plaag te heersen hier…

Enkele maanden geleden werd Arendonk geteisterd door De Grote Gevaarlijke Oehoe. Muizen, duiven en zelfs een klein hondje van een Arendonkenaar werden door dit gevaarte verslonden. Op verschillende plaatsen trof men braakballen aan. Hij gaf een concert in een of andere straat en bracht zo tientallen bewoners samen die naar zijn ge-oehoe kwamen luisteren.
Uiteindelijk kwam een man uit Eindhoven op de proppen en zei:”Hé, dat is mijn oehoe die jullie huisdieren opvreet!” Een paar weken later werd hij, de oehoe, niet de man uit Eindhoven, gevangen. Ik weet niet waar hij nu heen is…

Maar toen! Vorige week moest ik de hoognodige boodschappen halen. Zoals dat altijd gaat in supermarkten, blokkeerde een dikke dame met haar dikke dochter en hun winkelkar het pad. Met een diepe zucht wrong ik mij rond hen heen en op dat moment slaakte de dikke dochter een schrille kreet! Verschrikt keek ik om. “Een vogel!”, gilde ze. En warempel, daar vloog hij door het chipsrayon! Ik vermoed dat het een merel was… maar dan een bruine. Mijn verstand van vogels reikt niet ver.
Vervolgens speelde zich een surrealistisch stuk voor mijn ogen af:
Een vogel, vrij rondvliegend in de supermarkt!
Klanten die er verdwaasd naar kijken en schrikken als hij langs hen vliegt!
Kassameisje die, gekleed in hun witte schorten, in een groepje van 3 achter de vogel aanrennen met een kartonnen doos in de aanslag!
Ik weet de ontknoping van dit drama echter niet, daar ik met mijn hoofd schudde, de chips in mijn winkelkarretje deponeerde en richting kassa’s beende.

Maar het was nog niet gedaan! Ook dit vond vorige week plaats. Ik zocht een parkeerplaats, maar dat is quasi onmogelijk op een dinsdagochtend, aangezien alle parkings dan al overvol staan met (zelfs dubbel geparkeerde) Nederlandse wagens. In het centrum van Arendonk bevindt zich namelijk een tekenschool. Het heet echter niet zomaar tekenschool, maar wel “kunstacademie”. En je kan je dan voor weinig geld groots voordoen, want academie is een duur en groots woord natuurlijk.
Enfin, ik zocht dus een plaatsje om mijn auto even achter te laten. Mijn laatste hoop was gevestigd op het kerkplein. Ook dat stond vol… hoewel… ik zag een kleine plek waar mijn bolide wel inpaste. Het was echter vlak bij een boom en er stond een cirkel van dranghekken met een straal van 2 meter onder de boom. Aan enkele hekken hing een papier:
NIET PARKEREN, KAUWEN GOOIEN STENEN OP WAGENS
Wuk? Na het trekken van een bedenkelijk gezicht besloot ik om het er toch op te wagen. Gelukkig waren er geen aanslagen gebeurd door de kauwen en reed ik even later met een deukvrije auto weer huiswaarts.
Later in het journaal legde de nieuwslezer van dienst mij uit hoe het nu zat met die gevaarlijke vandalen. Kauwen eten noten. Om die te openen vliegen ze heel hoog en laten dan zo’n noot vallen, die vervolgens openbarst. Helaas zien ze niet altijd het verschil tussen noten en stenen en zo kwam het dat menig auto werd beschadigd door de kauwen.
Met een ingenieus systeem (een megafoon met voorgeprogrammeerde vogelgeluiden) werden de kauwen van het kerkplein weggejaagd. Dat ze nu 2 straten verder de wagens vernielen, zit verder niemand mee, behalve die bewoners.

Hopelijk was dat de laatste der vogelplagen, of ik durf niet meer buiten te komen!

Let's go swimming in the pool

2005-05-02T13:43:00.000+02:00

*doet alsof hij de voorbije weken altijd blijven posten is*

Vorige week, maandag, stapte ik op de weegschaal na een weekend vol feest, chips en taart en na het zien van het resultaat dacht ik:"Oh mijn god!"...
Prompt heb ik de beslissing genomen om dat goede voornemen, dat al dateert van de nieuwjaarsovergang 2003-2004, eindelijk waar te maken: Ik ga zwemmen!

Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben de voorbije week drie avonden gaan zwemmen en heb zelfs een abonnement gekocht, waarmee ik nog 23 keer moet plonsen en baantjes trekken! Dit allemaal in het kader: Door te bewegen, verlied je kilo's! Tenminste, dat vertelt men mij. En eigenlijk klinkt het ook wel logisch. Ik, die geen enkele sport beoefend, zelfs geen voetbal op tv kijk, ik moet wel een paar gram verliezen als ik driemaal per week schoolslag doe in een grote bak water.

