maandag, september 13, 2004

*hips*

In vroegere tijden was ik bang van dronken mensen. Ik denk dat mijn alcoholische buurman daar mede de oorzaak van was. Hij kwam geregeld over de vloer voor een pintje of een wijntje (of drie, vier). Maar meestal was hij daarvoor ook al bij de andere buren of op café geweest. De hele avond was dan verknald, want ik kon geen tv kijken of laten en doen wat ik anders zou doen. Hij was een vervelende dronkaard die zich nergens iets van aantrok. Bovendien was (of is, want dat is nu nog steeds) hij zeker zo'n 2 meter groot, wat natuurlijk ook een hele indruk nalaat op een klein mannetje als ik toen.
Op een avond (hij was er al om 18:00 uur en wij waren nog aan ons avondmaal bezig) lag hij weer in onze zetel. Ouders verveeld, ik verveeld. We wisten al dat onze hele avond weer verknoeid zou zijn. Wij zaten echter in de keuken, hij in de woonkamer. Plots gooide hij zijn bril op de grond en begon mijn naam te roepen. Hij beval dat ik de bril moest oprapen. Gelukkig vonden mijn ouders dat het onzin was en ik mocht blijven zitten. (ik was toen trouwens 10 jaar ongeveer) Dit soort grapjes haalde hij ook met mijn vader uit. Dan liet hij zijn pak sigaretten vallen. Mijn vader raapte het op en 5 minuten later liet hij het weer vallen.
Het ging uiteindelijk vaak zo ver dat we om 19:00 uur in de lente alle gordijnen en rolluiken dichtdeden en al gingen slapen. We verpestten zo dus eigenlijk zelf onze eigen avond, maar liever dát dan opgezadeld te zitten met die zatlap. Of het kwam ook voor dat 's avonds om 20:00 uur de deurbel ging en dan meteen onze televisie uitgezet en het licht gedoofd werd en vader op handen en knieën naar de voordeur kroop om te constateren dat het inderdaad de dronken buurman was. Die bleef dan natuurlijk ook 10 minuten lang voor de deur staan, zodat wij 10 minuten lang stil moesten zijn, in het donker... zonder te bewegen.
Eén van de grotere schrikmomenten was echter toen ik bij een buurmeisje was gaan spelen. Het was winter, dus snel donker. Toen ik naar huis liep en om de hoek kwam, zag ik hem op straat! Mijn hart sprong tot in mijn keel en ik drukte me plat tegen de muur aan. Hij droeg een lange, detectieve-achtige jas en was aan zijn waggelende manier van lopen duidelijk weer beschonken. Blijkbaar had hij mij toch gehoord, want plots stond hij stil op het midden van de straat en begon wild heen en weer te draaien met schuifelende voeten. Het leek alsof hij aan het beslissen was welk gezin hij nu eens lastig zou vallen. Gelukkig koos hij voor het huis aan de overkant en kon ik rustig, maar toch bevreesd, naar huis, waar mijn benen letterlijk nog een kwartier lang bleven natrillen.
Voeg daarbij het verhaal dat ik later hoorde dat hij zijn dochter door de straat achterna zat met een bijl en je snapt mijn trauma ivm dronken mensen wel.

Maar dat was toen en nu is nu. Nu lijkt het over te zijn. Nu lach ik ermee. Nu besef ik dat, hoe groot en eng die man ook was, hij was gewoon zwak als hij drank op had. Eén duw liet hem al wankelen en neervallen. Bovendien ontmoet ik de laatste tijd enkel maar leuke dronkaards. Zoals gisteren op het verjaardagsfeest van mijn vader. Mensen die het hebben over alimimium platen. Of een vrouw die voor de vierde keer hetzelfde verhaal vertelt en al de anderen die er telkens maar mee blijven lachen. (ik moest ook lachen, maar eerder om de hilarische situatie dat iedereen nog steeds aan haar lippen hing om het verhaal voor de vierde keer te horen)
Of Ludo, die zijn grappen begint uit te leggen meteen nadat hij ze verteld heeft en zo naar een zware anticlimax toewerkt. "Ja ik zat vroeger ook bij de judo, maar toen hebben ze dat eens verkeerd geschreven en sindsdien heet ik Ludo!" *mensen lachen* Ludo:"Ja want dat is bijna hetzelfde hé?! Ludo, judo. Als je de J andersom zet heb je een L." *stilte*