Maar wat een verscheidenheid aan mensen vind je in het zwembad van Arendonk!
Er zijn de huisvrouwen die eigenlijk met hetzelfde doel daarheen komen als mij. Zij zijn echter per twee om tijdens het watergetrappel duchtig te roddelen over de buurvrouw van de zus van een kennis van de burgemeester.
Onderwijl proberen die huisvrouwen en ik de bejaarden te omzeilen. Ze bewegen zich opmerkelijk trager voort. Logisch natuurlijk. Maar ze hangen steeds voor je neus, of komen je tegemoet en galant als ik ben, zwem ik dan met een boogje rond ze heen. En natuurlijk dragen de oude vrouwtjes die typische rubberen badmutsen met daarop in reliëf de typische grote bloemen. De bejaarde mannen zijn overigens opvallend fit voor hun leeftijd! Ja... fitter dan mij!
Meestal zijn er ook enkele gehandicapten aanwezig. Ze hebben de meeste lol door gewoon in het ondiepe water recht te blijven staan. Of die enthousiast in hun handen klappen aan 10 klappen per seconde. Of die op de schouders van hun begeleiders mogen staan en dan in het water gegooid worden, samengaand met hoog en luid gegil en gekir! Ik moet af en toe zo hard op mijn tong bijten om niet in lachen uit te barsten en te verdrinken!
En last but not least lopen er af en toe nog een paar asielzoekers rond. Meestal niet te verwarren met de gehandicapten. Sommigen onder hen zijn namelijk zo onzeker en zo nerveus, dat ze eerst een kwartier ijsberend in het ondiepe water lopen. Vervolgens plots in het diepe verzeild raken en dan besluiteloos het laddertje een aantal keren op en af lopen. Maar ze doen natuurlijk geen vlieg kwaad en zwemmen nooit in de weg.

Helaas ontbreekt de jonge gespierde adonissen groep, maar ach, dan zou ik me geïntimideerd voelen en bovendien te vaak tegen bejaarden aanbotsen.

't Kan nog meer verkeren.

2005-02-18T14:49:00.000+01:00

Zo'n 8 jaar geleden stond ik met een neef en nicht voor een huis. Te wachten aan de straatkant van dat huis. Vlak voor ons stond een wagen van de MUG-dienst. Het regende een beetje en de wagen was verlaten, maar de ruitenwissers stonden nog aan. Ze piepten op het glas van de voorruit. Met elke piep werden wij zenuwachtiger. Daarbij flitste er elke seconde een blauw licht in onze ogen van de, eveneens verlaten, ambulance die ernaast stond. We zwegen, keken elkaar af en toe aan met een angstige blik en keken dan weer voor ons uit.

De voordeur van het huis stond open en af en toe vingen we een paar geluiden op, maar het enige geluid dat ik me nog herinner is het gegil van mijn moeder. Even later kwamen de mensen van de ambulance en de MUG-wagen door diezelfde voordeur naar buiten en zagen we onze oma bewegingsloos op een brancard liggen. Ze had enkele minuten eerder een hartaanval gekregen. Ons werd verteld buiten te blijven wachten. Ik begreep waarom: het aanzicht van onze oma die als voor dood op de grond lag, zou niet zo aangenaam zijn en misschien voor jaren in onze hoofden geprent staan.

Er waren al vaker dingen gebeurd in de familie en het kwam altijd weer goed. Dus dit ook. Dat moest wel. Het kon niet anders. Hoe vaak onze ouders ons ook vertelden dat de situatie kritisch was, oma zou het wel redden!

Mijn moeder ging mee naar het ziekenhuis. Vader ging met mij naar huis. Zo'n uur later rinkelde de telefoon. Mijn vader nam op en hoewel ik in de keuken stond, hoorde ik mijn moeder door de horen van de telefoon heel erg huilen. Oma had het niet gered...

Twee jaar geleden werd de vroegere woning van mijn grootouders aan andere mensen verhuurd. In dat huis waar mijn grootmoeder overleden is... op de plaats waar wij vol zenuwen stonden te wachten op nieuws van onze oma... op die plaats staat nu een houten ooievaar met een baby in haar bek.

't Kan verkeren

2005-01-31T19:56:00.000+01:00

Het meisje waar ik in mijn kinderjaren verliefd op was? (we waren zelfs een stel van de laatste kleuterklas tot het vijfde studiejaar, hoewel het enkel bleef bij elkaar leuk vinden) Wel... ze kreeg een baby op 17-jarige leeftijd, een 2e baby een paar jaar later, maar dat overleed helaas aan wiegedood, ze schreef haar opstel 'Mijn idool' over Adolf Hitler en heeft nu een eigen tattoo-shop waar ze mooie mythische tatouages ontwerpt en in mensen hun huid prikt.

De Italiaanse jongen waar ik in het 2e middelbaar een crush op had? Wel... hij woont nog steeds in dit dorp, maar zijn familie (of hij er zelf bijhoort weet ik niet) staat nu blijkbaar bekend wegens hun gewelddadigheid hier. Eentje is pas uit de gevangenis gekomen. Hij zat daar wegens poging tot doodslag, zo zegt men.

Dat zenuwachtige, bange mannetje dat hier vroeger steeds kwam spelen, maar ik vond hem stiekem niet leuk? Wel... hij is nu een of ander belangrijke medewerker bij de multimedia afdeling van de Carrefour en kent mij niet meer als hij me daar ziet lopen.(hoewel het feit dat ik probeer niet in zijn gezichtsveld te komen er ook wel mee te maken zal hebben)

En ik? Ik ben gewoon dezelfde gebleven, saai, zonder avontuur in het leven. Niemand die zal opkijken van 'Huh, is dát Damon?!' Het enige wat misschien wat verbazing zal opwekken zou mijn geaardheid kunnen zijn. Maar dat is nu ook geen interessant feit dat ik met hard werken bereikt heb ofzo...

Happy Generation

2005-01-27T23:57:00.000+01:00

Samen met mijn (veel te dure) rekening voor mijn autoverzekering, ontving ik een flyer over de Happy Generation bij AXA verzekeringen. Iets over dat je zorgeloos kon zijn toen je nog hippie was in 1970 en dat je nu weer zo zorgeloos kan leven door een nieuwe geweldige superactie.

Verkeerde reclame voor iemand die in 1970 nog niet eens bestond, maar soit, ik las het toch eens even. Blijkbaar kan je, als ervaren chauffeur (en ex-hippie uit 1970), extra voordelen krijgen. 'Zoals bijvoorbeeld de Joker waarmee je bonusmalusgraad nul behoudt zonder dat je premie BA de hoogte ingaat.'

Ik snap er maar de helft van, want ik heb me er nooit zo in verdiept, maar blijkbaar kan je dan een joker inzetten als je een of ander ongeluk gehad hebt... Alsof accidenten en verzekeringen een spel geworden zijn. Rad van Fortuin ofzo... 'Ik zet mijn joker in!'

Wat gaan ze zo nog meer verzinnen?
Als een nummerplaat niet meer leesbaar is door een zware aanrijding: Ik ga een klinker kopen, de O van Odilon.
Je belt je verzekeringsagentschap: Helaas, u bent niet de tiende beller. Probeer het opnieuw! En als je dan toch als tiende beller geregistreerd wordt en je de gelukkige bent die zij terugbellen, mag je 3 ballen kiezen. Heb je drie keer het Axa-logo? Dan kijg je alles terugbetaald!
Er gebeurt een dodelijk ongeval en het agentschap stuurt 10 amateur speurders om het op te lossen?
Als je niet in fout bent bij een ongeval, krijg je als bonus(malus) een koelkast...
Of mensen die tegen elkaar gebotst zijn, moeten op droomdate voor de ultieme temptation.

Het zou wel leuk kunnen zijn! Jammer echter dat het alleen voor nostalgische hippies is.

Waar komen jullie toch vandaan?

2005-01-27T23:50:00.000+01:00

Het blijft leuk om te kijken hoe mensen op deze site terechtgekomen zijn. Heel handig, die Belstat counter die dat bijhoudt!
Via de volgende zoekopdrachten zijn sommigen hier verzeild geraakt:
Vier keer hebben mensen gezocht naar informatie over 'kamelenrace' en evenveel maal naar 'japanse beeldzoeker'. Maar eigenlijk hebben 'Sally en Sven' er ook vier, want twee keer is er gezocht op 'sally en sven' en twee keer op 'sven en sally'.
Iemand heeft gezocht naar een 'afbeelding van angel'. Angel, iemand smacht naar je!
Een ander is hier gekomen door te zoeken naar 'buurvrouw'. (hint: kijk eens in het huis naast je, misschien vind je haar daar wel!)
En heel intrigerend is de zoektocht naar de 'barcode van chocopasta'. Beeld je eens in wat je daar allemaal mee kan doen!

Ik blijf het in de gaten houden... de recentste, raarste zoekopdracht was... 'vertel een moordverhaal voor kinderen'. :-|

Hartenjagen

2005-01-23T13:48:00.000+01:00

In een vlaag van verveling testte ik zojuist de 'Hartenjagen op het Internet' functie uit. Eén en al irritatie is dat. Spelers die 5 jaar wachten tot ze een kaart doorgeven. Spelers die plots opstappen als ze verliezen.