Maar ik heb nog nooit iemand die te veel gedronken heeft, horen hikken zoals in de stripboeken. (lees: Sus Antigoon)

3 Comments:

Blogger Angel said...

Toen ik 6 jaar was, was ik met mijn ouders en zusje in de St. Pauls Cathedral in Londen. Daar liep ook zo'n dronkaard, bovendien nog vies en stinkend ook, want het was een zwerver. Ik zag die man in de verte aan komen zwieberen en zag ineens een visioen waarin hij bovenop me lag. Ik zei tegen mijn moeder "die man gaat op mij vallen", maar zij zei natuurlijk iets van doe niet zo raar en loop gewoon door, dus ik met knikkende knietjes langs die man en wat denk je, precies naast mij valt hij om, bovenop mijn kleine lijfje. Ik heb die hele kerk bij elkaar gegild.
Ik heb dus ook een dronken mannen trauma en ik kan niet zeggen dat ik daar overheen ben. Dronken mensen zijn onbezonnen en redeloos en dat maakt ze levensgevaarlijk. Natuurlijk dus je ze zo om, maar wat als ze een mes grijpen? In de auto stappen? Je weet het nooit met dronkaards, ze weten het zelf niet eens.

Maar even een andere vraag, waarom lieten je ouders die vent niet gewoon voor de deur staan? Ik zou die man echt niet mijn huis hebben binnengelaten hoor, hij zou kunnen bellen tot ie een ons woog. En ik zou ook echt niet in het donker gaan zitten!

2:35 p.m.  
Blogger Damon said...

Dat heb ik ook nooit echt begrepen. Ik den kdat ze het al wel geprobeerd hebben, maar na een tijdje kwam hij gewoon achterom. Dan was hij al binnen en hoewel je hem wel kan omduwen, is hij te zwaar om buiten te dragen.
Een jaar of 2, 3 later werd het alleen erger toen zijn vrouw aan kanker overleed. Men kreeg er medelijden mee. Maar hij bleef doordrinken en vervelend zijn en nu staat hij zo'n beetje geïsoleerd, want iedereen mijdt hem.

6:01 p.m.  
Blogger globetrotster said...

bah ja dronken mensen zijn verschrikkelijk.
Zeker als ze zo in de kroeg over je heen gaan hangen in je oor gaan liggen hijgen,en 6 keer hetzelfde verhaal gaan vertellen,daar gruwel ik van.
Dan ben ik ook altijd zo weg,of ik word zo grof tegen ze dat ze vanzelf wel ophoepelen.(sommige begrijpen het dan zelfs nog niet)
Maar ook dronken vrouwen kunnen verschrikkelijk irritant zijn, vooral als er dan 20 mannen omheen hangen die hun kans schoon zien met een dronken vrouw.
bah bah bah .
Dat is ook een van de redenen waarom ik niet zo vaak uitga,ik irriteer me daar aan,
Maar nu heb ik het dus over ECHT dronken mensen, die niet meer weten wat ze doen.
Een beetje aangeschoten en lacherige mensen heb ik geen problemen mee, zeker niet als ze grappige verhalen beginnen te vertellen.
Ik zelf drink bijna nooit, en als ik al drink zal ik nooit verder drinken als een beetje aangeschoten,want dat word ik niet goed van mezelf.
Dus ik kan je je jeugtrauma best goed voorstellen robbie!!!!lijkt me ook idd verschrikkelijk

8:55 a.m.  

Een reactie plaatsen

<< Home