Maar dat wordt allemaal verdoezeld door het hilarische chatsysteem! Je kan er niet gewoon chatten, nee, je moet uit een lijst zinnetjes iets kiezen om te zeggen. Natuurlijk gebruik ik dan te pas en te onpas de domste opmerkingen. Zie hoe het boeiende gesprek net verliep (even bij vermelden dat Speler 2 lang op zich liet wachten omdat hij geen 3 kaarten doorgaf):
Speler 1> Hallo
Damon> Hallo
Speler 1> Succes
Speler 2> Hallo
Speler 3> Succes
Damon> Bedankt
Damon> Ik ben aan het nadenken...
Speler 1> Ja
Damon> Ja
Speler 2> Bedankt
Speler 1> U bent aan de beurt
Speler 1> Een doormars aan het halen?
Speler 1> Geef 3 kaarten door
Speler 2> Sorry, ik moet gaan
Speler 1 heeft het spel verlaten en is vervangen door een computerspeler.
Damon> O jee...
Speler 2> Tot ziens
Damon> Geef 3 kaarten door
Speler 2 heeft het spel verlaten en is vervangen door een computerspeler.
Damon> Pas op
Speler 3> Tot ziens
Speler 3 heeft het spel verlaten en is vervangen door een computerspeler.

... volgens mij heb ik ze afgeschrikt met mijn onkundig gechat. En dan heb ik nog niet eens 'Oeps!' 'AU!' of 'Kwestie van geluk' gezegd!

Ouch

2005-01-13T10:35:00.000+01:00

Lilith van Tales from the Crib slingerde een stok naar mijn hoofd. Nu moet ik een boekje opendoen over mijn muziekstijl. Goed idee, lil, dan staat er hier tenminste nog eens iets!
And away we go:
1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Minder dan 10 MB. Zo'n 2 maanden geleden een nieuwe computer gekocht en de muziekbestanden die op de vorige stonden staan nu op een cd'tje.

2. Wat is je laatst gekochte CD?
Hmm... volgens mij moet dat de soundtrack van The General's Daughter geweest zijn, besteld bij Proxis omdat ik er achtergekomen was dat op die cd het sjiekste stukje molmuziek ooit staat.

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voor je dit berichtje las?
Ik wist dat deze vraag ging komen en heb speciaal de radio opgezet, omdat het anders van gisteren geleden was en ik bij God niet meer zou weten welk liedje ik dan toevallig gehoord heb. Karen Meynen van radio Donna zegt dat het 'Flash Dance' was van... ik heb het niet gehoord. Het was ook niet bijster interessant.

4. Geef 4 nummers die je vaak beluisterd of die veel voor je betekenen.
Ik heb niet zo'n emotionele band met muziek en zal dus eens heel diep moeten nadenken om er überhaupt 4 te vinden. Veelal zullen het nog nummers worden met slechte herinneringen. Ik heb ook niet echt liedjes die ik vaak luister, maar volledige cd's, die dus vol liedjes staan.
Dit gaan de domste liedjes ooit zijn waar ik nu niets meer aanvind, maar hup:
Monifah - Touch It: In 1999 vond ik het een leuk nummer. Toen ging 'Man Bijt Hond' een weeklang het holebikamp volgen en filmen. Tijdens een zogenaamde bonte avond kwam er een jongen, geheel in drag en al, sletterig en overdreven op dit lied dansen en sindsdien kan ik het lied niet goed meer uitstaan.
Chemical Brothers - Star Guitar: Toen ik op stage naar Engeland vertrok, helemaal alleen voor de eerste keer 6 weken zonder ouders, kocht ik bij de Free Record Shop in Brussel zuid deze maxi-single. In de videoclip van dit nummer zit je zogezegd in een trein en zie je op de maat van de muziek alles voorbijflitsen. Wel, ik zat ook zo'n 3 uur op de trein en deed precies hetzelfde met die muziek in mijn oren. (geen 3 uur lang echter)
Sabrina - Boys: Hoe erg wordt deze post met wansmakelijke muziekstijl wel niet? Dit lied is één van mijn vroegste muziekherinneringen. Ik was 6 of 7, wist niet waar het lied over ging, maar zong en danste wel mee. Er bestaat nog een cassette vol prietpraat van mezelf en daar zing ik ook 'Boys, boys, boys!'. Volgens mij is het toen allemaal misgegaan. Hoewel... op tv had je toen de pin-up club (met Wendy Van Wanten!) en je hoort me "I cheer you up in the pin-up club" zingen!
Jantje Smit - Lieve Oma Het ettertje kwam met dit liedje op de markt toen mijn oma gestorven was. Hij zingt hoe zijn oma overleden is en dat hij toch zoveel van haar houdt. Een week later kwam ik te weten dat het fake was. Zijn oma leefde nog gewoon. Ik haat het ventje sindsdien. Ik zat echt te rouwen om mijn oma en Jantje Shit zat te faken om er geld uit te slaan!

5. Aan welke 3 (4 of 5 is te zot) mensen geef jij het stokje door en waarom?
Maar goed dat het geen 4 of 5 is, want sjeesh, zoveel ken ik er niet. Ik gooi het richting Angel, Kuschi en Nosens from Schoten! Geen idee of die mijn blog nog wel lezen though! :)

pipi de chat - cat wee wee

2005-01-08T21:17:00.000+01:00

Vandaag kwam vader met een doos thuis waar op stond 'Wine Discovery'. Geen groot wonder, aangezien pa een wijnfreak is en heel veel interesse ging er van mij dan ook niet naartoe.

Totdat ik besefte wat er in de doos zat! Veertig kleine potjes met een specifieke geur erin! Op de bodem van elk potje staat (in het Frans en Engels) geschreven welke geur er in desbetreffend potje zit!

Echt een waar festijn om te ruiken en te raden wat je net hebt geroken! Zoete vruchten als aardbei, perzik, abrikoos en vele meer. Maar ook aparte geuren zoals daar zijn: leer, hooi, truffel en champignon.

Het ergste moest echter nog komen. Een potje bezit en verschrikkelijk onaangename geur waarvan ik hoop dat niemand hem ooit in zijn wijn zal herkennen! Echt ongelooflijk vies! Op de onderkant las ik waar ik net aan had geroken: pipi de chat - cat wee wee.

KATTENPIS!

Moord Mysterie

2005-01-08T21:12:00.000+01:00

In mijn vorige post had ik het er reeds kort over: mijn nieuw online spelletje.

In navolging op 'Murder in Small Town X', 'The Murder Game' en, elke zondagavond op VTM, 'De Perfecte Moord', heb ik zelf ook een moordverhaal in elkaar gestoken. Tien amateur detectives gaan online op zoek naar een online gepleegde moord...

Het openingshoofdstuk:

8 januari 2005
19:55 uur ten huize Engelen

Op haar slaapkamer zit Lizette voor het beeldscherm van haar computer, haar ogen nog wat rood van haar huilbui twee uur eerder. Gedachten dwarrelden door haar hoofd... Waarom was haar vader plots zo'n irritante rotzak geweest? Gunde hij het haar niet om gelukkig te zijn misschien?
Ze keek opzij. Naast haar, op het bureau, stond een flesje 'True Star' parfum dat ze met kerst van haar vader had gekregen. "Klootzak...", mompelde ze en met een welgemikte mep zwierde ze het flesje van het bureau. Het overleefde de klap niet en spatte uiteen.

Haar ouders zaten ondertussen beneden in de woonkamer tv te kijken, doch geen van beiden was met hun gedachten bij de zoveelste heruitzending van 'Friends'. Veel viel er namelijk niet te lachen. Ze staarden allebei maar wat voor zich uit.
Margot brak uiteindelijk het stilzwijgen:"Waarom moest je nu zo overdreven reageren, David? Dat was toch voor niets nodig?"
"Ik...", begon David, maar hij maakte zijn zin niet af, want ze hoorden boven plots hard gegil en een luide klap! Margot en David sprongen recht en liepen de trap op. David kwam als eerste op zijn dochter's slaapkamer aan. Zijn gezicht trok wit weg. "Lizette!!", gilde hij uit terwijl hij op haar af liep. Hij raakte echter niet bij haar, want nog voordat hij zijn dochter in zijn armen kon nemen, ontving hij zelf een paar pijnlijke slagen en stortte in.
Margot hoorde heel dit tafereel afspelen terwijl ze halverwege de trap stond. Een gedaante kwam uit Lizette's slaapkamer en haar eerste ingeving was: 'Vluchten! Weg van hier! Zo snel mogelijk!' Ze draaide zich om en rende de trap af, richting voordeur... maar de gedaante snelde haar achterna. Haar luide gegil deed enkele duiven buiten opschrikken...

Wie interesse heeft, kan het verhaal en het spel hier volgen.

Negentien

2005-01-08T20:58:00.000+01:00

Negentien dagen postloosheid. Wederom. Maar wat is er in die negentien dagen gebeurd?

Een bondig overzichtig:

Leuk
- Kerst en Nieuwjaar!
- De Perfecte Moord met de perfecte elite!
- Een nieuw online spel gestart (waarover later meer)
- Daguitstap met hond naar zee

Minder Leuk
- Moeder die mij (onder andere) badzout cadeau geeft omdat ze denkt dat ik dat aangenaam vind, terwijl ik het eigenlijk haat, omdat het niet samengaat met badschuim.
- Menstruerende hond
- Manpower die me niet voor een job wil voorstellen bij een bedrijf, enkel en alleen wegens een gat in mijn cv (een jaar lang niet gewerkt)
- Tsunami

Vies
- Hond die eigen bebloede maandverband opeet
- Vader die de voorbije week telkens bloedneusaanvallen kreeg tijdens het avondeten
- 'pipi de chat' oftewel 'cat wee wee' (waarover later meer)

Vooruitzichten
- 14 januari: Wie is de Mol op Ned 2 met Bekende Nederlanders
- 11 maart: Peking Express 2 op VT4
- nog steeds wachten op mijn Six Feet Under DVD Box die ik gewonnen heb
- wachten op videoband Celebrity Mole: Yucatan
- wachten op positief nieuws van mijn Expeditie Robinson inschrijving
- wachten op positief nieuws van mijn sollicitaties voor interessante vacatures

Wij

2004-12-20T14:45:00.000+01:00

'Up With People' was een grote organisatie van mensen uit heel de wereld die de aardbol rondreisden en in verschillende steden en dorpen musicalvoorstellingen deden, voornamijk over racisme en oorlog.

'A Common Beat' vind ik zelf een van de betere shows (maar ik heb er slechts drie gezien). Het gaat over de hele wereld. Hoe iedereen lang, lang geleden op zijn eigen continent leefde en nog niet van het bestaan van andere culturen afwist, totdat enkele nieuwsgierige ontdekkingsreizigers op verkenning uitgingen. Zo begonnen de verschillende mensen en culturen stilaan te mixen, maar ook te botsen en ontstonden er oorlogen.

Op die manier wordt het althans allemaal verteld, gezongen en gemusiceerd. Wat wel leuk is trouwens, is dat het allemaal ook wat met muziek vergeleken wordt. De verschillende culturen 'move to their own drum'. En later, als de oorlog uitbreekt, is dit ook met kenmerkende muziek van de verscheidene continenten. Drums voor Afrika, Flamengo en castagnettes voor Europa (ok dat is dan alleen Spanje, maar soit), de typerende Aziatische muziek en voor Amerika is het jazz.

Maar nu moet ik toch eens tot de essentie van mijn post komen. De titel is 'Wij' en daar wou ik dus over vertellen. Ik heb de cd van 'A Common Beat' en er is een bepaalde nummer bij, waar het woord 'wij' in 4 verschillende talen enkele malen herhaald wordt. 'Wij'... een kort éénlettergrepig woord. Ook in het engels ('we' of 'us'), Duits ('wir') en Frans ('nous'). In Afrika bestaat hetzelfde woord al uit 2 lettergrepen, maar het is nog steeds kort: 'sisi'.
Maar dan! Een taal in Azië (ik veronderstel het Chinees of Japans) heeft een prachtig langdradig woord voor 'wij', namelijk:

Watashitachi!

Party & Co

2004-12-20T14:21:00.000+01:00

Sinds enkele weken ben ik de eigenaar van het gezelschapsspel 'Party & Co', dat gebaseerd is op Trivial Pursuit, maar dan met opdrachten in plaats van vragen. Liplezen, uitbeelden, verboden woorden, tekenen en, om toch nog een beetje in de Trivial Pursuit sfeer te blijven, een vraag beantwoorden.

Je begint altijd met een beetje schroom aan het spel. Vooral als je de eerste bent die iets moet uitbeelden à la tapdansen of, erger, 'de pispaal zijn'.
Maar al snel begint het spel op je lachspieren te werken als bijvoorbeeld iemand een waterkoker moet tekenen, maar diens partner er enkel een vaas in ziet. Of wanneer iemand iets uitbeeldt door een cadeau te geven, het dan weer terug te pakken en dit duizend keer herhaalt zonder enige variatie of andere hulpmiddelen te gebruiken om duidelijk te maken dat hij het woord 'gierig' probeert te gesticuleren.

Helaas heb ik de Hollandse versie. Het komt dus vaak voor dat we een totaal onbekend spreekwoord moeten liplezen of een persoon omschrijven waar je nog nooit van gehoord hebt! Daphne Dekkers bijvoorbeeld.
Of wat dacht je van deze beroemde mensen: Ada Kok, Alexander Solzjenitsyn, Fujimori, Bram Peper, JJ Quantz en Jan Pijpenburg.

Hoe pijnlijk was het gisteren trouwens, toen ik George Bush moest omschrijven (zonder bepaalde woorden te gebruiken) en mijn spelpartner (ik zal maar geen namen noemen) niet op de naam kon komen toen ik zei 'Die klootzak van over de oceaan die pas nog eens voor 4 jaar verkozen is.' Het enige wat hij/zij kon bedenken was Bill Clinton. En ok, de persoon die ik beschreef was dan niet George Bush, maar wel George W Bush, maar dan kon ik nog zeggen 'Maar zonder die middelste letter.'

En hoe op aarde moet je in 30 seconden een spreekwoord van 9 woorden van iemand's lippen aflezen? Oh en kan iemand me eens uitleggen hoe ik een 'woongroep' teken?

Roddelwijven plagen

2004-12-18T19:19:00.000+01:00

Ik heb een buurvrouw. Dat is niet zo verwonderlijk, ik heb er zelfs meerdere. Maar die ene buurvrouw is toch speciaal. Ze is een roddelwijf.
Eigenlijk zijn bijna alle inwoonsters van A'donk gossipvrouwtjes, want in deze straat wonen er nog 3 andere. Minstens.

Maar goed, ik hou het nu bij deze ene buurvrouw. Ze vindt het leuk om te weten wat er in het leven van anderen gebeurt en vooral om dat dan ook nog eens aan iedereen rond te vertellen. Ook doet ze graag alsof haar kinderen de besten zijn en dat ze rijk zijn en de burgemeester van Caledonië kennen.

Je vindt haar vaak voor de raam, half verscholen achter een gordijn, starend naar de straat. Er was zelfs een tijd waarin ze de nummerplaten van auto's opschreef die bij buren op bezoek kwamen, of op de oprit kwamen draaien. Het moesten maar eens zware topcriminelen zijn!

Ook ik ontkom er niet aan. Twee weken geleden waren mijn ouders niet thuis en had ik 2 vrienden op bezoek. Eén daarvan een vrouw met rode haren. De buurman stond toevallig buiten en staarde mijn vriendin na van het moment dat ze de straat in kwam rijden, tot wanneer ze uitgestapt was en richting mijn voordeur wandelde.
Die buren wisten dat mijn ouders er niet waren. En slechts het zien van die ene vriendin is dan voor hen al nieuws genoeg om de ogen wijd open te trekken. De dinsdag na het bewuste weekend kwam er hier namelijk een kennis (een buurvrouw die een eind verder woont en waar we goed contact mee hebben). Ze had iets te vertellen, want ze kwam net van die bewuste roddelbuurvrouw en die had haar in volle extase al verteld hoe ik hier weer een party hield terwijl mijn ouders weg waren en dat er een Hollandse rosse (wat blijkbaar met grote nadruk verteld werd) bij was.
(mijn ouders wisten trouwens dat ik bezoek kreeg en van wie)

Ugh, geen privacy. Op dat moment heb je echt de neiging om er iets van te zeggen tegen het wijf. Toen ik bijvoorbeeld een broodje kip hawaï ging halen later die week, hoopte ik dat ze op straat zou staan. Dan zou ik stoppen, mijn raampje opendraaien en zeggen 'Ik heb een broodje kip hawaï gaan halen! 't Is maar dat je het weet, dan kan je het aan de rest van de wereld rondvertellen!'
Helaas stond ze er niet. En waarschijnlijk zou ik, als ze er wél was, gewoon gezwaaid hebben en braaf doorgereden.

Maar gisteren kon ik haar gelukkig nog een beetje terugpakken, al was het maar mild en meer grappig voor mezelf dan dat het boze wraak inhield. Moeder en ik arriveerden weer thuis na inkopen gedaan te hebben bij de Carrefour. Toen ma de oprit opdraaide, zag ik dat buurvrouw haar garage aan het dweilen was. Die garage ligt vlak naast onze oprit, gescheiden door een hoge heg. Ma parkeerde terwijl ik een dom grapje over haar maakte, waarop ze mij een stomp gaf. Opzettelijk opende ik het portier en riep "Help, mijn moeder mishandelt mij!" Buurwijf moest het gewoon gehoord hebben. Ma kon er mee lachen.
Vervolgens laadden we de boodschapen uit de wagen terwijl we allebei opmerkingen uitbrachten als "Heb jij de oesters? Dan pak ik de dure champagne en het illegale vuurwerk!"

Hopelijk heeft ze het gehoord...

Rest van ER

2004-12-14T19:12:00.000+01:00

Ik had nog beloofd om over de rest van mijn Expeditie Robinson avonturen te vertellen. Maar ik zal het kort houden!

Mechelen: Utopolis
Via VT4 forum had ik kaartjes gewonnen om de finale op groot scherm te bekijken en achteraf een receptie bij te wonen met de kandidaten van ER én van The Block. Ik had echter de finale in de dag voordien in Nederland gezien en het was allemaal hetzelfde. Mijn companie staken in de bar even een sigaretje op tijdens de pauze en kwamen me even later uit de zaal halen. Veel kandidaten bleken namelijk in die bar rond te hangen, zonder ander ovlk en gespuis erbij. Dé kans om ze voor ons alleen te hebben! De finale kenden we toch al.
Zo gezegd, zo gedaan. We babbelden met Mick, die overtuigd was dat Klaar ingehuurd was door de productie als Mol. Zij moest voor irritaties zorgen. Zij is er bijna tot het einde ingebelven en is geen gram afgevallen! Ze had waarschijnlijk stiekem extra voedsel meegekregen! Jaja, Klaar was een spion! Hmm... een beetje paranoid, maar buiten dat was Mick wel ok. Vooral toen hij even later zijn overige drankbonnetjes aan ons gaf. Negen drankbonnetjes zomaar erbij! Dat was wel vriendelijk van de eroticazaakeigenaar.
De finale was gedaan en het volk kwam de zaal uit. Ik hield Peter tegen, vertelde hem dat ik die ene was die op het VT4 forum over zijn mutsje postte (waar hij via pm een paar keer op antwoordde) en hij beloofde al meteen om mij zo'n muts te bezorgen! Ik moest maar eens mailen en hij zou er voor zorgen! Ondertussen, 2 weken later, heb ik het echter nog niet, maar oh well. Hij heeft het waarschijnlijk aan tig mensen belooft en zijn sponsor zal het allemaal te duur vinden.
Mitch de Bitch was helemaal geen Bitch. Wel een Hobbit! Tenminste toch qua postuur. Ik was bijna drie koppen groter! Maar wat een tof mens was me dat! Echt een aardige vrouw, waar we nog een heel eindje mee gebabbeld hebben.
De meeting met Frank was wat aan de korte kant. Hij vertelde nog wel dat, toen hij in de kooi zat en begon te ijsberen en de voice-over zei "Frank is een natuurmens en deze opsluiting is dus niets voor hem.', dat hij dat gewoon deed omdat hij rookt en zijn sigaretten miste!
Ronald, aardige man! Bevestiging op het feit dat de productie van zo'n tv-programma een heel ander beeld van iemand neer kan zetten.
Verder waren Patrick, Klaar, Ernestine, Kelly, Shandinella, Darline en Matthias (man wat is die jongen groot!) eveneens aanwezig!
De tweeling uit Peking Express was er ook! Omdat de ene een zwarte jas droeg en de andere een witte, kon ik ze uit elkaar houden, maar als ik ze nog eens zie, weet ik het waarschijnlijk al niet meer. En waarom staarde één van de broertjes mij later heel de tijd aan? Nee het was niet mijn verbeelding, want mijn companie merkte het ook op.
Van The Block waren alle kandidaten er. En ook de mannelijke helft van het presentatieduo: Hans Otten. Ik vind hem niet zo super, maar het was wel grappig toen hij de naam van Klaar vergeten was en haar Kaat noemde.
Onder de Block-kandidaten heb ik enkel kort 'dat koppel die een baby gekregen hebben' gesproken en een langere babbel gehad met Sally en Sven, afzonderlijk. Sally had volgens mij een paar pintjes te veel op. Dat, of ze vond me onweerstaanbaar. Ze werd namelijk heel aanhankelijk en begon me zelfs op de schouders en de wang te kussen! Ze was wel lief en tof. En later zag ik Sven aan de bar staan. Alleen. Het moment om hem aan te spreken. De goede jongen vroeg quasi meteen wat ik wou drinken en kocht het voor mij. Hij bleef nog een heel tijdje napraten en vertellen. Toffe kerel!

De ER-fandag
In Amersfoort was er eenfandag georganiseerd voor Expeditie Robinson. Ik was ook van de partij. Het was voor mij echter een beetje té georganiseerd. Ik heb amper met iemand van de kandidaten kunnen spreken. Of misschien lag het aan het feit dat ik de meesten al in Mechelen gezien had. Maar ze waren zo'n beetje constant bezig. Eerst een veiling. Voor het goede doel en man man, het goede doel mag blij zijn met z'n 710 euro! Iemand bood zelfs 140 euro voor de originele stempapiertjes van de finale! Die iemand was de vader van een pubertje met lang vettig haar en Iron Maiden shirt. Het type 'Ik ben onverschillig en heb schijt aan de wereld.' dat echter wel als een ware fanboy op elk item van de veiling aan het bieden was.
Daarna volgde een fitness-show van shandinella en friends. Leuk om te zien!
Na die show volgde nog een vragenvuur. Hoogst interessant vond ik de vragen echter niet en je kon de helft er van verstaan. Maar toch wel leuk.
Maar het leukste moest nog komen. Er was een quiz. Mijn moeder was er ook bij. Zij wist maar 4 of 5 van de 30 (of waren het er 20?) vragen, maar ik bood haar mijn hulp aan. Waar we twijfelden vuld zij het ene in en ik het andere. En wat blijkt? Mijn moeder wordt finaliste met twee andere meisjes en speelt de finale! Ik wist enkel vragen, maar mijn moeder niet. De andere meisjes ook niet, dus fluisterde ik het snel in moeder's oor. Aldus won zij de finale en nam haar prijs (een t-shirt met handtekeningen van alle kandidaten) in ontvangst!

En dat was dan het einde van Expeditie Robinson 2004. Volgend jaar ben ik er misschien weer bij! Maar dan hopelijk als kandidaat! Of zelfs winnaar!

PS: Foto's van de ER-dagen zien?
Stand-in en Mechelen, Utopolis
ER-fandag